با حساسیت افکار عمومی، هم‌چون گذشته

کماکان حق 50 درصدی ایران در دریای مازندران محفوظ است

شاخه‌ی میراث معنوی «دیده‌بان یادگارهای فرهنگی و طبیعی ایران»

 از: سرور عليرضا افشاري

بر خلاف شایعه‌هایی که مبنی بر از دست رفتن حقوق ملت ایران در دریای مازندران پراکنده شده است و برخی ایران‌دوستان، ناآگاهانه بر آن دامن می‌زنند باید تأکید شود که هنوز هیچ قراردادی که هر پنج همسایه‌ی آبی در آن دریا، بر روی آن توافق داشته باشند درباره‌ی وضعیت رژیم حقوقی دریای مازندران بسته نشده است. گفتنی است پس از انتشار گسترده‌ی کتابچه‌های پژوهشي، برگه‌های اطلاع‌رسانی، مقاله‌هاي علمی و بیانیه‌های احزاب ‌و برگزاري همايش‌هايي در زمينه‌ی رژيم حقوقي درياي مازندران و سهم ايران در اين دريا (درياچه) که با حساسیت بالای افکار عمومی همراه بود، سرانجام پس از رفع تردیدها، وزارت امور خارجه به روشني اعلام کرد که: «معاهدات 1921 و 1940، مبناي رژيم حقوقي در خزر [مازندران] است» (کيهان 28 فروردين 1387- رويه‌ی نخست) و منوچهر متکي، وزیر امور خارجه‌ی جمهوری اسلامی ایران، در بيست‌ونهمين اجلاس گروه کاري تدوين رژيم حقوقي درياي خزر [مازندران] گفت: «هرگونه توافق در خصوص درياي خزر بايستي با توجه به پيشينه‌ی قراردادهاي موجود (1921 و 1940) و بر اساس اصول هم‌جواري و مودّت صورت گيرد». وي افزود: «توافقات ايران و شوروي به عنوان همسايگان ديرين اين دريا بالاخص مفاد راجع به درياي خزر مندرج در دو قرارداد بازرگاني و کشتي‌راني و عهدنامه‌ی مودّت که مؤلفه‌هاي نظام حقوقي حاکم بر اين دريا را از نيمه‌ی اول قرن بيستم تا کنون تشکيل داده‌اند، کار را براي تشکيل اين نظام و روزآمد کردن، هموار کرده است»(همان).

اما دو قرارداد مورد اشاره‌ی وزير امور خارجه چه می‌گويند.

پيش از تحميل دو قرارداد گلستان (1813م.) و ترکمانچاي (1828 م.) بر دولت و ملت ايران، دولت و ملت ايران در درياي مازندران با هيچ نهاد يا دولت معرضي روبه‌رو نبودند، اما در اثر تحميل قرارداد گلستان، حقوق تاريخي ملت ايران خدشه‌دار شد و حق ملت ايران در داشتن نيروي دريايي در اين دريا از ميان رفت.

در فصل پنجم قرارداد گلستان و نيز فصل هشتم قرارداد ترکمانچاي آمده بود: «...غير از دولت روس، دولت ديگري حق نخواهد داشت که سفاين جنگي در درياي خزر داشته باشد». بدين‌سان، بر اثر تحميل دو قرارداد مزبور، دولت روسيه‌ی تزاري، از حق انحصاري داشتن نيروي دريايي در درياي مازندران بهره‌مند و کرانه‌ی غربي اين دريا را نيز متصرف شد.

در اثر تحميل قرارداد آخال به ايران از سوي روسيه‌ی تزاري (1881م.)، دولت ايران از حقوق خود بر سرزمين‌هاي خوارزم و فرارود چشم‌پوشي کرد و بدين‌سان کرانه‌هاي خاوري درياي مازندران نيز به دست روس‌ها افتاد.

به دنبال سرنگوني حکومت تزاري در اثر کودتاي بلشويکي در هفتم نوامبر 1917 م.، روس‌ها با اشغال بخش‌هايي از ايران، گلوله‌باران کردن بندرها و... در پي آن برآمدند تا ارثيه‌ی خونين تزارها را به خود منتقل کنند. سرانجام روز 13 دسامبر 1921 (23 آذرماه 1300) ايران زير فشار خردکننده‌ی بلشويک‌ها تن به امضاي قرارداد 1921 (قرارداد مودّت) داد. بر پايه‌ی اين قرارداد، سرزمين‌هايي را که حکومت تزاري با جبر و زور از ايران گرفته بود، به حکومت بلشويکي منتقل شد، اما در اين ميان حقوق دولت ايران در درياي مازندران ترميم شد و ايران حقوق برابر با اتحاد شوروي را در اين دريا به دست آورد.

فصل يازدهم عهدنامه‌ی 1921 می‌گويد: «نظر به اين‌که مطابق اصول بيان‌شده در فصل اول اين عهدنامه، عهدنامه‌ی منعقده در 10 فوريه 1928 بين ايران و روسيه در ترکمانچاي نيز که فصل 8 آن حق داشتن بحريه را در بحر خزر از ايران سلب نموده بود، از درجه‌ی اعتبار ساقط است، مع‌هذا طرفين متعاهدين رضايت می‌‌دهند که از زمان امضاي اين معاهده هر دو بالسويه حق کشتي‌راني آزاد در زير بيرق‌هاي خود در بحر خزر داشته باشند».

از سوي ديگر، بر پايه‌ی قرارداد بازرگاني و بحرپيمايي میان ايران و شوروي که در 25 مارس 1940 (پنجم فروردين 1319) بسته شد، دو دولت از حقوق برابر و انحصاري در درياي مازندران از نظر کشتي‌راني (ماده‌ی 13) و نيز از منابع طبيعي (بند 4 ماده‌ی 12)، به گونه‌ی روشن و غير قابل تعبير و تفسير بهره‌مند شدند.

در ماده‌ی 13 قرارداد اشاره‌شده است: «طرفين متعاهدين بر طبق اصولي که در عهدنامه‌ی مورخ 6 فوريه 1921 بين ايران و جمهوري متحد سوسياليستي شوروي اعلام گرديده است موافقت دارند که در تمام درياي خزر کشتي‌هايي جز کشتي‌هاي متعلق به ايران يا اتحاد شوروي سوسياليستي و يا متعلق به اتباع و بنگاه‌هاي بازرگاني و حمل‌ونقل کشوري يکي از طرفين متعاهدين که زير پرچم ايران يا پرچم اتحاد جماهير شوروي سوسياليستي سير می‌نمايند، نمی‌تواند وجود داشته باشد».

البته منظور از کشتي‌ها، عبارت است از کشتي‌هاي بازرگاني و جنگي - زيرا در اين مورد هيچ اشاره‌اي به نوع کشتي به عمل نيامده است - و کشتي‌هایي متعلق به ايران يا اتحاد جماهير شوروي سوسياليستي و يا کشتي‌هاي زير پرچم آن دو.

بند 14 ماده‌ی 12 مقرر می‌دارد: «هر يک از طرفين متعاهدين، ماهي‌گيري را در سواحل خود در حد 10 مايل دريايي به کشتي‌هاي خود اختصاص داده و اين حق را براي خود محفوظ می‌دارد...».

اين بند تصريح دارد که طرفين متعاهدين (ايران و شوروي) در خارج از 10 مايل ساحلي هر دو يک‌سان می‌توانند از منابع آبزيان بهره گيرند و اين حق به زير آب‌ها یعنی بستر و زيربستر نيز تسري دارد.

افزون بر آن در همان روزِ امضاي قرارداد (5 فروردين 1319 برابر با 25 مارس 1940)، سفير کبير دولت اتحاد جماهير شوروي در تهران که قرارداد بازرگاني و بحرپيمايي را از سوي دولت خود امضا کرده است در نامه‌اي به وزير امور خارجه می‌نويسد: «با نهايت توقير مراتب زير را باستحضار آن جناب می‌رساند: ... نظر به اين‌که درياي خزر که طرفين متعاهدين، آن را درياي ايران و شوروي می‌دانند...».

همان روز در پاسخ، وزير خارجه ايران به «ماتوي فيلیمونو» سفير کبير شوروي در ايران می‌نويسد: «با کمال توقير وصول نامه‌ی مورخ 25 مارس 1940 آن جناب را که مضمون ذيل است تأييد می‌نمايم... درياي خزر که طرفين متعاهدين، آن را درياي ايران و شوروي می‌دانند...».

با توجه به دو قرارداد 1921 و 1940 و نيز نامه‌هاي پيوست قرارداد 1940 (نامه سفير کبير شوروي در تهران به وزير امور خارجه‌ی ايران و پاسخ وزير امور خارجه‌ی ايران به سفير کبير شوروي)، روشن و مسلم است که:

درياي مازندران يک درياي بسته است (درياي ايران و شوروي)؛

اين دريا در يد مالکيت و حاکميت برابر دو دولت ايران و شوروي قرار دارد؛

از آن‌جا که تحديد حدود ميان ايران و شوروي در درياي ايران و شوروي انجام نگرفته، مالکيت و حاکميت بالسوبه‌ی دو دولت بر آن به‌گونه‌ی مشاع است.

براي تأکيد بر اين امر که درياي مازندران يک درياي بسته است، در تبصره‌ی ماده‌ی 2 قانون «اکتشافات و بهره‌برداري از منابع طبيعي فلات‌قاره‌ي ايران» مصوّب 28 خردادماه 1334 (مجموعه قوانين سال 1334- رويه‌ی 225) تصريح شده است: «در مورد بحر خزر [مازندران]، مبناي عمل، طبق اصول بين‌الملل مربوط به درياهاي بسته بوده و می‌باشد».

با وجود اين همه مدارک آشکار و روشن و غير قابل ترديد درباره‌ی حقوق 50 درصدي ملت ايران بر دریای مازندران، آقاي دکتر پيروز مجتهدزاده به عنوان کسي که داراي شناسنامه ايراني است و از برکت سر اين ملت درس خوانده و امروز نيز با حمايت‌هايي که از او به عمل می‌آيد، صاحب يک موسسه‌ی پژوهشي در لندن (انگلستان) است، ضمن آن که خود را در مقام متخصص در حقوق درياها و جغرافياي سياسي- دريايي می‌نشاند، با لحني ناباورانه و شگفتي‌آور نسبت به دوست‌داران و مدافعان حقوق مسلّم اين ملت و اين مرز و بوم می‌نويسد: «چند تن از روشن‌فکران سنتي که در حقوق عمومی ‌يا در روابط بين‌الملل و امثال آن تحصيل کرده‌اند، به هيجان آمده و ناگهان فرياد برآورده‌اند که 50 درصد دريا مال ايران است و اين فرياد جنجالي، متخصصان را به سکوت کشاند و اذهان عمومی ‌را مشوّش کرد و بحث بر سر تعيين رژيم حقوقي درياي خزر با بيگانگان را پيچيده‌تر ساخت»[1].

اگر کسي بدون دانستن نام نويسنده، مطلب را بخواند گمان می‌کند که سخنِ حاکمان باکو يا عشق‌آباد (اشک‌آباد) است نه سخن کسي که شناسنامه‌اي ايراني دارد و شهروند کشور ايران به حساب می‌آيد.

البته آقاي دکتر پيروز مجتهدزاده در ستيز با حقوق ملي ايران – و به‌گفته‌ی خودشان برای زیاده‌خواه معرفی نکردن ملت ایران! - پيشينه‌ای هم دارد. هر چند باید برای کوشش‌های ایشان درباره‌ی جزایر ایرانی خلیج‌فارس احترام قائل شد، ولی لازم به اشاره است که پس از تجزيه‌ی بحرين در سال 1349، دولت خائن وقت، هيأتي را به بحرين فرستاد که از نظر حقوق بين‌الملل، به عنوان گام نخستين در راه شناسايي حاکم دست‌نشانده‌ی انگلستان بر بحرين بود. براي دادن رنگ و لعاب بيشتر به هيأت اعزامي، دولت وقت در صدد برآمد که چند دانشجو را نيز با هيأت همراه کند. اما با وجود تلاش بسيار، حتا دانشجوياني که در خدمت رژيم بودند حاضر نشدند در تجزيه‌ی بحرين شريک شوند. سرانجام دو يا سه دانشجو را همراه هيأت کردند که يکي از آنان آقاي پيروز مجتهدزاده، دانشجوي دانشگاه تهران بود.

ایشان در یادداشت اشاره‌شده، سخن از سهم 50 درصدی ایران در آن دریا را ادعایی حیرت‌انگیز و بدون اساس و منطقِ محکم و مستند، خوانده که ما را در منطقه ملتی زیاده‌خواه معرفی می‌کند! سپس به دلیل آن که ایران بر پایه‌ی قراردادهای 1921 و 1940 مجاز به حضوری نظامی در آن دریا نبوده، نتیجه می‌گیرند که: مفاد اين قراردادها، حقوقي براي ايران نسبت به منابع و حق برابر در آن دريا را اعلام نكرده است! و هم‌چنین تأکید دارند که اگرچه اين دو قرارداد ايران را به‌عنوان يك كشور دارنده‌ی حضور جغرافيايي در خزر به رسميت مي‌شناسد، اشاره‌ی مستقيمی ‌به رژيم حقوقي اين دريا ندارند. و پیشاپیش هم اعلام می‌کنند که، وزارت خارجه ايران سرانجام بايد به رژيم حقوقي – به‌زعم ایشان - واقعي دريا تمكين كند! استدلال‌های ایشان عموماً بر این پایه هستند که در دوران پیشین، دولت شوروی از ماده‌های یادشده‌ی قراردادها تنها به سود خویش بهره می‌برد و این را بهانه‌ای می‌کنند برای رسمیت دادن به نظر خود، مبنی بر کوتاه آمدن در برابر زیاده‌خواهی‌های دیگران. ایشان هر چند اذعان دارند که قبولاندن طرح مشاعِ پنج‌گانه‌شان به همسايگاني كه در حال حاضر منابع و توليدات نفتي و گازي‌ آنها قابل توجه است و نمي‌خواهند در اين درآمد با ديگران شريك شوند، كار بسيار دشواري خواهد بود، اما اصرار دارند که ما پیشاپیش خود را از حقوق تاریخی و قانونی‌مان خلع ید کنیم.

براي روشن شدن ذهن دکتر پیروز مجتهدزاده - که البته روشن است - و نیز خوانندگان بايد گفته شود:

رژيم حقوقي درياي مازندران بر پايه‌ی قراردادهاي 1921 و 1940 - و نامه‌هاي پيوست اين قرارداد - ميان ايران و شوروي استوار است. بر پايه‌ی دو قرارداد مزبور و نامه‌هاي پيوست به قرارداد 1941، هيچ جاي دودلي بر حاکميت و مالکيت دو طرف بر پايه‌ی مساوي 50-50 وجود ندارد. از آن‌جا که تحديد حدود ميان ايران و اتحاد جماهير شوروي در درياي مازندران به عمل نيامده است، مالکيت و حاکميت مساوي دو طرف بر اين دريا، به گونه‌ی مشاع است. بر پايه‌ی اصول شناخته‌شده بين‌المللي - و نيز ملي - مالکيت و حاکميت بر يک پهنه (اعم از آبي و خاکي) در حکم مالکيت و حاکميت بر فضاي بالا و ژرفاي آن پهنه نيز است، مگر آن‌که استثنا يا محدوديت‌هايي اعلام شده باشد. در دو قرارداد مزبور، جز در مورد آب‌هاي ساحلي دو طرف (بند 4 ماده‌ی 12 قرارداد 1940)، استثنا يا محدوديت ديگري به چشم نمی‌خورد. از اين‌رو مالکيت و حاکميت ملت و دولت ايران بر نيمی ‌از درياي مازندران، فضاي بالا و بستر و زيربستر آن را نيز در بر می‌گيرد.

در سال 1370 (1991 م.) اتحاد جماهير شوروي فروپاشيد و 15 يگان سياسي بر پهنه‌ی آن ايجاد شد که چهار واحد آن، يعني فدراسيون روسيه و جمهوري‌هاي آذربايجان (اران)، قزاقستان و ترکمنستان داراي مرز آبي در درياي مازندران هستند.

همه‌ی واحدهاي سياسي ايجادشده بر پهنه‌ی اتحاد جماهير شوروي از جمله جمهوري‌هاي فدراسيون روسيه، آذربايجان (اران)، ترکمنستان و قزاقستان، بر پايه‌ی توافق‌هاي مينسک (پايتخت روسيه سفيد) و آلماآتي (پايتخت پيشين قزاقستان)، اعلام کرده‌اند که به عنوان ميراث‌خواران اتحاد شوروي، همه‌ی معاهدات و تعهّدات اتّحاد مزبور را به رسميت شناخته و محترم می‌دارند. ماترک اتحاد شوروي در درياي مازندران بر پايه‌ی قرارداد 1921 و 1940 و نامه‌هاي پيوست اين قرارداد، عبارت است از سهم 50 درصدي اين دريا. از اين روي چهار واحد مزبور بايد بر سر تقسيم مرده‌ريگ اتحاد جماهير شوروي در درياي مازندران به توافق برسند. پس از اين توافق، راه بر گفت‌وگو بر سر تعيين رژيم نوين حقوقي درياي مازندران با ايران گشوده است.

تجزيه‌ی احتمالي هر يک از چهار واحد سياسي مزبور و سر برآوردن احتمالي واحدهاي سياسي تازه در کرانه‌هاي درياي مازندران، اثري بر حق‌السهم 50 درصدي ملت و دولت ايران بر اين دريا ندارد. واحدهاي احتمالي حاصل از تجزيه، تنها دارايي‌ها و بدهي‌هاي واحدهاي اصلي را به ارث می‌برند. حال چگونه است با اين همه شواهد و دلايل آشکار، کساني به نام ايراني، به خود اجازه می‌دهند که درباره‌ی حق 50 درصدي ملت و دولت ايران بر اين دريا دچار دودلي شوند؟!

ضمن توجه دادن مسؤولان کشوری به موارد یادشده، از صاحب‌نظران گرامی نیز خواستاریم کماکان از توجه به این مسأله‌ی مهم ملّی و پی‌گیری آن، دریغ نورزند.

 [1] یادداشت «شرايط برد»، پيروز مجتهدزاده، روزنامه‌ی همشهری، 15 دی - همشهری‌آن‌لاین

در ادامه سخنان ضد ايراني نشريه اينترنتي لور و پاسخ بهرام آبتين سرنشین کانون فرهنگی پارس های (لر) بختیاری ایرانبان که در آن نیز پرسش هایي از اين نشريه داشت ُ آنان نيز در توجيه رفتار خود مواردي را برشمردند كه به پاسخ دوباره بهرام آبتين انجاميد.

بهرام آبتین - 7 آبان1387روز جهانی کوروش بزرگ – تخت جمشید 

ز خون پاک قوم بختیاران                   چنین آوازه دارد نام ایران 
 

** وظیفه خود می دانم برای شناخت اندیشه ی کوروش بزرگ برگردان پارسی لوح حقوق بشر این ابر انسان را به شما  ارایه نمایم؛تا به درک عمیق اندیشه ایرانیان در خصوص حقوق بشر پی برده وامید وارم برای آگاهی ببیندگان این منشوررادر تارنمای خود قرار دهید. 

** ازسخنان شما این گونه استنباط می شود که نه تنها شما به نمایندگی تمام لورها"نه لرها سخن می گویید بل تمامی اشخاص مجهول والحال تورک "نه آذری –کورد "نه کرد-وخلق عرب الاحوازی "نه اعراب ایرانی نژاد خوزستانی را، بل گویی با یکدیگر بیعت کرده وشما به نمایندگی از آنان  به سخن پراکنی پرداخته اید. 

**امید بر آن دارم که آنانی که چو سهراب تحت تاثیر فرهنگ بیگانه قرار گرفته اند هر چه زود تر بر این کژ اندیشی خویش پی برده به پاسداری از مام وطن بی اندیشند. 

**هم میهن دیری نخواهد پایید که آیندگان تاریخ، برعمل کرد امروز ما به داوری خواهند نشست. 

در پی نوشتار آقای مهدی موید زاده از سران شوراي رهبري جبهه ملی و پاسخ شايسته پان ايرانيست هاي آذري به ایشان بایسته دیدم از سروران گرامی و دست اندرکاران تارنمای فرمان آریا سپاسگزاري نمايم. من نيز نکاتی را برای دوستان و هم اندیشان گرامی بیان کنم.

نخست بگویم پاسخی شایسته به این فرد وگروه چند نفره جبهه [خیانت] ملی داده اید. شوربختانه هر اندازه که ما در پی اتحاد هستیم همان اندازه بزرگان این گروه در پی تهمت زدن و ایجاد دودستگی در میان نیروهای ملی هستند که واپسین نمونه آنان سخنان آقای موید زاده است. از زمان راه اندازی ِنخستینِ ِتارنمای تریبون آزاد پان ایرانیست در خوزستان که هک گردید (اسفند 1383) تاکنون نه من و نه هیچ یک از دوستان هیچ گاه نوشته ای توهین آمیز نسبت به جبهه ملی و زنده یاد دکتر مصدق نداشته ایم و حتا چندین نوشتار ملی از آنان (پیروز مجتهد زاده) (کوروش زعیم) (زنده یاد پرویز ورجاوند) نیز به چاپ رساندیم کاری که هیچ یک از تارنماهای وابسته به جبهه ملی تا کنون انجام نداده ند. به گمان من جز چند تن فرد انگشت شمار هیچ یک از افراد کنونی جبهه ملی ، رهرو مصدق این مرد بزرگ نبوده و نیستند و تنها در پشت سر نام مصدق سینه می زنند و باعث بی آبرویی و بدنامی ایشان می گردند.آقایان دیگر بس است در این زمانه که نیروهای میهن پرست از هر سو مورد فشار هستند هر اندازه ما می خواهیم در مورد اختلاف های گذشته و ایجاد دودستگی چیزی نگویم نمیگزارید... این جبهه ملی کجاست که ما اثری از آن نمی بینیم! کدام نشست؟ کدام کارسیاسی تشکیلاتی اثر بخش در میدان سیاست در30 سال گذشته [جز هر از گاهی دور هم گرد آمدن و خاطره تعریف کردن از دهه 40 که هنوز در نوستالژی آن مانده اند] ؟ کدام نشریه ؟ کدام نیروهای سازمان یافته حزبی ؟ کار شما جز دست و پا زدن های بیهوده برای باقی ماندن یک نام چه چیز بوده است. این تشکیلات و شاخه ها و تارنماهای یک نفره در خارج از کشور و یا در استان ها چه کرده و می کنند؟

چند باراین با ظاهرملی ها تلاش داشتند برنامه گوناگون ما را به نام خود مصادره کنند.مگر گردهمایی روبروی سفارت امارات به فراخوان سازمان جوانان حزب پان ایرانیست در تاریخ 10 اردی بهشت 87 را فراموش کردیم که برای همسویی با دیگر ناسیونالیست ها، نه نشان حزب پان ایرانیست را در برگه ها زده شده بود و نه در بیانیه پایانی نام پان ایرانیست آمده بود به یکباره دیدیم همه چیز قرار است به نام جبهه ملی به پایان برسد و البته با هوشیاری دوستان ما وانجام گفتگوهاي سرور يزدي و كلاشي و عابديني با  صداي آمريكا و راديو فردا اینگونه نشد!

مراسم 16 آذر امسال و برافراشته شدن پرچم پان ايرانيست در دانشگاه تهران را به یاد داریم که همه تارنماهای تک نفره جبهه ملی به بازتاب گزارش تارنمای سلام دمکرات که دارای دیدگاه چپی و غیر ملی هستند اقدام کرده و گزارش ناسیونالیست ها را بازتاب نداد چرا که خبر برافراشتن پرچم پان ایرانیست در آن آمده بود! (البته اگر دوستان تارنمایی را سراغ دارند که اینگونه عمل نکرده است آگاهی دهند که من سخنان خود را درست کنم)بجای بازتاب گسترده این خبر که پس از 30 سال پرچم یک گروه ملی در دانشگاه و در برابر چپ ها و جدایی خواهان به اهتزار درآمد و باید مایه سربلندی نیروهای ملی باشد خبر دروغین و مغرضانه سلام دمکرات بازتاب داده شد! خواننده گرامی ما همیشه دست یاریمان در مسايل میهنی به سوی نیروهای ملی از هر دسته و گروهی دراز بوده و در پی همدلی بوده ایم اما ایشان چه کرده اند جز دشمن تراشی؛ پس چنین واکنش هایی در بین برخی از پان ایرانیست ها را باید طبیعی دانست. شما که هنوز به اشتباه خود و بزرگان این جبهه به اصطلاح ملی مانند دکتر مهدی بازرگان، کریم سنجابی ، یدالله سحابی، حاج سید جوادی ، ابراهیم یزدی قاتل و مزدور آمریکا و... در شورش 57 و سیه روزی ملت ایران اعتراف نکرده اید وهنوز بر مواضع اشتباه خود پا فشاری می کنید چگونه انتظار دارید جوانان میهن پرست روی خوش به شما نشان دهند؟

یکی نیست از این آقایان بپرسد تعریف جبهه چیست؟اگر نمی دانند بخوانند: که «جبهه مجموعه ای از چند تشکل یا حزب سیاسی است که بنا به ضرورت ِحرکت در یک مرحله با یکدیگر هماهنگ می شوند و بر خط مشی واحد و موضع گیری مقطعی اتفاق نظردارند، اگر چه در جهان بینی و اصول عقیدتی و برنامه های آینده با هم اختلاف داشته باشند».

هم اکنون در جبهه ملی چند حزب سیاسی وجود دارد؟ افراد شورای رهبری این احزاب چه کسانی هستند؟ جهان بینی و اصول عقیدتی و برنامه های آینده آنان چیست؟ اساس نامه و کنگره های حزبی و عملکرد آنان در گذشته و حال چه بوده است؟ (كافي است به يكي از اين احزاب جبهه ضد ملي به نام نهضت آزادي به رهبري ابراهيم يزدي قاتل سرلشكر خسرو داد اشاره نمود) اصولا این جبهه راساً قادر به نیروگیری نیست ! پس مسئولان تشکیلات یکنفره این جبهه در برخی از استان ها که جوانان میهن پرست و ملی اما خام و بی تجربه هستند چگونه و از سوی چه کسی برگزیده شده اند؟

در پایان بد نیست به خاطره ای بپردازیم: زمانی که سرور محسن پزشکپور پندار بنیان گزار و رهبر حزب پان ایرانیست به دلیل بیماری در بیمارستان بستری بود ، کوروش زعیم به عیادت این بزرگ مرد رفته بود هنگامی که بر بالین ایشان رسید خود را معرفی کرد: من کوروش زعیم هستم از شورای رهبری جبهه ملی! و سرور پندار چه زیبا گفت : مگر شما(جبهه ملی) هنوز وجود دارید؟ و آقای امیرانتظام (ازهمراهان قدیمی جبهه) با لبخند پاسخ داد جناب پزشکپور این ها تتمه(باقی مانده) شان هستند!!

دو پاسخ به دکتر موسی غنی‌نژاد  (روزنامك)

كژفهمي برخي از سران جبهه ملي از مفاهيم ملي! (آراسپ)

نقدي بر نوشتار دكتر مهدي مويدزاده از عليرضا افشاري

به امید ایرانی آباد و آزاد در سایه حاکمیت ملی

پاینده ایران

        بهرام آبتین: چرا اسم کانون از "لر بختیاری" به

            "پارس های( لر)بختیاری" تغییر نام یافت؟ 

**تاریخ و گذشته هر ملت شناسنامه آن ملت است.

**شک سرآغاز اندیشه و اندیشیدن سرآغاز آزادی ملتهاست.

**من قبل از این که یک لر بختیاری باشم یک ایرانی هستم.

**عزیزانم چرا به این زودی بحرین را به فراموشی سپردیم؟

**ما فرزندان فردوسی بزرگ از وی پندهای بسیار آموخته ایم ایشان فرمودند که ما به ایران شهر بیاندیشیم، ایران بزرگی که تمامی اقوام، تیره ها، ادیان و مذاهب، فرهنگ ها و خرده فرهنگ های ایرانی بخش های تشکیل دهنده ی این پیکره ی مانایند.

**تازیان متجاوزی که هم  اکنون نیز برخی از آنان ابزار دست بریتانیای پلید و دیگر استعمارگران برای جدایی جنوب میهنمان می باشند  واژه (لر) رابرروی زبانها گسترش داده از این نام توسط ایادی خویش برای استفاده از مقاصد شومشان که همانا ایجاد تفرقه وجدایی میان مردم یکپارچه میهن عزیزمان بوده استفاده نموده اند.  

ادامه نوشتار را بخوانيد

یکی از هم میهنان کرد در رایانامه ای که برای من فرستادند پرسش هایی را در باره کردها بیان داشتند که در اندازه توان به کوتاهی به ایشان پاسخ دادم . ازآنجا که مایل بودم دیگر یاران و دوستان از این پرسش و پاسخ آگاهی یابند متن آن را در زیر آورده ام.

دوستان عزیز و رفقای گرامی سلام و درود و خسته نباشید به تک تک شما عزیزان. من یک سوال دارم خدمت شما همه احزاب ایرانی ، شما که اینقدر که برای خاک ایران تعصب دارید برای مردمانش هم تعصب دارید؟

" آريا"ي گرامی هم میهن کرد من درود بر شما بسیار خرسند شدم از اینکه پیام مهر آمیز شما به من رسید. درددل هایی را که نوشته بودید می دانم و این زخم بر پیکر تیره کرد همیشه بوده و روزی به یاری یزدان و با همت ایرانیان بهبود خواهد یافت. درباره نوشته های شما سخن بسیار و پاسخ بس دراز است اما به چند مورد آن می پردازم.درباره ایران دوستی و اینکه چرا خاک برای ما این اندازه ارزش دارد و آیا مردم روی این خاک هم برای ما ارزش دارد می توانید این نوشتار من در پاسخ به یکی دیگر از هم میهنان را بخوانید. البته ایشان یک کمونیست است و با اندیشه های ملی مخالف است اما پاسخ همان است که برای ایشان نوشتم. برای خواندن روی پیوند روبرو کلیک کنید. پرسش چپ ، پاسخ راست !

پرسیده اید : چرا هر وقت به بک کرد برخورد می کنید فورا در ذهنتان یک تجزیه طلب خطور میکند و همیشه این کلام رو نوک زبانتان است؟

در بخش دیگر باید بگویم ما هیچ گاه کردها را جدایی خواه ندانسته و می دانیم وبذر این تفکر مسموم از سوی حاکمیت فرقه ای در میان جامعه ایرانی پاشیده می شود و میهن پرستان پان ایرانیست همیشه با این اندیشه مخالفت داشته اند.چرا که همیشه تلاش داشته است که بین اقوام ایرانی پیوند برقرار بنماید و یکی از آرنگ های ما "برپایی دولت اتحاد اقوام جامعه بزرگ ایرانی" است که بی شک کردهای گرُد سهم مهمی در آن دارند.در برابر این اندیشه حاکمیت فرقه ای قرار دارد که با انواع برچسب ها تلاش در ایجاد تفرقه دارد...بلوچ ها قاچاقچی... کردها آدم کش... افغانی ها دزد و....امیدواریم روزی این بذر کینه ونفرت برای همیشه در پهنه جامعه ی ایرانی بخشکد.

پرسیده اید چرا هر حکومت که سر کار می آید روز اول خشت مبارزه با کردها و ظلم کردن به کردها را می چیند؟

این به این دلیل است که هیچ گاه یک دولت کاملا آگاه به مسائل و باید ها و نباید های ملی بر سرکار نبوده است تا بیابد که مسئله کردها در کنار اقوام دیگر مسئله حیاتی ملت ایران است و همیشه افراد فاسد در این دستگاه ها تلاش در گسستن پیوند کردها با ایران و ایرانی بوده اند که البته همیشه نیز در این راه شکست خورده اند.از دید ما چاره مشکل در برپایی یک دولت پان ایرانیستی در جامعه ایرانی است که به همه حقوق تاریخی و ملی همه ایرانیان آگاه است.

هم میهن گرامی اتفاقا این حکومت با کردها مانند اقوام دیگر برخورد می کند! کدام تیره و قوم ایرانی از سوی حاکمین مورد احترام و پشتیبانی قرار گرفته که کردها چنین انتظاری دارند؟ شاید یکی از شوندهای این برخوردها نوای آزادی خواهی و حق طلبی کردهاست و اینکه هیچ گاه در برابر ظلم سرخم نکرده اند؛ که این گونه سرکوب ها را در پیش دارد و در یکی از دردناک ترین رویدادها جوان میهن پرست فرزاد کمانگر به اعدام محکوم می گردد(کلیک کنید: بیانیه حزب پان ایرانیست در حمایت از فرزاد کمانگر آموزگار کرد) البته این مورد بیشتر مربوط به سی سال حکومت فعلی جمهوری اسلامی است که اصولا با همه مردم از همه اقوام این برخورد را می کند و هیچ بخش از ملت ایران را از خود نمی داند چرا که خود این حکومت ماهیت غیر ایرانی و بیگانه با منافع ملی دارد. هنگامی که این تفکر بیگانه به ملیت بر مسند کار قرار گیرد بر پایه همان ناآگاهی تاریخی برخورد می کند که هوده و نتیجه آن ، پرسش امروز شما و بسیاری از هم میهنان دیگر است و این رنجشی که در نوشتارتان پیداست.

کردها بیشترشون در 4کشور پراکندن. ایران ، عراق ، سوریه ، ترکیه و قسمتی از ارمنستان و لبنان و اسراییل ولی بیشترشون رو ایران تعصب خاصی دارن اللخصوص کردهای عراق ولی متاسفانه ایرانی های دیگه رو کردها این حس رو ندارن و همشیه از خودشون می رونن و تردشون می کنن.می دونید همیشه کردها سپر و پاسدار مرزهای ایران بودن در هر زمانی و هر حکومتی که سر کار بوده مرزبانی از خاک جزو افتخارات ما بوده ولی متاسفانه هیچ نامی از کردها نمی برید. "با تشکر آریا"

آریای گرامی با بخشی از موارد برشمرده ی شما هم رای و با برخی مخالفم .اگر برخوردی بوده از جانب سیاست های غلط حکومتی بوده و نه مردم ایران که گفته اید کردها را از خود رانده اند؛ مردم در این بین نقشی نداشته اند در باره مرزبانی ایران نیز سخنی کاملا بجاست و از کردها و دیگر اقوام مرز نشین جز این چشمداشتی نیست. در پایان باید یادآوری کنم ، حساب حزب پان ایرانیست با هر حزب ناسیونالیستی دیگر در ایران جداست و حساسیت نسبت به سرنوشت کردهای همیشه ایرانی همواره یکی از اصول بنیادین در اندیشه ما بوده است. دوست گرامی در حزب پان ایرانیست همیشه دفاع از کرد به عنوان دفاع از شرافت ایرانی یاد می شود و هم میهنان کرد در رستاخیز ملی به پرچمداری حزب پان ایرانیست همیشه جلودار بوده اند و دراستان های کرد نشین همیشه کرد در صفوف آهنین میهن پرستان پان ایرانیست خودنمایی می کردند.شما اگر به بیش از 60 سال کوشش های حزب پان ایرانیست توجه کنید می بینید که ما همواره پشتیبان کردها به عنوان یکی از اصیل ترین اقوام جامعه بزرگ ایرانی بوده ایم و هیچ حزبی مانند ما پشتیبان کردها نبوده است.رهبر بزرگ کرد زنده یاد ملا مصطفا بارزانی که پیوند بسیار خوبی با سرور محسن پزشکور رهبر حزب پان ایرانیست و دیگر اندامان حزبی داشته است (از اینجا عکس سران حزب پان ایرانیست و ملامصطفا بارزانی را ببینید ) آرمان شاهنشاهی ایران را در سر می پروراند و یک پان ایرانیست بوده و برای کنگره پنجم حزب پان ایرانیست پیام تبریک هم فرستاد و همچنین این جمله ایشان همیشه به عنوان یک اصل از سوی ما بیان شده است : "هر جا کرد است آنجا ایران است. ملا مصطفا بارزانی". کردها فرهنگ و تاریخ مشترک با ایران داشته و تاریخ کردها از تاریخ ایران جدا نیست و پادشاهی مادها نیز از همین قوم بزرگ برخواسته است.دوست گرامی نکته مهم برای شما و دیگر خوانندگان گرامی است است: این جدایی ها و تفرقه ها در 200 سال گذشته باعث تیره روزی همه ایرانیان گردیده است و به همین دلیل اندیشه پان ایرانیسم در پی یک اتحاد همه اقوام ایرانی و بازگشت بخش های جدا شده ایران به آغوش مام میهن می باشد چرا که جز این نخواهیم توانست قدرت و اقتدار گذشته را بازیابیم و بتوانیم به مشکلات کنونی چیره شویم. تنها یک راه برای پایان دادن به سرگشتگی های نژاد ایرانی مانده است:

پان ایرانیسم آرمان ماست.

برای آگاهی بیشتر و دیدن تارنمای پان ایرانیست های کردستان روی بژی ایران کلیک کنید.

نامه پروفسور کاوه فرخ باستانشناس و تاريخ دان برجسته معاصر

 به نشريه اشپيگل آلمان درباره حمله به ميراث کورش بزرگ 

ترجمه به فارسی از: کميته بين المللی نجات پاسارگاد 

 با احترام به هيئت تحريريه نشريه اشپيگل

اخيرا عده ای از همکاران و نيز شاگردان من مقاله زير را به من اطلاع داده اند:

»فريب تبليغات باستانی را خوردن ـ سازمان ملل فرمانروای خودکامه ايران را تحسين می کند»

به قلم ماتياس شولتز

  آلماني     http://www.spiegel.de/spiegel/0,1518,564395,00.html    (German 

http://www.spiegel.de/international/world/0,1518,566027,00.html   (English

اگر گزارش فوق به وسيله ی ايدئولوگ ها نوشته شده بود جای تعجبی نداشت. چرا که معمولا تجديدنظر طلبی تاريخی و اغراض سياسی دوشادوش هم حرکت می کند. اما از آنجا که يک نشريه معتبر جهانی همچون اشپيگل تصميم گرفته است که به سلسله  ای از واقعيت های مخدوش شده که به نوشته های معتقدان به نظريه ی توطئه شباهت دارند اعتبار ببخشد جای تاسف است. من البته در پاراگراف شماره هفت نامه خود به اين گونه تحريف هایِ در واقعيت خواهم پرداخت اما نخست اجازه می خواهم که به برخی از اظهارات آقای شولتز در پاراگراف های يک تا شش نامه خود بپردارم.

1. آقای شولتز می نويسد: «برخی از يونانيان فاتح را تحسين کرده اند. هرودوت و آشيلوس که پس از مرگ کورش زندگی می کردند او را انسانی مهربان ناميده اند»

شايد آقای شولتز از اين واقعيت با خبر نباشند که اين تنها «برخی از يونانيان» نيستند که به تحسين کورش پرداخته اند اين واقعيتی است که، عليرغم جنگ های متعدد تلخ و خونين مابين يونان و امپراتوری هخامنشی به خصوص جنگ ماراتن (490 پيش از ميلاد) و جنگ های ترموپيل و سالاميس (480 پيش از ميلاد)، وجود داشته است. همچنين اين نکته حقيقت دارد که يونانی های ساکن سرزمين اصلی يونان (واقع در اروپا) برای حفظ استقلال خود به سختی با امپراتوری هخامنشی جنگيده اند. اما چرا بايد ملتی که اين گونه با امپراتوری هخامنشی به مبارزه برخاسته در مورد کورش بزرگ به صورتی استثنايي به «دلبری» بپردازند. علت را بايد در اين واقعيت جست که يونانی هايي که در اصول انديشه متوازن و منطقی گوی سبقت را از همگان ربوده بودند اين واقعيت را تشخيص می دادند که در جنگ بودن با امپراتوری هخامنشی به اين معنا نمی تواند باشد که همه ی اعضا و حاکمان اين امپراتوری «شيطانی هستند» به طور ساده می توان گفت که آن ها اجازه نمی دادند که عواطف سياسی شان به ديگرِی» به پيش داوری بيالايد هر چند که آن ديگری رقيب نظامی آن ها باشد. در واقع کسی يونانيان باستان را وانداشته است که کورش بزرگ را با کلماتی موافق توصيف کند. آن ها  دائرالمعارفی در مورد کورش به قلم گزنفون و به نام «تربيت کورش» نگاشته بودند.

مسلما نظرات موافق با کورش به اقليتی از يونانيان باستان تعلق نداشت. و اين نکته را می توان به روشنی در کتاب تربيت کورش به قلم گزنفون (431 تا 355 پيش از ميلاد) نوشته شده است.

           از اين جالب توجه تر اما سکوت آقای شولتز در مورد اسکندر کبير است. اسکندر فاتح امپراتوری هخامنشی و عامل اصلی آتش زدن تخت جمشيد به تلافی حمله خشايارشاه به يونان و آتش زدن آتن در 480 پيش از ميلاد بود. اما همين اسکندر بالاترين احترامات را نسبت به کورش بزرگ به جای آورد. او نه تنها احترام و تحسينی عميق برای کورش قائل بود بلکه او را قهرمان شخصی خود می دانست. اين يک واقعيت است که اسکندر همواره آرزوی ديدار آرامگاه کورش در پاسارگاد را داشت. يکی از منابع بسيار خوب تاريخ اين حوادث کتاب آريان (جلد 24 صفحات 1 تا 11) است. که در آن آريان به شرح اين جنبه از فتح ايران باستان به دست اسکندر پرداخته است.

اسکندر کبير (356 تا 323 پيش از ميلاد) اسکندر احترام و تحسين عميقی برای کورش بزرگ قائل بود. او ردای «قهرمان جهان» را که به کورش تعلق داشت دريافت کرد و کوشيد که ايرانيان و يونايان را در يک قلمرو متحد کنار هم بنشاند.

          هنگامی که اسکندر به آرامگاه کورش رسيد از اين که خبر شد دزدان به آرامگاه او تجاوز کرده اند به شدت ناراحت شد. بقايای پيکر کورش وقتی که دزدان ناموفق کوشيده بودند تا تابوت او را بربايند آسيب ديده بود. اسکندر بلافاصله دستور داد که تابوت کوروش تعمير شود و به آرامگاه او بازگردانده شود. خود آرامگاه نيز بر حسب دستورات صريح اسکندر تعمير شد. در ورودی آن را مهر و موم کردند او همچنين مقر مرزی کورتاش را که به وسيله ی کورش ساخته شده بود از آسيب مصون داشت و اين همان شهری است که يونانيان آن را سيروپوليس (يا شهر کورش ) می خواندند. (نگاه کنيد به کتاب کويين توس کورتيوس جلد هفتم، فصل ششم، صفحه 20)

آرامگاه کورش بزرگ در پاسارگاد که اسکندر در آنجا نسبت به کورش ادای احترام کرد.

اين آرامگاه اکنون جزيي از ميراث جهانی يونسکو است

          آقای شولتز بايد مطمئن باشند که نظر يونانيان درباره کورش از نظر تاريخی هرگز محدود به «برخی از يوناني ها» نمی شود. فراموشی تاريخی انتخابی آقای شولتز به همان روشی است که در تجزيه و تحليل ها به عنوان  «روش از هر چمن گلی»  و به منظور اثبات يک سلسله از باورهای شخصی مشهور است.

 ۲.آقای شولتز می نويسد: «کتاب مقدس او را با لقب "فرد برگزيده" می خواند چرا که او ظاهرا اجازه داده بوده است که يهوديان اسير به اسرائیل برگردند. »

واقعا منظور آقای شولتز از «ظاهرا اجازه داده بود» چيست. آيا ايشان قصد دارد نشان دهد که اين بخش از تاريخ جز «تبليغات» محسوب می شود. اگرچنين باشد آيا پس از اين که کورش وارد بابل شد يهوديان مجبور بودند در بابل بمانند؟ و اگر آنچنان که آقای شولتز تلويحا می گويند اين يهوديان هرگز آزاد نشده اند چرا در هيچ يک از آثار يافته شده در منابع يهودی نکته ای که با آنچه در منابع کتاب مقدس تضاد داشته باشد  ديده نمی شود. مسلما يهوديان که در دنيای باستان عالی ترين ثبت کنندگان حوادث تاريخی محسوب می شوند بايد تاريخ های «بديل» نيز در مورد کورش نوشته باشند. و به خصوص فروپاشی امپراتوری هخامنشی به دست اسکندر چنين فرصتی را برای آنان فراهم کرده بوده است حال آن که در هيچ کجا به چنين نمونه هايي برنمی خوريم.

     به اين ترتيب در مورد آزاد کردن يهوديان از بند بردگی بابلی ها قدرت قلم خلاق آقای شولتز مخالف با همه ی مطالب تثبيت شده آکادميک است. و من از اعضای محترم هیئت تحريريه اشپيگل دعوت می کنم که پيوند زير را در مورد کورش بزرگ در دائرالمعارف بريتانيکا مطالعه کنند.

 کورش بزرگ، به قلم ريچارد نلسون فرای

http://www.azargoshnasp.net/famous/Cyrus/cyrusfryebritannica.htm

     اگرچه می توان فهرست بلندی از ديگر کتاب های مربوطه را توصيه کرد اما فکر می کنم کتاب زير به زبان آلمانی در اين مورد جالب توجه باشد

Darius und die Perser: E. Kulturgeschichte d. Achameniden (Holle vergangene Kulturen)

از: پروفسور والتر هينز

 
 و بالاخره اشارات کتاب مقدس به کورش متعدد است مثلا:

     - دهش کورش در جايي از عهد عتيق مورد اشاره قرار گرفته که او را «برگزيده يهوه» می خوانند (کتاب عزرا فصل اول بيشترين احترامات يهوديان نسبت به کورش را نشان می دهد) کورش در کتاب دوم ايسا به عنوان نجات دهنده ی يهوديان معرفی شده است

   - کورش را يهوديان مسيح خود می دانستند. ايسا از کورش چنين ياد می کند: «او شبان من است و نيات مرا متحقق خواهد کرد»

   کورش همچنين دستور داده است که اشيای مقدس عبريان که پيش از آن به وسيله پادشاه بابل ضبط شده بود به آنان عودت داده شود . در فصل يک از کتاب عزرا می خوانيم: «همچنين کورش پادشاه اشيای خانه خداوند را که نبودخادنزار از اورشليم آورده و در خانه خدايان خود قرار داده بود پيش کشيد. و آن ها را به وسيله گنجور ميتره دات شمارش کرده و تحويل ششبازار شهريار يهوديه داد.

   همچنين کورش به يهوديان اجازه داد تا معبد خود در اورشليم را بازسازی کنند و برای انجام اين کار از خزانه سلطنتی بودجه ای را اختصاص داد.

   در فصل سوم کتاب عزرا می خوانيم: «آن ها همچنين به بنايان و نجاران دستمزد پرداخته و گوشت و نوشابه و روغن به آنان که از زيدون و طاير آمده بودند دادند. و نيز اجازه دادند تا درختان چدار از لبنان و از طريق دريای جوپا آورده شوند. و اين همه از محل عطيه کورش، پادشاه پرشيا بود.

   فرمان داريوش بزرگ (549 تا 486 قبل از ميلاد) که در سال 519 و 518 صادر شده و به يهوديان اجازه داده است که بازسازی معبد خود در اورشليم را تکميل کنند نشان دهنده آن است که حمايت امپراتوری هخامنشی از يهوديان همچنان ادامه داشته است.

   در کتاب عزرا، فصل پنجم می خوانيم: «آنگاه همان ششبازار پيش آمده و شالوده خانه ی خداوند را که در اورشليم واقع است بگذاشت. و از آن زمان به بعد و حتی تا کنون ساختمان آن ادامه داشته و هنوز به پايان نرسيده است. لذا اکنون اگر خوشايند پادشاه باشد بد نيست تا در خزانه شاهی که در بابل واقع است جستجو شود تا فرمانی که از جانب کورش پادشاه برای ساختن خانه  خداوند در اورشليم صادر شده يافت شود. و از اين طريق خشنودی پادشاه در اين مورد تامين گردد»

   داريوش بزرگ (549 تا 486 پيش از ميلاد) او بنا بر سياست هايي که سلف او کورش بزرگ پايه نهاده بود به حمايت از يهوديان ادامه داد.

   داريوش همچنين به انتقال اشيايي، که بوسيله ی يونانيان ضبط شده بود، به يهوديان ادامه داد.

   در فصل شش کتاب عزرا می خوانيم: «همچنين اجازه داده شد که اشيای طلا ونقره خانه خداوند که نبودخادنزار آن ها را از معبد واقع در اورشليم برداشته و به بابل برده بود بار ديگر به معبدی که در اورشليم قرار دارد بازگردانده شود و هر يک در خانه خداوند در جاي خود مستقر گردد. »

   اردشير اول که در 464 پيش از ميلاد به پادشاهی رسيد سياست حمايتی کورش از و بازسازی معبد اورشليم را ادامه داد. نام اردشير در متون نهميا و عزرا به خاطر حمايتش از يهوديان به نيکی ياد شده. منابع يونانی ـ رومی و به خصوص پلوتارک  از اردشير به عنوان پادشاهی با «روحی آرام و شريف» ذکر کرده است.

   آرامگاه استر و مردخای در همدان شمال غربی ايران 

   آرامگاه دانيال نبی در شهر شوش ، استان خوزستان در جنوب غربی ايران

   شخصيت هايي که نام شان به صورت عزرا، دانيال، استر، و مردخای در کتاب عهد عتيق ذکر شده نقش های مهمی را در دربار ايران بازی کرده اند. يهوديان از وفادارترين مردمان امپراتوری هخامنشی بودند حتی در آنزمان که سوريه  و مصر سر به شورش برداشتند. (نگاه کنيد به مقاله ريچارد فرای 1984، صفحه 114)

   از نظر تاريخی يهوديان اغلب در جنگ های بين امپراتوری های ايران و روم و بيزانتين جانب ايرانيان را گرفته اند. در اين جا منظور امپراتوری ايران اشاره به امپراتوری دوم آن ها (اشکانيان از 247 پيش از ميلاد تا 226 پس از ميلاد ) و سومين آن ها (ساسانيان 224 تا 651 پس از ميلاد) است. اولين امپراتوری همان هخامنشيان است (550 تا 333 پيش از ميلاد) اگرچه شرح تفصيلی همه ی منابع تاريخی در اين جا امکان ندارد می توان نمونه هايي را متذکر شد که علاقه يهوديان به پادشاهان ايرانی را پيش از رسيدن ارتش های اسلامی از عربستان به ايران در سال های 637 تا 651 پس از ميلاد نشان می دهد. در دوران امپراتوری اشکانيان، يهوديان به همکاری با نيروهای پاکوروس عليه رومی ها در سال 40 قبل از ميلاد برخاستند. (کتاب که ری ون 1920 صفحه 53) همچنين در دوران ساسانی يهوديان به همکاری با شهربراز، ژنرال ارتش ايران که در 614 پس از ميلاد برای تسخير اورشليم آمده بود به پا خواستند. (کتاب سده اوس 115 و 116).

   اين بحث کوتاه تنها به منظور نشاندادن اهميت نقش يهوديان در تاريخ ايران از دوران باستان است. و در پايان آن ديگرباره می پرسم که منظور آقای شولتز از اين که کورش ظاهرا به يهوديان اسير اجازه بازگشت به اسراييل را داده چيست؟

    ۳.آقای شولتز می نويسد: «مدت هاست که تاريخ دانان مدرن اين گونه گزارش ها را نوعی چابلوسی دانسته اند. يعنی در همان روزگار باستان تصوير درخشانی از کورش جعل شده است. »

اين نظر که «تاريخ دانان مدرن مدت هاست اين گونه گزارش ها را چابلوسی خوانده اند» خود سراپا غلط است. و تقريبا اکثريت محققين با نظراتی که آقای شولتز مطرح می کنند موافقت ندارند.

تنها روش علمی معتبر رد کردن گزارشات تاريخی قادر بودن به کشف منابع متعدد، مستقل و قابل اعتمادی هستند که با گزارشات آمده از گذشته (در حدود زمان وقوع رويدادها) تضاد داشته باشند. اعتماد انتقالی بر منابع اوليه در باستانشناسی مشابه استفاده از خط کش محاسبه و فورمول های فيزيک در مهندسی است

          آن چه شولتز با عنوان تاريخ دانان مدرن مطرح کرده و به نظر می رسد که نکته مرکزی نظريه ايشان را تشکيل می دهند. همان چيزی است که منابع دست دوم خوانده می شود که عبارتند از کتاب ها و مقالاتی که تاريخ نويسان (و يا نويسندگان) برای رساندن نقطه نظر خاصی بوجود می آورند و يا می کوشند بر اساس منابع اوليه شرح وقايع را گزارش کنند.

          بله درست است که مورد پرسش قرار دادن منابع اوليه در کار تاريخ دانان ضروری است اما دعوت کردن به بازبينی کامل دراماتيک تاريخ (آن گونه که آقای شولتز خواستار آنند (تنها زمانی ممکن است که شواهد قطعی برای پشتيبانی از اظهارات دعوت کننده وجود داشته باشد. در نتيجه نمی توان منابع دست دوم را بدون هر گونه رجوع به منابع اول و يا رجوع اندک به آن منابع همچون منابع قطعی دانست چرا که در اين صورت شخص مشغول نقل نظرات و خيالپردازی ها می شود. هنگامی که شخص تصميم می گيرد که از آنچه که به شکل وسيع به وسيله يک سلسله منابع متفق القول تثبيت شده منحرف شود و در عين حال از ارائه دلايل قطعی برای رد کردن آن منابع عاجز باشد آنگاه می توان گفت که شخص مزبور دست به تجديدنظر طلبی زده است. اين همان روشی است که تاريخ نويسان جماهير شوروی در دوران استالين اعمال می کردند. آقای شولتز هم با رد کردن منابع اوليه به عنوان مشتی چابلوسی صرف در واقع يک تنه به انکار نياز تاريخ دانان به يادگيری زبان های کهن همچون آکادی، آرامی، بابلی، فارسی کهن و غيره و دخيل بودن در تحقيقات باستانشناسی زده است.

          اگر ما منطق آقای شولتز را دقيقا تعقيب کنيم به زودی می توانيم همه ی منابع اوليه را بی آن که نياز به اثبات نظر خود داشته باشيم به عنوان تبليغات و مشتی چابلوسی رد کنيم. در واقع با اجرای اين گونه روش های ناقص برج عاج نشين ها، در واقع  ما می توانيم کل تاريخ اصيل بشری را به عنوان مشتی جعليات مورد ترديد قرار دهيم.

 ۴.آقای شولتز می نويسد: «جوزف ويزفر می گويد که در واقع امر کورش همچون بقيه حاکمی بسيار خشن بوده، لشکريان او مناطق مسکونی، محوطه های مقدس را غارت کرده و نخبگان شهری را به تبعيد می فرستند.»

پروفسور ويزفر مسلما حق دارد نظرات خود را داشته باشد. و بسيار از تحقيقاتی که بوسيله ايشان انجام شده دارای ارزش فوق العاده است. ايشان تصميم گرفته اند به نتايجی منفی در مورد کورش برسند.  اما (الف) نظرات ايشان مورد قبول عموم نيست. (ب) ايشان دارای منابع و شواهد دست اولی برای اثبات نظرات خود نيستند. (همانگونه که در بند سه نشان داده شد) در نتيجه نمی توان پذيرفت که نظرات پروفسور ويزفر (الف) به خودی خود آنچنان شمولی دارند که می توانند تاريخی را که منابع اصلی بر آن گواهی داده اند نفی کنند. و (ب) نمی توان از نظرات ايشان برای رد نظر اکثريت محققان استفاده کرد.

     بله کورش فاتح بود، می جنگيد، و به عنوان يک پادشاه مطلق حکومت می کرد. اما اين امر در مورد بسياری از چهره های بزرگ تاريخ همچون داود قوم اسراييل و ژوستين بيزانتين، و پطر کبير روسيه و بسيار ديگر نيز صادق است. و در نتيجه نمی توان اين فرض (توجه کنيد فرض و نه واقعيت)  را منطقی دانست که  چون کورش می جنگيده و فتح می کرده پس لزوما به قول آقای شولتز «مستبدی بوده است که دشمنان خود را شکنجه می کرده»

     در واقع می توان با استفاده از منطق شولتز به نتايج بی پايه بسياری رسيد. مثلا آيا می توان دولت مرد بزرگی همچون آبراهام لينکلن را يک «مستبد» خواند صرفا به اين خاطر که می جنگيده است؟ در واقع همين اصطلاح مستبد را تجزيه طلبان جنگ های داخلی آمريکا و حمايت کنندگان اروپايي آن ها در مورد لينکلن به کار می بردند. بله درست که جنگ های داخلی آمريکا چنان تراژدی انسانی بزرگی است که در کلام نمی گنجد اما آيا اين واقعيت کوشش ما را برای بازسازی لينکلن به عنوان يک شخص مستبد توجيه می کند؟

 آبراهام لینکلن سياهان جنوب آمريکا را از بردگی رهانيد. درست همانگونه که کورش بزرگ يهوديان اسير در بابل را آزاد ساخت و هر دوی اين وقايع نتيجه جنگ و مبارزه بودند.

     اسارت در بابل و آزاد شدن يهوديان هر دو در منابع کتاب مقدس ضبط شده اند. اما به اين جا که می رسيم آقای شولتز تصميم می گيرد که خود کتاب مقدس را هم رد کند. (موضوعی که در بند دو مورد بحث قرار گرفت) اين همان جايي است که می توان منطق را چنان معوج کرد که نتايجی بی معنا از آن حاصل شود. آقای شولتز در کوشش خود مسلما از منطقيون يونانی عهد عتيق سود جسته است. اما در همان حال بر اين مصمم بوده که همه ی منابع يونانی را يک جا رد کند. (نکته ای که در بند يک مورد مطالعه گرفت).

 ۵. آقای شولتز می نويسد: «تنها شاه که در دهه 1960 گرفتاری های خود را داشت می توانست به فکر بازسازی اين مرد به عنوان بنيان گذار حقوق بشر بيفتد. »

اما تاريخ را نه شاه فقيد و نه ملايان امروز و نه آقای شولتز می توانند بازسازی کنند. همانگونه که در بندهای يک و دو نشان داده شد ياد کردن نيکو از کورش در بسياری از منابع کهن وجود داشته است. و رد کردن اين منابع به سادگی نمی تواند جعلی بودن آن ها را ثابت کند. به خصوص که اين منابع تنها به آثار يونانی و مربوط به کتاب مقدس و نظاير آن محدود  نمی شود.

     جالب است توجه کنيم که آقای شولتز نقل قول ها (و يا سوء تعبير از نقل قول ها)ی خود را از انگشت شماری تاريخ دان ذکر می کند که به نظر می رسد با آنچه او می گويد موافق اند و در همان حال از مجموعه بزرگی از تاريخ دانان ديگر که با نظرات او مخالف هستند دوری می جويد. پيشنهاد می کنم که اعضای هیئت محترم نشريه اشپيگل نگاهی به منابع زير بيندازند:

ـ يادداشت هايي چند درباره معرفی شخصيت کورش بزرگ در نوشته های يهودی و  ايرانی ـ يهودی. نوشته آنون نتزر

http://www.azargoshnasp.net/famous/Cyrus/cyruscharacterizationjp.pdf

      ـ کورش «پدر بابل»  به قلم جرج کامرون

http://www.azargoshnasp.net/famous/Cyrus/cyrusfatherbabylonia.pdf

آقای شولتز مکررا بر اين نکته تاسف می خورد که فکر اين که کورش مدافع حقوق بشر بوده است «جعلی است که سازمان ملل نيز فريب آن را خورده است» اما اين به اصطلاح «جعل» پيش از اين که سازمان ملل در 1945 تاسيس شود راه خود را تا دور دست شمال و ملت های اسکانديناوی گشوده بوده است. لطفا به منبع زير مراجعه کنيد

کورش بزرگ در حماسه های سرزمين های ايسلند ديک:

 يک تحقيق ادبی به قلم جاکون جانسن.

 http://www.azargoshnasp.net/famous/Cyrus/cyrusislandicepic.pdf

 ۶. آقای شولتز می نويسد: «در استوانه ی کورش هيچ نشانه ای از اصلاحات اخلاقی و يا ملاحظات انسانی وجود ندارد. آشورشناسی به نام شاديگ آن را " يک تکه درخشان از تبليغ گری» می خواند. »

جای تعجب است که آقای شولتز بدون رجوع به منشور واقعی که در موزه بريتانيا  نگاهداری می شود چنين مطلبی را اظهار می دارد

استوانه ی کورش بزرگ

 به خاطر آوريد که ايشان در بند چهار چنين ادعا می کند: «ارتش او مناطق مسکونی و محوطه های مقدس را غارت کرده و نخبگان شهری را به تبعيد می فرستاد.» حال به اين چند نقل قول توجه کرده و خود (هیئت تحريريه اشپيگل قضاوت کنند)

     «من مکان شاهانه خود را در قصر سلطنتی و در ميان شادی و شادمانی تصرف کردم. مردوک خدای بزرگ در سرنوشت من قلبی بزرگ را قرار داد که بابل را دوست بدارد. و من هر روز او را نيايش می کنم.

   «ارتش بزرگ من با صلح وارد بابل شد، اجازه ندادم که مردم (سومر و آکاد) را متوحش کنند.

     «رنج و درد آن ها را مرتفع کردم. و آنان را از بيگاری آزاد ساختم مردوک خدای بزرگ از اعمال نيک من خشنود شد.»

     توجه کنيد که در اين جا کورش از مردوک خدای بابل به جای اهورامزدا که خدای بزرگ زرتشتی ايران ماقبل اسلام بوده است ياد می  کند. کورشی که به عنوان فرمانده بابل را گشوده بوده است چرا بايد مردوک را بستايد. مسلما در اين کار فايده ای نظامی نمی توانسته وجود داشته باشد در نتيجه صرفنظر از هر گونه انگيزه شخصی می بينيم که کورش مردوک خدای بابليان را نيايش کرده و اين امر را در استوانه خود ضبط کرده است.

     در نتيجه اين پرسش مطرح می شود منظور آقای شولتز از فقدان «هر گونه شواهد» چيست؟ آيا استوانه ی ديگری در دست است که مطالب فوق را که از استوانه ی تاريخی کورش نقل شده رد کرده و نظرات آقای شولتز را اثبات کند؟

     تا اين جا حداکثر آن چيزی که آقای شولتز در مقاله اشپيگل به آن نائل شده صرفا متهم ساختن اين استوانه به عنوان يک جعل تاريخی است. و وقتی هم منابع مربوط به کتاب مقدس و يونانيان با محتوای استوانه همخوانی دارند ايشان دست به نقل قول از منابع دست دوم زده و بقيه را صرفا "چابلوسی" و "تبليغات" می خواند.

     به اين ترتيب  با يک نمونه کلاسيک از رد شواهد حتی اگر که اين شواهد از منابع گوناگون و مستقل به دست آمده باشند روبرو هستيم. اين امر روند فکری آقای شولتز را بسيار شبيه اعضای «انجمن زمين مسطح است» می کند. که سازمانی است ساخته شده بر اين باور که زمين کروی نيست و مسطح می باشد. http://www.alaska.net/~clund/e_djublonskopf/Flatearthsociety.htm

نمونه هايي از باورهای آن ها در لينک بالا به اين شرح است:

-          چرا ما باور نمی کنيم که زمين گرد است.

-          داده ها و اندازه گيری های علمی دليل ادعای ما هستند

-          استوره های رايج مربوط به اثبات نظريه کروی بودن زمين را رد می کنيم

-          و توطئه پوشاندن واقعيت ازمردم را افشا می سازيم

آقای شولتز هم درست همين روش فکری را به کار گرفته و به نتايجی می رسد که لزوما پايه ای ندارند. به نظر می رسد که ايشان نيز همچون اعضای انجمن فوق طرفدار نوعی نظريه توطئه در مورد تاريخ کورش بزرگ هستند.

 ۷. آقای شولتز می نويسد: «ملايان ايران هم از اين آيين بزرگداشت کورش مصون نبوده اند. در اواسط ماه ژوئن بريتيش موزيوم در لندن اعلام داشت که قصد دارد استوانه اصلی ارزشمند را به تهران وام دهد. اين استوانه پشتوانه غرور ملی ايرانيان شده است.»

اين نظر خاص هم سادگرايانه و هم مطلقا غلط است. و کاملا نشان می دهد که آقای شولتز يا دارای اطلاعاتی مجعول است و يا به سادگی از واقعيات پيچيده ايران امروز بکلی بی خبر می باشد. نخست اين که بسياری (هر چند نه همه ی ملاها) با ميراث کورش بزرگ مخالف بوده و از سال 1979 کوشيده اند تا تاريخ ماقبل اسلام ايران (به انضمام کورش بزرگ) را از مواد درسی ايران حذف کنند. آماج اصلی توجه اين گروه از ملايان گفتمان پان اسلاميست است که در واقع مخالف ميراث باستانی پيش از اسلام ايران و نيز هندوستان می باشد.

     اين گروه از ملايان تحت تاثير افکار اخوان المسلمين هستند و اگرچه بحث علمی مشبع در اين جا مقدور نيست اما می توانيم آثاری از وجود اين نوع تفکر را در کسانی که امروزه حامل ايدئولوژی اخوان المسلمين در ايران هستند مشاهده کنيم.  توجه به اين تکه از اظهارات دريفوس و لومارک بسيار روشنگر است.

     «پسر شاه ولی الله  که شاه عبدالعظيم نام داشت (و يکی از آبای مهم بنيادگرايي اسلامی محسوب می شود ) شبکه ای از مريدان را گرد خود جمع کردو در 1809 به هندوستان رفت. در آن جا تعاليم او از مراکزی که تحت فرمانروايي اداره مستعمرات بريتانيا بودند منتشر شده  و اسلام "ناب" را تبليغ می کرد که همه ی تاثيرات بيرونی را مشکوک و شيطانی تلقی کرده و از همه ی مسلمين می خواست خود را در برابر نفوذ سنت های ايرانی و عادات هندی محافظت کند. (دريفوس و لومارک 1980 صفحه 119)

     اشتباه آقای شولتز در راستای تطبيق ايران باستان با ملايان کنونی همان اشتباهی است که در بين شارحان و نويسندگان غربی در حال حاضر رايج شده است. و موجب گرديده که اين نويسندگان ايران را به صورتی سادگرايانه ببينند.

     در واقع تاريخ باستانی و پيش از اسلام ايران از جانب طرفداران پان اسلاميست و از جمله آنانی که در ايران هستند بديده طرد نگريسته می شود. و ايدئولوگ های پان اسلاميست به شدت از نوشته های ناصر پورپيرار حمايت مالی و انتنشاراتی می کنند. ناصر پورپيرار شخصی است که معتقد است که همه ی تاريخ ايران باستان و از جمله کورش بزرگ «جعلی » است. که «... به وسيله صيهونيست ها و امريکايي های دانشگاه شيکاگو» ساخته شده اند. برای اطلاعات بيشتر به اين منبع مراجع کنيد: ورودی ناصر پور پيرار در ويکی پديا       http://en.wikipedia.org/wiki/Nasser_Pourpirar

همچنين پيوند زير به وب سايت پور پيرار که نظرات او در آن کاملا آشکار است مربوط می شود

http://www.naria.blogfa.com/ (به فارسی)

ناصر پورپيرار که يک ضد سامی متعصب است اعتقاد دارد که همه ی تاريخ پيش از اسلام ايران و از جمله اسکندر کبير جعلی است که به وسيله يهوديان و امريکاييان ساخته شده است. نظرات او در مورد کورش بزرگ و استوانه ی او تقريبا با نظرات آقای ماتياس شولتز يکسان است.

      به راستی نمی توان از نزديکی نوشته های آقای شولتز و تطابق نظريه های مبتنی بر توطئه پور پيرار که دشمنی سخت و زهرآلودی با يهوديان دارد صرفنظر کرد. و اميدواريم نشريه شما به عمق شرمندگی (اگر نه، بی اعتباری) خاصی که آقای شولتز برای نشريه ای جهانی و از طريق تکرار مزخرفات ضد يهودی نظريه پردازان توطئه به همراه آورده است پی برده باشد.

     شايد آقای شولتز بخواهد که از يک دوست کانادايي من که زندگی کاری خود را در نيروهای مسلح کانادا گذرانده نکته ای بياموزد. او به عنوان يک دانش آموز تاريخ چنين خاطر نشان می کند:

     «برای من مهم نيست که ايران مدرن کشوری دوست باشد يا نباشد. اين امر تاثيری بر آنچه که 1400 سال پيش رخ داده نخواهد داشت.» اين سخن به اين معنا است که وقتی ما به حوزه تاريخ نزديک می شويم لازم است که همه ی پيشداوری های (سياسی) معاصر خود را کنار بگذاريم. غفلت از اين کار موجب تخليات آلوده به سياست و داستان پردازی می شود. و در اين زمينه  آقای شولتز مسلما استاندارد جديدی برای نوشتارهای تخيلی به جای گذاشته است. به هر حال نوشتارهای تخليلی با تاريخ نويسی عينی يکی نيستند.

     آقای شولتز اين نکته را آشکار کرده است که با دولت قبلی ايران و شاه و همچنين رژيم خدامدارانه کنونی تهران نظر موافقی ندارد. اما متاسفانه به نظر می رسد که ايشان نوعی نفرت از مردم ايران و تاريخ آن را نيز به نمايش گذاشته اند. حال آن که تاريخ کورش تنها نه به ايران که به همه ی سرگذشت بشريت تعلق دارد

     دوست دارم اين بحث را با نقل قولی از تاريخ نويس باستانی يونان توسیديدس  به پايان رسانم که اين گونه پيامبرانه اظهار داشته است:

     «داوری های آنان بيشتر بر بنياد خواست کورکورانه بود تا مشاهدات درست. چرا که عادت انسان بر آن است که به آرزوهای بی خيالی که در دل دارند اعتماد کنند و نه آن که با بکار بردن خرد خويش آنچه را که دوست نمی دارند کنار بگذارند. (جلد چهارم صفحه 108)

توسیديدس (460 تا 395 پيش از ميلاد) 

    با احترام

دکتر کاوه فرخ

* تاريخدان ـ بخش مطالعات استمراری دانشگاه بريتيش کلمبيا

عضو انجمن جهانی مطالعات بين المللی وابسته به دانشگاه استانفورد

مشاور در مطالعات ايرانی در انجمن مطالعات يونانی ـ ايرانی

مدير بخش باستانشناسی بنياد ميراث  پاسارگاد

عضو کنگره ايرانيان کانادا

عضو انجمن زبانشناسی ايران

عضو انجمن حفظ خليج فارس

آخرين انتشارات:

کتاب سايه هايي در کوير :

 
Title: Shadows in the Desert: Ancient Persia at War

Publisher: Osprey Publishing, Oxford 
Date: 2007 
ISBN: 9781 8460 31083 
Information: http://kavad.netfirms.com/books.html

به امید ایرانی آباد و آزاد در سایه حاکمیت ملی

پاینده ایران

 بدلیل فیلتر شدن این تارنما در برخی شهرها همزمان تارنمای جدیدمان هم بروز می گردد. کلیک کنید

پاینده ایران

پس از شکوه و اقتداری که ایرانیان در چند روز گذشته پیرامون حراست از میهنشان آفریدند با خبر شدیم حزب كمونيست كارگري با صدور  بیانیه ای به تحلیل این رخداد بی نظیر پرداخته است .  
رخدادی که شاید بتوان به جرات آنرا در طول 30 سال اخیر بی سابقه دانست. اما اوج درماندگی و بی برنامگی و حتی بی هویتی را می توان در این بیانیه به وضوح مشاهده نمود.بخشهایی از این بیانیه را بخوانید: 
 
"از نظر منافع توده مردم منطقه بهترین نام آنست که به هیچ ملیت و قومیتی رجوع نکند. بی گمان زمانی که قدرت سیاسی در دست کارگران و توده مردم زحمتکش قرار بگیرد میتوان با انتخاب یک نام بیطرف برای خلیج و همچنین تصمیم گیری مورد پذیرش همه مردم کشورهای حاشیه خلیج در مورد سه جزیره بر کل این تنشهای قومی و ملی نقطه پایان گذاشت. کارگران میهن ندارند و کل جهان را عرصه زندگی و اعتلاء بشریت آزاد و برابر میدانند. وقتی کارگران و مردم ایران جمهوری اسلامی را سرنگون کردند و اختیار خود را بدست گرفتند میتوانند بر مبنای سعادت انسانها در این باره تصمیم بگیرند"بیگمان زمانی که اینان به قدرت رسند نه تنها جزایر سه گانه و نه تنها خلیج فارس بلکه کل ایران را دو دستی تقدیم می کند چرا که برایش خاک ارزشی ندارد!!! 
 
من نمیدانم چگونه است که چین کمونیست برای بدست آوردن تایوان و یا تبت با تمام قوا مقابل امریکا ایستاده و همه نوع فشار را تحمل میکند تا این بخشها را نیز به خاک خود بیفزاید آنگاه  کمونیستهای ایرانی تنها فکرشان در بخشیدن خاک ایران به بیگانه است ؟ 
 
چگونه است که روسیه که مهد کمونیست شناخته شده در دوران زمامداری مامور ک گ ب (پوتین)کلاسهای ملی گرایی در مسکو برگزار میکند تا جوانان آن کشور با روحیه ملی گرایی رشد کنند و یا روز ۴ نوامبر را روز ملی روسیه اعلام می دارد اما در ایران کمونیست های ما در پی نابودی هر آنچه از وجههای قدرت ایران شناخته می شود برآمده اند . 
 
چگونه است که جزایر سه گانه که از نظر استراتژیک تمامی تحلیلگران بر این باورند که کنترل تمامی ذخایر خلیج فارس از طریق جزیره ابوموسی می تواند شکل گیرد و دولتی که بر این جزیره مالکیت دارد بر این آبراه حساس جهانی نیز کنترل خواهد داشت آنگاه کمونیست های ما می خواهند پیرامون آن با اعراب مذاکراه کنندد!!!!!! 
 
چگونه است که کارگران در ایران میهن ندارند اما کارگران سایر نقاط دنیا برای بدست آوردن رفاه عمومی ملت خود د رحال تلاشند ؟؟کارگران کمونیست چین اشکالی ندارد میهن داشته باشند و اگر هم میهنشان رو به فزونی گذارد تهدید ی ندارد اما این امر در مورد ایران منجر به بورژا شدن کارگران ایران خواهد گردید!!! 
 
ای کاش هوگو چاوز نیز می فهمید که دین افیون توده هاست و چفیه احمدی نژاد را بر گردن نمی انداخت تا اندکی از تسهیلات ایران بیشتر بهره جوید .براستی چگونه است که دولتی کمونیستی با دولتی اسلامی پیوند اخوت می بندد و آنچنان که همگان دیدند یکدیگر را در آغوش می کشند ؟؟؟ 
 
کارگر ـمعلم ـدانشجوـمهندس ـدکتر و... بخشی از بدنه ملت ایران هستند و خواهند بود .ناسیونالیسم ایرانی تنها به کارگر ایرانی نمی اندیشد .ناسیونالیسم ایرانی به فرد فرد ایرانیان می اندیشد و در راه رفاه همگانی ملت ایران گام بر میدارد چرا که معتقد است ابتدا می بایست خانه خویش را آباد سازیم سپس به سراغ کمک به دیگران رویم . 
 
ناسیونالیسم  ایرانی آنگاه که معلم ایرانی درتنگا قرار دارد به فکر کارگر چین نیست چرا که وظیفه خود می داند برای ایرانی بکوشد.براستی که شما خود را به زحمت نیاندازید چرا که ملت ایران خود به پشتوانه قدرت پیشینیان به پا خواسته و در راه سرفرازی میهن پرافتخارش به جلو آمده و نیازی به شما  ندارد تا هر از چندگاهی با صدور یک بیانیه اعلام موجودیت نمایید. با سپاس از سرور آتروپات

بیانیه حزب کمونیست کارگری (نفرت پراکنی ناسیونالیستی موقوف)

وقاحت سرخ نوشتاری در همین باره از تیرداد بنکدار

به امید ایرانی آباد و آزاد در سایه حاکمیت ملی

پاینده ایران

پاينده ايران

اروند رود يا ...؟!

در

 پاینده ایران

این پاسخ نامه چندی پس از درج گفتگوی رامین ناصح ،از سوی سرور فرازدوست اماده گردید ولی درج آن تا امروز به درازا کشید.باید افزوده گردد  که بر خلاف اصول مطبوعاتی در نشریه همدلی نیز چاپ نگردید!

مدیر مسوول گرامی هفته نامه ی همدلی جناب آقای شجاع پوریان

با درود و آرزوی تندرستی

به آگاهی شما می رساند از آنجا که در شماره 241 هفته نامه ی سه شنبه 29/3/1386 همدلی و در گفتگویی که آن نشریه با دبیر کانون آینده نگری آقای رامین ناصح داشتند، مطالبی خلاف واقع و به دور از هرگونه سنخیت و سنخیتی به اندیشه ی پان ایرانیسم و حزب پان ایرانیست ونیز ناسیونالیسم ایراد نمودند، خواهشمند است این مطلب و جوابیه را جهت روشنگری هر چه بیشتر و آگاه شدن خوانندگان آن نشریه و تنویر افکار عمومی،درج نموده تا خواننده آگاه خود انصاف را ترازو قرارداده و به داوری بنشیند.

هر دم بت عیار به شکلی به درآمد

***

من به هر جمعیتی نالان شدم

جفت بد حالان و خوش حالان شدم

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش

آقای رامین ناصح در گفتگویی با نشریه همدلی و در پاسخ به پرسش های آقای جهانگیر محمودی در باب مشکلات و مسایل قومی در خوزستان به ناگاه بر مرکب سخن می نشینند و به بیان دیدگاه ها  وافاضات خود در باب اندیشه ناسیونالیسم و تشکیلات پان ایرانیست می پردازند ایشان در بخش هایی از گفتار خود در این مورد چنین فرمایش می کنند:

پان ایرانیست را جریانی در جهت حفظ وحدت و منافع ملی نمی دانند،عملکردشان باعث بزرگ نمایی فعالیت های قومی است،معتقدند اگر اندیشه  و گروه های تجزیه طلب در ایران وجود نداشته باشد، ماهیت وجودی پان ایرانیست به زیر سووال می رود. شعارهای پان ایرانیست و ناسیونالیستی را پوچ و تو خالی می دانند، پان ایرانیسم را به قوم گرایی همراه با بوی تعفن فاشیسم و استبداد زدگی متهم می کنند، آنان را عربده کشانی خشونت طلب هم در گفتار وهم در عمل معرفی می کند که در دهه بیست و سی به اجتماعات روشنفکران یورش می بردند و تجمعات را بر هم می زدند.

در کل اندیشه ناسیونالیسم را فاقد  مبانی علمی و بیشتر بر پایه ی احساسات، شعارو شکوه اعتقادات آنان را پوشالین و اندیشه هایشان را مخرب و ضد انسانی می دانند از دیدگاه ایشان؛ناسیونالیسم بیماری دوران کودکی انسان است، این گفته ها همگی ما حصل صحبت های آقای رامین ناصح بود در باب ناسیونالیسم و پان ایرانیسم در گفتگو با نشریه همدلی.

***

در این جا نگارنده اندیشه ی آن ندارد که دیدگاه های کنونی آقای ناصح را به نقد بکشد چرا که هم مجال این کار نیست و همین این که بر این باور هستم که در جهان کنونی عقیده ی هر کس آزاد و محترم است. ولی در همین جا آرزو دارم لااقل در این مرام و اندیشه تازه تر که ایشان پذیرفته اند و گویی می خواهند معنویت گرایی و عرفان را با مدرنیته و دانش  امروزی پیوند بزنند، ثابت قدم بمانند، هر چند که رویه ای که ایشان  از گذشته تا کنون در پیش گرفته اند، خلاف این این آرزو را بیان می کند.

به هر روی ایشان به بیان مطالبی پرداختند که هیچکدام از آن ها ریشه در حقیقت و واقعیت فعالیت های پان ایرانیست ها، نداشته وندارد. جهت آگاهی خوانندگان به بعضی از اصول و آرمان های پان ایرانیستی اشاره می کنم تا مشخص شود که گفتارهای ناسیونالیستی توخالی و پوچند ویا  این که بیان کننده راز و رمز حیات و چگونگی زیست ملت ایرانند:

*هستی بزرگ بر پایه ی اصول و بنیاد هایی استوار است که جلوه و نشانی است از آفریننده ای بزرگ.

*اندیشه و علم و تلاش بشریت، کاشف اصول هستی بزرگ تواند بود و نه واضع آن.

* جنبش و خروش و حرکتی اصیل تواند بود که در مسیر شناخت این اصول باشد.

*آرمان: هدف و نیاز نهایی هر ملت است برای زیست سرافراز در پهنه ی نظام هستی بزرگ و جامعه ی بشری.

* آرمان خواه، پوینده، کوشنده، پیام آور و فنا در اصول آرمانی و مجری کوشش های فردی،خانوادگی و اجتماعی برای رسیدن به آرمان ملت بزرگ ایران است.

* پان ایرانیسم نهضتی است جهان شمول که با اعتقاد به هستی بزرگ به جهان بشری می اندیشد، مکتب ناسیونالیست جهان بینی پان ایرانیسم است.

* پان ایرانیسم جهان شمول است نه جهان وطن.

* ملت بنیاد گرفته بر خانواده و مقوله ای است تاریخی و اجتماعی.

* ملت زنجیره ای ناگسستنی نسل های گذشته،حال وآینده است که با نیاخاک پیوند دارد.

* ملت شکل دهنده جامعه و تاریخ آینده بشریت است، پس جهان جهان ملت هاست.

* حقوق فردی جامعه بشری در واحد ملی و جهان ملت ها تعیین کننده حقوق فردی و اجتماعی است.

* نظام جامعه بین الملل می باید بر اساس شناخت حقوق ملت ها برپا گردد.

* ما به سوی آنچنان نظام سیاسی در حرکت هستیم که همه ی اقوام جامعه ی بزرگ ایرانی تیره های قومی و فرهنگی و مذهبی وابسته به آن را در هر تشکلی بزرگ و همه جانبه قرار دهد ،بنابراین:

در هر بخشی از جامعه ی بزرگ ایرانی مقوله های سیاسی و اجتماعی به هر گونه که باشد می باید در مسیر ایفای این رسالت باشند.

* جلوه های اعمال سیاست پان ایرانیسم در جامعه بشری و جامعه ی ملی چنین خواهد بود:

ضد استعمارـ ضد استثمارـ ضد استبداد

همکاری جهانی آری،قبول سلطه گری جهانی نه

اقتدار جامعه ی بزرگ ایرانی و فرهنگ ایران زمین که چون روح در کالبد است تضمین کننده ی وصول به این آرمان هاست

*نظمی که حزب پان ایرانیست خواهان آن است علیه ی هیچ یک از تیره ها هیچ یک از قومیت ها و هیچ یک از گروه های وابسته به ملت ایران نیست ،نظم فردا نظمی است برای رسیدن به وحدت و آزادگی و اقتدار ورفاه ملت ایران، کسانی که با عظمت و سرافرازی ملت ایران بستیزند نظم پرشکوه و یگانگی طلب ما بر ضد آنان است.

* هیچ گروهی از مردم ایران تافته ی جدا بافته از ملت ایران نیست (1)

آیا این گفتارها توخالیند،پوچند،ضد انسانیند،مخربند،سستند،بوی استبداد و تعفن می دهند،

خاینانه اند،ضد یگانگی ویکپارچگی ملی اند،فاشیستی اند،نشان از نابالغی و کودکی اندیشه را دارند ؟آیا کوشش در جهت اقتدار ونیرومندی و توسعه و ایجاد ایران نیرومند و ارتش قوی و حفظ و حراست از تمامیت ارضی کشور، مقابله با عناصر وابسته به سرویس های امنیتی و تجزیه طلب که سعی در پراکندن تخم نفاق و کینه در میان اقوام ایرانی دارند از دیدگاه آقای عرفان گرای ما نشان از قومیت گرایی و ترویج اندیشه های تجزیه طلبانه دارد.وجدان های بیدار و روان های آگاه، در این مورد داوری کنید و همه این گفتارها را با بیانات آقای ناصح مورد بررسی قرار دهید، تا هویدا شود که چه گروهی و چه کسانی، احساسی و سست و متعفن وپوچ توخالی هستند!!؟

جهت اطلاع بیشتر ونقش وماهیت وجودی پان ایرانیست ها که شما هستیشان را در بود گروه های تجزیه طلب دانسته اید ذکر این مطلب در مورد اندیشه پان ایرانیسم از روانشاد پرویز ورجاوند که به روزگاری نه چندان دور خود را مرید و هم فریاد وی می دانستید وسرمشق مبارزات آزادی خواهانه ی شما و دیگر همفکرانتان بود، شاید بتواند اندکی از پریشان گویی های و سخت احوالی تان بکاهد و شاید دوباره سرود به یاد مستان کنید:

در همین زمان با شکل گیری فرقه دومکرات به وسیله ی اتحاد جماهیر شوروی و برای جدا ساختن آذربایجان به یکباره استثنایی ترین  و شگفت آورترین جریان سیاسی و ملی به نام پان ایرانیسم پا به صحنه گذارد، اهمیت و ویژگی این جریان از چند نظر قابل توجه است:نخست آن که بر خلاف دیگر سازمان ها و حزب ها و جریان های سیاسی این تنها سازمانی بود که هسته ی مرکزی و هیات موسس آن را چهره های سیاسی شناخته شده صاحب اعتبار جامعه در زمینه های مختلف تشکیل نمی داد، بلکه جوانان گمنامی بودند که به طور عمده سالیان آخر دبیرستان را می گذراندند و هیچ گروه و جریان مطرحی از آنان حمایت نمی کرد و جز پول تو جیبی خودشان هیچ در آمد دیگری نداشتند... عامل اساسی که موجبات اقبال جامعه و بویژه جوانان و نوجوانان  را به این اندیشه فراهم آورد آن بود که بنیاد تفکر این جریان بر هدف هایی روشن قرار داشت که پاسخ گوی حساسیت های ملت ایران بود.... از این رو جریان ملی گرای پان ایرانیسم از بطن جامعه ایرانی برای مقاومت در برابر همه آن چه که می توانست استقلال و یکپارچگی کشور و همبستگی ملی را به خطر بی اندازد سر برآورد و با اقبال نسل جوان تحقیر شده،روبرو گشت و در این مدت توانست در برابر جریان های بیگانه به عنوان یک قدرت نقش آفرینی کند... نهضت پان ایرانیسم نه تنها توانست ایران را از تجزیه ی دوباره نجات دهد بلکه توفیق آن را یافت تا جریان روسی سازی بخش های جدا شده از ایران را در قفقاز و آسیای مرکزی با چالش مواجهه سازد و آمادگی های زیادی را در این سرزمین ها برای حفظ هویت خویش فراهم آورد و سبب شد تا چند دهه بعد اتحاد جماهیر شوروی از هم فرو بپاشد  و اگر هوشمندانه عمل می شد تا به امروز زمینه ی لازم برای ایجاد یک اتحادیه بزرگ در فرهنگ ایرانی فراهم شده بود... شک نکنیم اگر موضع گیری های پان ایرانیست ها نبود امروز جزایر سه گانه ایرانی ابوموسی،تنب کوچک و بزرگ سرنوشت دیگری داشت...(2)

بله آقای محترم ،تاریخ را باید به دقت و بدور هر گونه حسادت و تعصب هایی که جز کینه و عداوت سود و فایده ای ندارد، خواند. پان ایرانیسم نه تنها با اندیشه های قوم گرایانه هیچ گونه پیوند و مکمل آن جریانات ضد ملی نمی باشد بلکه اگر هیات حاکمه ای وطن پرست در طول این دویست سال اخیر که هنگامه ی فترت و تجزیه و پراکندگی ملت ایران  بود بر کرسی های سرنوشت این ملت می نشست ،نه تنها می توانست قدرت و نیرومندی ملت ایران را دوباره اعاده کند، بلکه بدون تردید سیاست و تدابیری جز مرام و طریقت و اندیشه ی پان ایرانیستی اعمال نمی کرد، ولی افسوس که در طول این دویست سال اخیر ملت ایران و جامعه ی ایرانی همیشه و همه جا از نبود یک هیات حاکمه ملی، وطن پرست ولایق محروم بود و این موضوع مساله ای است که باید در غم نداشتن چنین دولت مردانی به تدبیر و تامل نشست.    

و اما در مورد اینکه  پان ایرانیست ها می کوشند مساله تجزیه طلبی در این را بزرگ جلوه دهند، نیز آقای ناصح همانند دیگر گفتارهایشان از جاده انصاف و داد پرت شده اند،  چرا که در مورد بمب گذاری ها و حوادثی که در خوزستان و دریک دوسال پیش منجر به کشته شدن تعدادی از هموطنان بی گناه ما شد ودر کل ریشه های اندیشه های خلق عربی و تجزیه طلبانه، پان ایرانیست ها همیشه و همه جا بین مردم غیور و براداران عرب زبان خوزستانی با گروه اندکی از وابستگان وفریب خوردگان سیستم های جاسوسی غرب و نیز وابستگان به حزب نژاد پرست بعث صدام، تفاوت قائل بودند وهیچگاه تجزیه طلبان را گروه بزرگ و تاثیر گذار در خوزستان ندانسته اند، بلکه آنان را چیزی به جز مشتی مزدور ومیهن فروش نمی دانند. اما این دلیل نمی شود که وجود چنین گروه ها و دشمنانی که در استان های مرزی ما دست به دسیسه و توطئه و اقدام علیه ی تمامیت ارضی کشور می کنند نادیده گرفته شوند،رسالت هر فرد خویشکار و وطن پرستی است که این جریان ها را مورد بررسی و کنکاش قرار داده و ملت ایران را نسبت به این جریانات آگاه کرده و به حکومت ها زینهار و هشدار داده باشد که هرگاه از اصل و سیاست های ملی و ایجاد همبستگی ملی و ترویج اندیشه های وطن پرستانه دوری کنند، ممکن است نواهای شوم ضد ملی از هر سوی شنیده شنود  و هرگاه حاکمیت ها اصل همبستگی ملی را فراموش کنند و اقتدار ملی به خطر افتد، دشمنان ایران زمین چنین فرصت های را بی گمان غنیمت می شمارند و دسیسه آغاز می کنند. البته به احتمال زیاد ،وی چنان غرق در رویاهای عرفانی خویشند که جز از ملکوت بانگی نمی شنوند در همین مورد و در همان روزهای غم انگیز که بمب گذران خون های بی گناه را برزمین می ریختند، مسوول حزب پان ایرانیست درخوزستان در مصا حبه ای با یکی از رسانه های برون مرزی این چنین مسایل را مورد تبیین وبررسی قرار دادند:چنین حوادثی  ما را اندهگین کرده است، ما سده ها و هزاره ها در کنار این برادران و خواهران عرب خود، در غم وشادی شریک بودیم، این ها عزیزترین و مخلص ترین مرزداران ما در این کشور هستند. اگر بحث ستم ملی است همه ملت ایران در درازای این حکومت با آن روبرو بودند ،اگر بحث بی عدالتی و تبعیض است این بی عدالتی در طول حکومت آقایان بر همه ی قومیت های ایرانی روا داشته شده است و فریاد همه  ی این مظالم و این تبعیض ها و استبداد گری ها بلند است، بنابراین فرقی نیست بین عرب خوزستان با کرد،بلوچ،ترکمن،گیلیک و...  به نظر ما هیچ تفاوتی بین آن ها وجود ندارد و تمام کسانی که این به اصطلاح آتش را درصدد بودند و هستند که بر افروزند بسیار کار نابخردانه ای و غلط و خائنانه ای را دنبال کردند که از نظر ما محکوم است و مردم استان ما بسیار هوشیار هستند. ما در کنار همه ی این برادران هستیم،همواره هم از حقوق و استعدادشان حمایت می کنیم و در خوزستان فقط ملاک را شایسته سالاری می دانیم،فرقی نمی کند که برادر عرب،لر،کرد یا به قول خودشان عجم باشند... وشما بدانید برادران و خواهران عرب ما هم کاملا هوشیار هستند.(3)

قضاوت و داوری و عدالت مهمترین خصیصه ای  است که می توان انسان ها را و کرامت های انسانی را با آن سنجید، آیا به راستی از این موضع گیری ها بوی تعفن بر می خیزد آیا  به قول این شخص گفتار پان ایرانیستی دیالوگی خوشنت آمیز دارد، خوانندگان عزیز بخوانید وداوری کنید.

همیشه تا پیش از گفتگوی این آقا با نشریه همدلی می پنداشتم ایشان از جریانات سیاسی و تاریخ معاصر ایران  کم و بیش آگاهی دارند ولی بعد از موضع گیری اخیرشان  پندارم را غلط یافتم. شاید هم  وی ،به دلیل طریقت تازه وآیین جدید که به هر روی جوانی و جویای نامی نیز بخش از آن می باشد، مقداری گمان زده شده اند که امیدوارم چنین نباشد. عجیب است ظاهرا آقای ناصح گروه های خائن و ضد وطنی چون حزب توده را که چیزی جز جاسوسان شوروی در ایران نبودند ، روشنفکر می دانند  در حالی که با توجه به اسناد ومدارک فراوان و نیز اعترافات تکان دهنده سران این حزب بعد از انقلاب و اقرار به خیانت های خود، دیگر حتی برای مردم عادی نیز مسلم مبرهن شده است که این حزب و دسته در چه جهت شنا می کردند و چگونه  با رفتار و کردار خود حیثیت و شرافت انسانی را لکه دار کردند. بله آقای عزیز ما هیچگاه از این جهت که توده ای ها داری ایدولوژی غیر ناسیونالیستی بودند با آن ها مخالف نبودیم، بلکه همیشه و همه جا برای پان ایرانیست ها این اصل مطرح بوده است هر که با بیگانه است بر ملت است ، آنان با توجه به اسناد و مدارک فروان در تمامی طول فعالیت های خود همیشه در نقش ستون پنجم سیاست های استعماری شوروی عمل می کردند و همیشه خود را وابسته به کشور مادر و اردوگاه کمونیسم بین الملل می دانستند. راستی آقای ناصح از کی تا حال و با توجه به چه معیارها و ارزش هایی کیانوری ها،طبرزدی ها، رادمنش ها، اسکندری ها و و ابستگان فکری آنان... روشنفکر به حساب می آیند، لااقل برای اطلاع هم که شده بیان می کردید که کی و در کجا پان ایرانیست ها روشنفکری را مورد ضرب و جرح قرار دادند، مگر ملاک روشنفکری و سنجش میزان منور فکر بودن را باید در تعداد سال های عضویت در حزب توده واحزاب زاده شده از بطن آن دانست؟

 آقای ناصح با شهامت تمام می گویم آن ها روشنفکر که هیچ بلکه همگی تاریک فکر بودند. عجیب است چه کسی گفته و ترازو قرار داده، صمد بهرنگی و بیژن جزنی را روشنفکر می داند ولی زرین کوب ها و عاملی تهرانی ها و شجاع الدین شفاها در این دایره قسمت نیند؟ بله ، جهت اطلاع شما ما با توده ایی ها همیشه مبارزه داشته وخواهیم داشت، چرا که آن ها در طول مبارزات ملت ایران نقش مزورانه ای را ایفا کرده اند. برای آگاهی شما اگر مرادتان از روشنفکران، توده ای های بی وطن بودند(البته در عرفان گرایی محض هم بی وطنی آرزوی همیشگی است) تنها چند سند را از میزان وابستگی این گروه ودسته به سیاست های استعماری را هویدا وآشکار می کنیم :

« ما برای انگلستان در ایران منافعی قائلیم و بر علیه این منافع صحبت نمی کنیم،عقیده ی دسته ای که من در آن هستم(حزب توده)این است که دولت فوری باید برنامه ای برای دادن امتیاز نفت شمال به روس ها و نفت جنوب با کمپانی انگلیسی وآمریکایی مذاکره شود»(4)

« ما بارها گفته ایم و باز هم می گوییم که استیفای حقوق ملت به دست این مجلس و دولت انجام پذیر نیست این ها همه دلال مظالم استعمارند»(5)

« اصولا چگونه می توانیم صنعتی را که در دست امپریالیسم باشد ملی کرد»(6)

این گفته و بیانات را چگونه ارزیابی می کنید آیای روحیه ی معنویت گرا و عرفان زده ی شما خائنین به ملت ایران را روشنفکر قلمداد می کند؟عجیب است توده ای ها هم همانند شما در مورد ملی گرایی و اندیشه های ناسیونالیستی نظرات یکسانی می دهند:

« ملی چیست؟ملی نقاب سیاسی است که چهره ی داغدار و اندوهگین را می پوشاند،ملی سرپوشی است که قبایح و رذایل را مخفی می کند،ملی هر جور خیانتی را جایز می شمارد و...عقل ملی ناقص،فکر ملی ناقص،منطق ملی ضعیف،زبان ملی الکن،خواهیم بود و اضمحلال ملی را خواهیم دید.»(7)

ودیدیم که تاریخ کدام اندیشه را به زباله دان خود انداخت، آیا آقای ناصح و پیروان اندیشه اش که به هرروی شعارهایی چون برابری و برادری وآزادی و مساوات می دهند نمی ترسند که روزی  درجایی و در کنار بنایان آزاد قرار بگیرند، چرا که انترناسیونالیست های چپ و راست هر دو در یک مورد با هم همه عقیده اند و آن هم مبارزه و ستیز همیشگی با اندیشه و روحیه ی ملی گرایانه است، چرا که دیده اند هر گاه و هر زمان در سرزمینی اندیشه های ناسیونالیستی رشد و گسترش یابد، پشت سر آن بیداری ملی و قیام های ملی آغاز می شوند،ملت ها خواستار حقوق به یغما رفته خود از استعمارگران و جهان خوران می شوند.

اینکه گفته اید تمامی جنگ های تاریخ ریشه در اندیشه های ناسیونالیستی و بنیاد گرایی مذهبی داشته نیز قضاوتی شتابزده و نشان از نا آگهی از تحولات و رویداد های تاریخ بشری دارد، حمله تازیان به ایران،تصفیه حساب های خونی حزبی و ایدولوژیک در قرن معاصر توسط دولت های کمونیستی و یا کشته کشتارهای استالین و انقلاب فرهنگی مائو و نیز جنگ ها و کودتاهای رنگارنگ در آمریکای لاتین ریشه در ناسیونالیست دارند؟ نکند از دیدگاه شما خمرهای سرخ، نیز دارای مرام ناسیونالیستی بودند.!!؟ پرفسور هشترودی در جایی گفته کسی که تاریخ رانخوانده حق ندارد در هیچ محفل و مجلسی ابراز نظر کند.

 راستی آیا دفاع در برابر متجاوز را دفاع از خشونت وجنایت تعریف می کنید، تاریخ ایران را یا نخوانیده ای و یا این که اعتقادی به آن ندارید زیرا آن چه که از پس تمام تاریخ پرشکوه و افتخار آمیز این سرزمین می توان استنباط کرد آن است که فرهنگ واندیشه ی ایرانی در هیچ دوره ای از تاریخ فرهنگ سوزی نکرد، نژاد کشی به راه نینداخت،کتاب خانه سوزی همچون دیگر اقوامی که در همسایگی ما می زیند را عمل زشت و نادرست می پنداشت. آقای ناصح، ناسیونالیسم ایران را باید در منش بزرگانی چون کوروش بزرگ که نخستین منشور حقوق بشر گیتی را برای هستی به ارمغان آورد،رهنمود های داریوش که می گفت من دوست برده ی دروغ نیستم وسخت بر هوس خویش فرمان روایم، در آموزه های زرتشت پیامبرکه اخلاق را نه از برای پاداش که برای اخلاق می ستاید و راست بودن را بهر راستی ،آرمان برگزیده ی ایرانی می داند،در شهریاری انوشیروان که حتی از پیامبر بزرگ اسلام لقب دادگر گرفته بود،در منش پهلوانان ایرانی همچون رستم،گیو وگودرز و اسفندیار،دراشعار حماسی و حکیمانه ی انوشه روان فردوسی توسی و خرد نامه ی وی شاهنامه،در مبارزات استقلال خواهانه و ضد استعماری بر علیه استبداد واستعمار سیاه خلفای اموی و عباسی توسط گروهی از سرداران و جانبازان و فرزندان ایران زمین همچون بابک ها،مازیارها،یعقوب ها،استادیس ها و سنباد ها و شعوبیه ها،در اشعار حافظ، و خاقانی شروانی و نظامی که در سده ششم قمری می سراید:

  همه دنیا تن است وایران دل

نیست گوینده زین گفته خجل

چون که ایران دل زمین باشد

دل زه تن به بود یقین باشد

درکل در  زندگانی مبارزان راه استقلال ویگانگی ملت ایران  جستجو کرد نه در یک جمله آقای انیشتین  که ما خود به خوبی می دانیم چگونه به سرزمین مادری خود خیانت کرده است افسوس که فرصت نیست که داستان زندگی این فرد دانشمند وتکنوکرات بی آرمان را بازگو کنم. نکند، شما نیز می خواهید روش ایشان را در برابر سرزمین مادری ایفا کنید.

 به هرحال مشکل ما با کسانی که این گونه با ناسیونالیست و پان ایرانیسم به مخالفت بر می خیزند این است که آنان به تاریخ و باید های سرزمینی نیاخاک،به فرهنگ و خون ایرانی و نیز به آرمان نیرومندی و اقتدار ملت ایران باور و اعتقادی ندارند وتنها آرمان خواه می داند که فدا گشتند در راه آیین و باید های خاک و آموز های خون یگانه و تنهاآرزوست. سخن پایانی آن که ما با افتخار تمام و با ایمان بر آمده از جان خویش همچنان معتقدیم که ناسیونالیسم ایران نیروی محرکه اجتماع و ملت ماست،در سراسر طول تاریخ این نیروی بزرگ اجتماعی است که ما را از مراحل وخیم شکست، نجات داده و به سوی پیروزی برده و از ورطه ی مهیب نیستی به سوی بقا و عظمت رهنمون کرده است:

ای وطن ما عاشق و یار توایم

از دل و جان نگهدار توایم

در دو چشم دشمنانت خاک باد

پرچمت بر قبه ی افلاک باد

در جهان گر بی وطن باید زیست

سخت بر آن زندگی باید گریست

و درد جانکاه بی وطنی و بی لانگی، رنجی است همیشگی و طاقت فرسا،سرگشتگی و گمگشتی از خود بی خود شدن، پوچی و در نهایت خود و خویش را به نابودی فکندن  به همراه می آورد بی وطنی بیماری است که سخت علاج پذیر است باید برای کسانی که به چنین بیماری ودرد ورنجی مبتلا گشته اند فقط دل سوزاند و ترحم کرد.

 پی نوشت:

پاینده ایران

سرباز فنا در آرمان میهن

شاهین فرازدوست 5/4/86

نوشتار زیر جوابیه ای است از دکتر منوچهر یزدی، پیرامون گفتگوی دوستانه ی بنی طرف و ابراهیم یزدی که در همین تارنگار درج شد. دوستان گرامی برای آگاهی از آنچه در این گپ دوستانه گذشت می توانند پُست(نوشتار) پیشین را بخوانند. با سپاس فراوان از سرور دکتر منوچهر یزدی که نکات بسیار مهمی را در اینجا یادآور شدند 

منوچهر یزي، به سال 1318 در شهرستان قوچان به دنيا آمد، ديپلم را در مشهد گرفت و براي ادامه ي تحصيل رهسپار تهران شد تا در «دانشسراي عالي تهران» تاريخ بخواند. پس از پايان دانشسراي عالي به سال 1342 به خدمت آموزش و پرورش يزد در مي آيد و در کنار کارهاي فرهنگي و آموزشِ فرزندان ايران در دبيرستان ها، به کارهاي اجتماعي و سياسي نيز روي مي آورد و به اموري چون؛ سردبيري روزنامه ي طوفان، سرپرستي و مربي پيش آهنگي، معاونت انجمن حمايت از زندانيان، رياست فدراسيون دو ميداني، رياست انجمن دبيران علوم اجتماعي، رياست اداره تربيت معلم يزد و دبير مسئول حزب پان ايرانيست در استان يزد و نگارش کتاب هايي چون «نام هاي مرواريد کوير»، «اين جا يزد است»، «آب وسازمان آب در يزد» و ... مي پردازد. استاد منوچهر يزدي در انتخابات دوره ي بيست و چهارم مجلس شوراي ملي به نمايندگي مردم اردکان يزد به مجلس راه مي يابد و در کميسيون برنامه و بودجه به همراه ساير پان ايرانيست ها، فراکسيون اقليت را در مجلس شوراي ملي ايجاد مي کنند.
پس از انقلاب 57، کميسيون پاک سازي در وزارت آموزش و پرورش برخلاف تصميم شوراي انقلاب، منوچهر يزدي را به خاطر خدمات ارزنده ي اجتماعي و سياسي ايشان به کشور، مشمول ادامه خدمت مي داند و با ارائه حکم، ايشان را بازنشسته مي کند.از آن زمان تاکنون منوچهر يزدي با آموزش، پژوهش و نوشتن در امور اجتماعي و تاريخي روزگار سپري مي کند. ایشان در حال حاضر از اعضای شورای عالی رهبری حزب پان ایرانیست می باشد.**
*******************************************
عقده هاي نظري

* روياهاي دست نيافتني درباره خوزستان و خليج فارس
* توطئه هايي كه هزينه اش را بيگانگان ميپردازند
* نگاه گزينشي به تاريخ از سوي جدايي خواهان

به لطف سرور مزدك ايران پرست عزيز مصاحبه يوسف عزيزي بني طرف و ابراهيم يزدي را خواندم و از مطالب آن دچار شگفتي نشدم زيرا از سالهاي دور بيگانگان براي به مسلخ بردن وحدت ملي و فروپاشي اقتدار ملت ايران دست بكار بوده اند اما در دوران قبل از انقلاب اين نطفه ها در رحم خفه ميشدند همچنانكه شيخ خزعل فرزند نامشروع و تحميلي بريتانيا در زمان رضاشاه بزرگ و پيشه وري در دوران محمد رضا شاه از دامان ملت ايران زدوده شدند و هر دو پادشاه به همين گناه مورد خشم و بي مهري دولتهاي استعمارگر قرار گرفتند .
اينك مي توان پس از فروپاشي اقتدار ايران دكتر يزدي باني و مسبب آن آشفتگي و عزيزي بني طرف ميوه ان رويداد را كنار يكديگر مشاهده كرد و به نجواهايشان گوش فراداد ... !!
عزيزي بني طرف در آغاز گفتگو ميگويد : ( ... يكي از مشكلات كنوني جامعه ايران كه هم مشگل تاريخي و هم مشگل امروز ماست – معضل قوميت هاي غير فارس در ايران است )
بيان مشکل تاريخي قوميتها و معضل غير فارس اشاره به حذف نوكران خارجي در زمان رضاشاه و محمدرضا شاه است عقده هايي كه اينك ميتواند در كنار ابراهيم يزدي ها سربازكند واز قوم غيرفارس آنهم به عنوان يك معضل ياد شود و بر زبانها جاري گردد ...! !
اما واقعيت تاريخي اينست كه اين معضل تاريخي از زماني براي ملت ايران پديد آمد كه انگليسها بسال 1616 ميلادي برابر 1025 هجري موفق شدند فرماني از شاه عباس مبني بر افتتاح تجارت بين ايران و كمپاني هند شرقي بگيرندو به موجب اين فرمان در شهرهاي جاسك و اصفهان و شيراز تجارتخانه داير كنند و كشتي حامل كالاهاي خود را بنام جيمز وارد آبهاي خليج فارس نمايند .
استقرار انگليسها در بصره آغاز فتنه گريها و اعمال ديپلماسي خون و آتش در اين منطقه از جهان بود و طرح تئوري ستم بر قوميتها از آن زمان مطرح گرديد .
بنابر اين اشاره غمگنانه عزيزي بني طرف به معضل تاريخي و دغدغه خاطر روشنفكران ملت ستيز ريشه در آن حضور دارد وادامه اين پريشان احوالي از آن روي است كه انگليسها در دوران پهلويها موفق نشدند در كنار شيخ نشينهاي قطر و كويت شيخ نشين ديگري بنام شيخ محمره بر پا سازند و عده اي ديگر از دزدان دريايي رابه حكومت و سلطنت و قدرت برسانند ...!!
اشاره آقاي بني طرف به مشکل تاريخي كردها در كردستان و تركها در آذر بايجان نيز بر ميگردد به گناه محمدرضا شاه كه توطئه جدايي كردستان و آذر بايجان را خنثي كرد ولي اينك با فروپاشي آن اقتدار فرصت مناسب براي دشمنان وحدت ايران فراهم آمده است تا عقده دل بگشايند و بلند گوي سياستهاي استعماري غرب باشند.
بني طرف در اين مصاحبه بر روي حقوق قوميتها قبل از حقوق عمومي تكيه ميكند و آقاي يزدي براي رد اين ادعا بر حقوق انسانها تاكيد ميورزد ... اما در اين مباحثه آنچه كه به حساب نمي آيد حقوق ملت ايران است و بس .
در ادامه آقاي يزدي ميگويد..: ... انقلاب بهمن 57 كه ادامه انقلاب مشروطيت بود براي بدست آوردن آزادي هاي اساسي ملت بود يعني حاكميت مردم ، آزادي مطبوعات، آزادي احزاب ، آزادي اجتماعات و ديگر آزاديها ..."
بايد از آقاي يزدي سوال شود شما كه پس از فروپاشي نظام قبلي بر كرسي هاي قدرت و حكومت نشستيد چه برنامه اي براي تامين اين آزادي ها داشتيد؟ آيا پافشاري شما براي اعدام وحذف فرماندهان ارتش و متلاشي كردن نظامات اداري و سياسي و اقتصادي كشور براي رسيدن به آزاديهاي انساني مورد ادعا بود...؟ آيا پاكسازي هاي اداري غير انساني و برپا ساختن دادگاههاي تفتيش عقايد و كشتن آدمهاي بيگناه و محاكمه مردان وزناني كه فرصت دفاع از خود نداشتند در جهت تامين آزاديهاي انساني بود؟
درست است كه نسل دوم وسوم انقلاب خاطره اي از روز هاي شوم دولت موقت بازرگان ندارند ولي نسل اولي ها هنوز زنده اند و مي فهمند حرفهاي شما تا چه اندازه لاف وگزاف است. شما دم از ادامه انقلاب مشروطيت مي زنيد درحاليكه قانون اساسي ابداعي شما كه هم اينك بدان پاي بند هستيد ،گامي استوار ومحكم به دوران قبل از مشروطيت است . فريب كاري هاي روشنفكران ملي و مذهبي در قسمت ديگري از حرفهاي بني طرف آشكار ميگردد آنجا كه ميگويد : ..." در قضيه تجاوز اسرائيل به لبنان ، ما در جهان عرب و جهان اسلام و حتي در بسياري از مناطق عالم از آرژانتين تا اندونزي شاهد تحرك وسيعي در محكوميت اين تجاوز و حمايت از ملت هاي فلسطين و لبنان بوديم ولي در ايران بنوعي شاهد كم تحركي توده ها بوديم ...
آقاي يزدي براي دلداري به اين ايراني شيفته جهان عرب و كاستن از اندوه ايشان ميگويد : ... علايق بسيار عميق عاطفي، مذهبي و انساني ميان مردم ايران با مساله ظلم وستمي كه به مردم فلسطين ميشود وجود دارد و در ذهنيت بسياري از مردم ايران ، اسرائيل يك دولت متجاوز است كه حاضر نيست هيچيك از قطعنامه هاي سازمان ملل را به اجرا بگذارد ....
آقاي يزدي كه در جواني ميان عرب هاي قاهره و لبنان و فلسطين و عراق در رفت و آمد بوده و به فراگيري فنون آدمكشي و تخريب و اعمال تروريستي مشغول بوده دلبستگي عاطفي و عقيدتي ويژه به ياسرعرفات و عبدالناصر داشت، خوب مي فهمد كه بني طرف چه ميگويد و هر دو درد مشترك دارند، هر دو درد جامعه عربي و اسلامي دارند، هر دو از دردهاي درون جامعه ايران فاصله دارند اما شايد لازم باشد براي اصلاح آگاهي شان ياد آوري كنم ، ملت ايران از آن روي به اين جنگهاي حيدري و نعمتي بي اعتنا است كه مي داند مصالح و منافع ايران در هيچ جاي اين جنگ هاي تاريخي و سنتي و قبيله اي قرار ندارد .
ملت ايران ماهيت اين جنگها را مي شناسدو دست قدرت هاي جهان را در براه اندازي اين تراژدیِ نژادیِ خونين مي بيند و خوب ميداند كه حكومتها و دولتهاي موجود درخاورميانه حق ندارند لحظه اي از بحراني تر كردن منطقه و به خون كشيدن انسانها و تخريب آرمانهاي ملي و خنثي سازي جنبش هاي آزاديخواهانه ملت ها دست بر دارند و يا عقب نشيني كنند وگرنه لحظه اي دوام نخواهند داشت ...!!
وانگهي ملت ايران چگونه ميتواند حضور جدي فلسطينيها و ساير دولت هاي عربي رادر تجاوز صدام به ايران فراموش كند ؟
ملت ايران پيام هاي مرگ ونيستي كه از سوي كشورهاي عربي و كانون هاي تربيت تروريست و بلند گوهاي رسانه اي در قبل و بعد از انقلاب به كشور ما سرازير بود از ياد نمي برد .
ملت ايران صداهاي اخلال گرانه تلويزيون الجزيره را در قطر ميشنود و مي داند كه گروهك تجزيه طلب "جبهه آزادي خلق عرب "در لندن استقرار دارد و روشنفكراني از نوع بني طرف آ ن را محكوم نكرده اند.
روشنفكران ملي و مذهبي حتما اطلاع دارند كه در امارات متحده عربي با چاپ نقشه اي در دفاتر دانش آموزان ، استان هاي خوزستان و هرمزگان و بو شهر و حتي استان فارس و درياي عمان رابا عنوان عربستان از ايران جدا كردند و نه تنها شما اعتراضي نكرديد بلكه دولت جمهوري اسلامي نيز با ذلت و خواري از كنار آن عبور كرد و همچنان سيل دلارها وحمايت هايش را به سوي سرزمينهاي عربي در جنگ عليه صهيونيسم گسيل مي دارد ..!
روشنفكراني كه در دامان جريانهاي عربي و ضد ايراني آموزش ديده اند قادر به درك و فهم اين تراژدي تاريخي نيستند و گمان مي كنند بقول ابراهيم يزدي علايق عميق عاطفي و مذهبي و انساني بين ايران و جنگهاي نژادي برقرار است... زهي خيا ل باطل ...
ملت ايران هنوز زمزمه هاي خليج عربي يا بقول بني طرف خليج ايران و عرب !! را از آن سوي آبهاي خليج فارس مي شنود و هيچيك از دولتهاي عربي تا بحا ل به پوشالي بودن اين توطئه اذعان و اعتراف نداشته اند و بنظر ميرسد اين دولت هاي آبكي را هرگونه كه قدرتهاي استعماري بخواهند ميتوانند به بازي بگيرند و جيب شان را از دلارهاي نفتي پركنند ، و درراه تربيت روشنفكران چپ وراست و ايدئولوگ هاي عربي و اسلامي و براه اندازي جنگهاي فرقه اي و ديني و بر انگيختن احساسات عربي ... هزينه كنند .
بنابر اين مصالح و منافع ملي ما در كف زدن براي جنگهاي از پيش طراحي شده قرار ندارد زيرا كشته ها مالِ منطقه ی ما و پولها از آن جنگ افروزان خواهد بود پس بر شماست كه ازشعور اين ملت بياموزيد واگر قادرنيستيد با اين خيمه شب بازيهاي هولناك مبارزه كنيد لا اقل دم فروبنديد و از ملت ايران انتظار نداشته باشيد به كاروان رنج و درد ملت ها بپيوندد .
عزيزي بني طرف درادامه بحث ميگويد : ...به بهانه نام خليج فارس ما شاهد موج اهانتها به عربها بوديم ..."
موج اهانتهايي كه اين روشنفكر عرب زبان از آن ياد ميكند و آن را به مجموعه عربها تسري ميدهد اعتراضاتي است كه بنام حفظ ارزشهاي عربي و يا پاسداري از حقوق عربها ، ارزش هاي تاريخي و حقوق ملت ايران را زير سوآل برده و آتش نفاق و پراكندگي قومي را دامن ميزنند و نا جوانمردانه ناسيوناليسم ايران را هدف قرار ميدهند و با طرح مفاهيم اختراعي از قبيل " مليت ها " و " ستم مضاعف قوم ها " و " حكومت فدرال " به همه اقوام و تيره هاي ايراني كه در يك سرزمين مقدس قرنها كنار يكديگر زيسته اند و فرهنگ و تمدن درخشاني راپديد آورده اند ظلم ميكنند و حركت ملت ايران را بسوي " حاكميت ملت " به چالش مي كشند .
بني طرف همچون كسيكه تاريخ و جغرافياي ايران را نخوانده و نميشناسد براي جا انداختن باورهاي نادرست خود قرنها حيات ملت ايران را رها كرده و از عهد قاجار ببعد ناله سرميدهد كه طبق اسناد تاريخي ، خوزستان ، " عربستان " بوده و محمره ، خرمشهر شده – عبادان ، آبادان و سوسنگرد ، خفاجيه بوده و شادگان ، فلاحيه ...
اين قبيل حرفها نه تنها مستندات تاريخي نيستند و فقط براي عوام الناس كه بتاريخ آشنايي ندارند شايد جاذبه داشته باشد و بتواند تنور عوام فريبي ها را داغ نگهدارد امابراي آشنايي كساني كه درد ستم مضاعف ندارند اشاراتي بتاريخ و جغرافياي مناطق مورد ادعاي بني طرف ها لازم بنظر ميرسد:
سر زميني كه از عهد ساسانيان تا به امروز خوزستان ناميده ميشود بنا بر سنگ نوشته هاي داريوش بزرگ خوجيا نام داشت .
خوزستان محل زندگي و استقرار قوم خوزي بود كه زبان و فرهنگ خاص خودشان را داشتند وتا قرنها پس از سقوط دولت ساساني زبان شا ن را حفظ كردند و بر اساس نوشته هاي ابن جوزي در كتاب " المنتظم " و بلاذري در كتاب" انساب الاشراف " خوزي هايي كه درحمله اعراب به ايران اسير شده و به بصره اعزام شده بودتد به زبان خوزي تكلم ميكردند.
ابن حوقل كه در تحقيقات جغرافيايي اش خود از خوزستان ديدن كرده است مينويسد : خوزي ها از بقاياي قومي بودند كه در هزاره سوم قبل از ميلاد دولت خوزي ها را تشكيل دادند و در زمان هخامنشيي تحصيل كردگان خوزي مناصب بالاي اداري پيدا كردند و زبان شان به عنوان دومين زبان رسمي پذيرفته شد .خوزي ها در عهد هخامنشيان و پارتيان داراي دين نيا پرستي بودند كه ويرانه هاي معبد آنان در چغازنبيل قرار دارند. خوزيها در عهد ساساني بدليل گسترش آییين هاي ماني و مسيحي به اين دو دين روي آوردند كه پس از سركوب مانويها ، آئين مسحيت در بين خوزيها گسترش يافت .
بنا بنوشته بلاذري يكي از معروف ترين خوزي ها كه به حجاز رفت و بعدها به سلمان فارسي موسوم گشت اهل يكي از روستاهاي رامهرمز بود .
در سال 17 هجري كه تجاوز اعراب به خوزستان صورت گرفت جماعت زيادي از مردم آنجا به اسارت در آمدند.معروف ترين خانواده دشت ميشان كه به اسارت و بردگي اعراب در آمدند خانواده مردي بنام فيروز بود كه فرزندانش بويژه حسن بصري بعدها در بصره از نامداران فقه و حديث و تفسير گرديد و مكتبي را در اسلام بنا نهاد كه از آن مكتب آزاد انديش معتزله پديد آمد .
عربها در سال 19 هجري پس از تصرف كامل خوزستان زمينهاي كشاورزي آن منطقه را به چراگاه شتران تبديل كردند كه سبب نابودي كشاورزي و مهاجرت روستائيان از روستاها بشهرها گرديد .
لازم بياد آوري است كه شهر هرمزاردشير كه در منطقه خوزي نشين واقع شده بود توسط عربها " اخواز " جمع خوزي ناميده شد و بعدها بصورت " اهواز "در امد .
جهت آگاهي روشنفكران قوم گرا اضافه ميكنم كه شهر بندري " بهمن اردشير " كه در محل آبادان كنوني واقع بود بكلي ويران شد و پادگاني بر روي ويرانه هاي آن بنا گرديد و نخستين فرمانده آن پادگان مردي بنام عبادبن حصين حبطي بود و شهر كوچكي كه در كنار اين پادگان بنا گرديد بنام اين فرمانده عبادان نام گرفت و بعد شد آبادان ولي نام بهمن اردشير بر جاي ماند و بهمنشير تلفظ گرديد. خوزستان در سال 200 خورشيدي كه در حيطه اختيار طاهر ذواليمينين قرار گرفت از حوزه متصرفات اعراب خارج گشت. در عهد صفاريان حاكم خوزستان توسط حاكم فارس تعيين ميگرديد .
در اين تجاوز آنچه كه ايرانيها به اعراب دادند آداب زندگي و مدنيت و فرهنگ و تمدن بود و آنچه كه آنان بما ارزاني داشتند مرگ و ويراني و اسارت و بردگي بود. ما به اعراب نه تنها شهر نشيني را آموختيم بلكه زبان فارسي رانيز به آنان ياد داديم. در خوزستان مردم دوزباني بودند و زبان فارسي بين اعراب سخت رايج بود، تنها منطقه دور افتاده و باتلاقهاي غرب خوزستان كه " بطيحه " ناميده ميشد زبان عربي رايج بود و اينجا همان سرزميني است كه در تقسيم بندي جغرافيائي زمان زنديه بخشي از بصره پنداشته ميشد و همراه بصره و باتلاق هايش نام " عربستان " به آن اتلاق ميگرديد . نام عربستان تا پايان دوره قاجاريه بر اين منطقه ماند و برخي از خاندان عرب مثل بني كعب با گرفتن فرمان هايي از شاهان قاجار مامور گردآوري ماليات ازآن منطقه بودند و بعد ها شيخ مزعل و شيخ خزعل از آن منطقه برخاستند و به تحريك انگليسها دست به نافرماني زدند و عليه ولي نعمت شان ياغي شدند. به اين مختصر بايد اضافه كنم كه خوزيها هيچ پيوند نژادي با قوم سامي و حتي آرامي ها نداشته اند و تلاش قلم بدستان عرب براي پيوند دادن خوزيها به قوم سامي يك اقدام سياسي در جهت تامين نيات شوم اربابان استعمارگرشان است .
و اما در مورد وجه تسميه عربي خرمشهر به محمره كه سخت مورد ادعاي برخي از روشنفكران عرب زبان است بايد اشاره كنم كه در تمامي گزارشهاي تاريخي ، صفت محمره براي خرم دينان پيرو بابك به كار رفته است كه لباس و پرچم شان سرخ بوده و درزبان فارسي سرخ جامگان و در زبان عربي محمره ناميده ميشدند. در واژه ی خرمشهر، لفظ خرم كه صفت خرم ديني از آن گرفته شده حكايت از آن دارد كه جماعتي از خرمدينان تحت فشارهاي زمان خود به اين ناحيه آمده ياتبعيد شده اند و محل سكونت آنها به عربي محمره و به فارسي خرمشهر اطلاق گرديده است و آنچه كه بدون ترديد ميتوان بيان كرد اينست كه نام محمره هيچگونه ارتباطي با هيچيك از قبايل مهاجر عرب در هيچ زماني ندارد .
نكته قابل توجه اينكه بر اساس مدارك و اسناد موجود ، جماعت عرب در زمان ساساني مطلقاً در خوزستان وجود نداشته است زيرا بين خوزستان و عربستان زمينهاي جنوب عراق قرار گرفته كه به فارسي " ميان رودان " ناميده ميشده است و بنا بر قول " مسعودي " در كتاب " التنبيه والاشراف اين ناحيه بعدها " سواد " ناميده ميشد . بين سواد و خوزستان زمينهاي باطلاقي و صعب العبوري بنام " بطايح " وجود داشت كه همواره در معرض بالا آمدن آبهاي دجله و فرات بوده و ديوار طبيعي بين زمينهاي شرق و غرب يعني غرب خوزستان و عربستان قرار داشت.
در تاريخ طبري آمده است كه عربها به هنگام حمله به ايران آن چنان از خوزستان بي خبر بودند كه اراضي شرق اروند رود را " ارض الهند " ميناميدند و در نامه عمر به سعدبن ابي وقاص از دهانه ی اروند رود بعنوان " فرج الهند " يعني بيخ هندوستان نام برده مي شده .
براي آگاهي آن دسته از روشنفكران "عرب زده " كه گمان مي كنند درنام شهرهاي خوزستان دخل وتصرفي بوسيله حكومت پهلوي شده ياد آور ميشوم كه قديمي ترين كتاب جغرافيائي زبان فارسي " حدود العالم من المشرق الي المغرب " تاليف بسال 372 هجري قمري ، حدود خوزستان را به اين شرح ياد كرده است : نا حيتي است كه مشرق آن پارس است و حدود سپاهان و جنوب آن درياست و بعضي از حد عراق و مغرب آن بعضي از حدود عراق و سواد بغداد و واسط و شمال وي شهرهاي ناحيت جبال است .
مولف اين كتاب نام شهر هاي خوزستان را اين گونه ياد ميكند : اهواز ، اسك ، رامهرمز ، رام اورمزد ، شوش ، وندوشاور ( محل گور يعقوب ليث صفاري )
در پايان تاكيد ميكنم كه بايد عاشق ايران بود و به اين ملت و فرهنگ پر بارش مهر داشت تا براي وحدت اقوام اش و استقلا ل كشورش و پاسداري از تماميت ارضي اش گامي برداشت و گرنه با ارائه بحث هاي نظري و التقاطي و نگاه به بيرون از مرزهاي ايران و دل خوش داشتن به وعده هاي بيگانگان ، نميتوان ادعاي ميهن پرستي داشت .

                                   منوچهر یزدی 20 تیرماه 1386

به نام خداوند جان و خرد

در پاسخ دروغهای روزنامه عصر کارون به نویسندگی موسی سیادت

 به قلم یک ایرانی

حکیم فردوسی سراینده‌ی پرآوازه و نامدار ایرانی در کتاب شاهنامه درباره‌ی انگیزه‌ی تباهی و تیرگی آداب و اخلاق ایرانیان می‌نویسد:
از آن روز دشمن به ما چیره گشت
                             که ما را روان و خرد تیره گشت
از آن روز این خانه ویرانه شد
                             که نان آورش مرد بیگانه شد
بسوزد در آتش گرت جان و تن
                             به از بندگی کردن و زیستن
اگر مایه‌ی زندگی بندگی‌ست
                            دو سد بار مردن به از زندگی‌ست

آری به راستی چنین است آن هنگام که نویسندگان بیگانه برای تاریخ سرزمین ما نسخه بپیچند و ما به مانند بندگان ایشان سر خم آوریم، این خانه جز ویران‌سرایی نخواهد بود. تاریخ نشان داده است که هرگاه بیگانه به این سرزمین اهورایی نظری افکنده جز فساد و تباهی بهره‌ای برای ما نداشته است. آیا مایه‌ی ننگ نیست سرزمینی که بیش از هفت‌هزار سال پیشینه‌ي تمدن و شهرنشینی دارد، یک نویسنده‌ی آمریکایی(به گفته‌ي امام خمینی از سرزمین شیطان بزرگ) که پیشینه‌ی تمدنش به دویست سال هم نمی‌رسد برای ما ایرانیان تاریخ‌نگاری کند؟!!

جناب موسی سیادت!!، افتخار ما ایرانی‌ها اینست که از جهت تمدن و آداب اجتماعی، دین و خداپرستی و اخلاق همواره پیشرو و جزء نخستین‌ها در جهان بودیم.
جناب سیادت! اگر زیاد علاقه دارند تا از نویسندگانی چون هرودوت سخن به میان آرند، اشکالی در این کار نیست ولی به روشنی روح خشم و تنفر از ایرانی بودن و غرض‌ورزی همراه با نادانی و نا‌آگاهی در نوشتار ایشان هویداست. به گفته‌ی همان هرودوت «مجسمه ساختن و معبد و مهراب برپاکردن نزد ایرانیان مرسوم نیست و کسانی که به چنین اعمالی می‌پردازند به نظر آنان به کار نادرستی می‌پردازند برای آن که آنان(ایرانی‌ها) مانند یونانی‌ها به پروردگاران آدمی شکل اعتقاد ندارند!

دشمنی شما با ایران و ایرانی آنجا بیشتر نمایان می‌شود که از حرمسرای پادشاهی بزرگ به نام کورش یادکرده‌اید!! و مردم ماد و پارس را بی‌رحم خطاب کرده‌اید. شما چگونه در کشوری زندگی‌ میکنید که بیشترین باشندگانش از لر و کرد و بلوچ و آذری که از بازماندگان قوم ماد و پارسیان  هستند و این چنین بی‌شرمانه به نیاکان ایرانیان ناسزا می‌گویید؟!! جای شگفتی فراوان است که این همه وارونه‌‌نمایی را از کجا آورده‌اید؟ از کدام منبع تاریخی اسکندر خونریز و گجسته‌ را ذوالقرنین نامیده‌اید؟!! سخنان پوچ و پوشالی شما بی حرمتی به قرآن مجید و مردم هوشیار و خردمند ایران‌زمین است.

امروز بر شخص بینا پنهان نیست که ذوالقرنین در قرآن مجید اسکندر یونانی نیست، چون صفات آن کاملا نقطه‌ی مقابل همدیگر است. طبری ذوالقرنین را مسلمان یعنی خداپرست می‌داند و می‌گوید:
«چنین گویند که هرگز ملک این جهان،‌ یک سر، کس را نبود مگر چهار تن را: دو کافر بودند و دو مسلمان. و آن دو که مسلمان بودند یکی سلیمان بود و یکی ذوالقرنین، و آن دو که کافر بودند یکی نمرود بود و دیگری بخت نصر...».

درباره‌ی کورش در قرآن آمده:
انا مکنا له‌ فی الارض و آتیناه من کل شیء سببا. یعنی به او قدرت و توانایی اداره‌ی کشور را بخشیدیم و همه گونه راه‌هایی را که برای بنیاد نهادن حکومت و پیروزی‌های خود لازم داشت برایش فراهم ساختیم.

از سبک و اسلوب خاص کلام خدا در قرآن یکی اینست که وقتی فتح یا موفقیت‌های بزرگی را که از سوی کسی صورت می‌گیرد مستقیما به خدا نسبت می‌دهد، چنان که در این آیه آمده می‌خواهد  تاکید کند که امری بزرگ و خارق‌العاده و بر خلاف موازین طبیعی صورت گرفته و تنها موهبت و عنایت خداوندی بوده که چنین کاری انجام پذیرفته است.

حال به بررسی و شرح واژه‌ی ذوالقرنین می‌پردازیم:
جاء فی سوره الکهف ذَکَرَ مِن التاریخ القدیم:
«و یَسئَلونَکَ عَن ذی‌القرنین، قُل سَاتلوا عَلَیکُم مِنهُ ذکرا". انا مکَنا لَهُ فی الارض و آتَیناهُ مِن کُلِ شَیء سببا فاتَبَعَ سببا. حتی اذا بلغَ مَغرِبَ الشمس وجدَها تَغرُب فی عَین حَمِئه و وَجَدَ عندها قوما. قُلنا یا ذی‌القرنین اما ان تُعَذب و اما ان تتخذ فیهم حُسنا...» (آیات 18 تا 82 سوره کهف)

ترجمه‌ی این آیات چنین است:
«از تو درباره‌ی ذوالقرنین می‌پرسند، بگو اکنون درباره‌ی او با شما سخن خواهم گفت: او را در زمین پادشاهی دادیم و همه‌ي وسایل فرمانروایی را برایش فراهم کردیم، بدین وسیله تا آنجا راند که محل غروب خورشید است و چنان می‌نماید که خورشید در چشمه‌ای که آب تیره‌رنگ دارد فرو می‌رود، در آنجا قومی یافت. به او گفتیم اکنون می‌توانی درباره‌ی آنها به عذاب و ستم رفتار کنی و یا اینکه به رفتار نیکو گرایی. گفت: کسی که بیداد کرد زود خواهد بود که عذاب بیند و پس از آنکه بسوی خدا رفت باز عذابی شدید دامنگیر اوست، اما کسی که ایمان آورد و رفتار نیکو کرد، سزای او نیک است و از طرف خدای نیز در کار او گشایشی حاصل می‌شود. سپس راهی پیش پای او گذاشتیم و او تا بدان جا رفت که خورشید بر‌می‌آید(طلوع می‌کند) و قومی در آنجا یافت که میان ایشان و آفتاب حجابی و پوششی نبود. بدین طریق بدانچه لازم بود از او آگاه شدیم. باز همچنان رفت تا رسید به جایی که میان دو دیوار عظیم بود و در آنجا قومی یافت که زبان نمی‌فهمیدند، آن قوم گفتند یا ذوالقرنین، یاجوج و ماجوج در این سرزمین دست بر فساد و خرابکاری زده‌اند، پول و مال لازم در اختیار تو می‌نهیم تا میان ما و ایشان سدی بنا کنی. گفت: خدای آنقدر به من توانایی داده که از مال شما بی‌نیازم، فقط به نیروی بازو مرا یاری کنید تا بین شما و آنها دیواری بپای کنیم. تخته‌های آهن بیاورید آنقدر که بتوان با آن دو کوه را بهم آورد، پس گفت آنقدر در آن دمیدند تا همچو آتش گردید و سپس به کمک آب آن را به شکل دلخواه درآورده، سد را ساختند، که آن قوم(یاجوج و ماجوج) نمی‌توانستند از آن بگذرند یا در آن رخنه ایجاد کنند. ذوالقرنین گفت: این خواست و رحمت خداوند بود و چون خواست خدای فرا رسد، آن دیوار را ویران خواهد ساخت. خواست و وعده‌ی خدا حق است...» (قرآن ـ آیات 18 تا 82 سوره‌ی کهف)

شان نزول آیات:
از حضرت رسول(ص) درباره‌ی ذوالقرنین پرسشی شده و این آیات در پاسخ پرسش به حضرت نازل آمده است. قِربطی چنین نقل می‌کند: یهود به حضرت گفتند: درباره‌ی پیغمبری که خداوند جز یک بار در تورات از او نام نیاورده است به ما خبری بازگوی.
حضرت گفت: کدام پیغمبر
گفتند: ذوالقرنین

مشخصاتی که در قرآن برای ذوالقرنین آمده:
1ـ کسی که درباره‌ی او از حضرت رسول پرسش‌هایی شده است، پیشتر به ذوالقرنین نامدار بوده، یعنی این لقب یا نام را قرآن به او نداده، کسانی که پرسیده‌آند خود این نام یا لقب را بر او نهاده‌آند. از اینجاست که در قرآن می‌آید:
«و یسئلونک عن ذی القرنین»
یعنی از تو درباره‌ی ذوالقرنین می‌پرسند.
2ـ خداوند کشوری را به کف کفایت او سپرده و وسایل حکمرانی و شهریاری را برایش فراهم ساخته است.
3ـ کارهای بزرگ او عبارت است از سه جنگ بزرگ: اول در غرب تا آنجا که به کرانه‌ي مغرب رسیده است و آنجا را هم که خورشید غروب می‌کند به چشم دیده است. دوم در جنگ مشرق تا آنجا رسیده است که دیگر جز صحرایی خشک و بدون آبادی ندیده است و باشندگان آن نیز بدوی بودند. کار سوم که شاهکار اوست رسیدن به تنگه‌ و دره‌ای صعب‌العبور بوده که از ورای آن تنگه، گروهی پی‌درپی به باشندگان این منطقه یورش می‌آوردند و آنان را غارت می‌کردند. ساکنان این منطقه قوم نامبرده را «یاجوج و ماجوج» نامیده بودند، این قوم بسیار وحشی و بدون تربیت و فرهنگ بودند.
4ـ شهریار(ذوالقرنین) در برابر هجوم این قوم سدی بنا کرده است.
5ـ سد نامبرده نه تنها از سنگ و آجر بوده بلکه آهن و پولاد نیز در آن بکار رفته است و چنان بزرگ و پهناور بود که از هجوم غارت‌کنندگان جلوگیری می‌نمود.
6ـ پادشاه(ذوالقرنین) دادگر و رعیت‌نواز بود و از خونریزی جلوگیری کرده و قوم مغلوب را کشتار نمی‌نموده است. وقتی که به قوم مغرب چیرگی یافت، شکست‌خوردگان گمان کردند که مانند سایر فاتحین مورد شکنجه و بیداد قرار خواهند گرفت اما ذوالقرنین چنین نکرد و گفت که نیکوکاران از آسیب محفوظ خواهند بود و او کوشش خواهد کرد که به داد و دهش، دل‌های آنان را به سوی خود بکشاند.
7ـ به مال و اندوخته‌ی دنیایی نیاز ندارد و آزمند نیست و حتا مغلوبین خواستند برای بنای سد پولی فراهم کنند، از گرفتن آن پول خودداری کرد و گفت خداوند مرا از مال و اندوخته‌ي شما بی‌نیاز ساخته است، تنها به یاری بازوی خویش مرا همراهی کنید تا سدی آهنین در برابر دشمن بنا کنم.

نخستین اقدام کورش و فتح لیدی:
کورش پس از آنکه بر تخت نشست با پادشاه لیدی که کرزوس نام داشت روبرو گردید. حکومت لیدی دست‌نشانده‌ی یونان بود، کورش در این جنگ پیروز شد و از کرزوس خواست که از بت‌پرستی دست بردارد. سپس او را بخشید و کرزوس با کمال آسایش و احترام در حمایت کورش زندگی را به پایان برد. مردم جهان، از این جنگ دانستند که کورش نه تنها یک فاتح نیرومند تازه است، بلکه یک معلم اخلاق نیز به شمار می‌رود و بر خلاف روش پادشاهان گذشته اداره‌ی امپراتوری بزرگ ایران را بر پایه‌ی سیاست اخلاقی قرار داده است.

حمله‌ي دوم به مشرق:
قبایل وحشی و عقب‌افتاده‌ی «گیدروسیا» و «باکتریا» که در نواحی مشرق سکونت داشتند، سر به شورش برداشتند. گیدروسیا شامل سرزمینی است که بین ایران جنوبی و سند واقع شده و امروز به مکران و بلوچستان موسوم است و باکتریا همان بلخ است.

فتح بابل و آزادی یهودیان:
درباره‌ی فتح بابل و آزادی یهودیان از اسارت «بیل شازار» و صدور فرمان جهانی حقوق‌بشر کورش که ذکر آن به تفصیل از نویسندگان و آیات کتاب مقدس تورات درباره‌ی بزرگ‌منشی‌های کورش رفته است، بازگویی آن مجالی بسیار گسترده‌تر می‌جوید که در اینجا نیازی بر بازشکافی آن نمی‌بینم.

گام سوم در شمال فلات ایران و بنای سد یاجوج و ماجوج:
اقدام دیگر کورش حمله به منطقه‌ی کوهستانی شمال و جلوگیری از خرابکاری قومی به نام یاجوج و ماجوج و بنای سد آهنین است. این اقدام در حدود دریای خزر آغاز می‌شود و به کوه‌های قفقاز می‌رسد. در آنجا بین دو کوه دره‌ای است که سد در آنجا بنا می‌شود. قرآن در این باره می‌گوید:
«حتی اذا بلغ بین السدین وجد من دونهما قوما لا یکادون یفقهون قولا» یعنی قومی کوهستانی و وحشی بودند که از مدنیت و فهم و سخن‌گویی بهره‌ای نداشتند. مقصود از دو سد در اینجا دو دیواره‌ای است که به شکل کوه بلند در قفقاز قرار دارد. در شرق قفقاز، دریای خزر راه عبور به شمال را سد می‌کند. در مغرب نیز دریای سیاه مانع از عبور به طرف شمال است. در میانه‌ي این دو دریا نیز رشته‌کوه بسیار بلندی است که در حکم یک دیوار طبیعی بین جنوب و شمال محسوب می‌شود. قبایل شمال برای هجوم به نواحی جنوب هیچ راهی نداشتند جز تنگه‌ای که در میان این رشته‌کوه‌ها وجود دارد، وحشی‌ها از این تنگه به نواحی جنوبی هجوم برده و به کشتار می‌پرداختند. کورش در این تنگه سدی آهنین بنا کرد و بدین وسیله جلوی تازشگران را گرفت. نه تنها مردم قفقاز با ساختن این سد از یورش قبایل شمالی آسوده شدند بلکه همه‌ي نواحی آسیای غربی و شمال مصر نیز از آسیب آنان در امان ماند.

موقعیت اجتماعی ایرانیان و جایگاه زن در ایران باستان:
در تمدن ایران قدیم زن از ارزش حقوقی برخوردار بوده و زنان همه‌ي طبقاب اجتماع از حقوق برابر با مردان برخوردار بودند. به هیچ روی برده‌داری و کارهای زشتی چون لواط که موسی سیادت نوشته در ایران باستان نبوده و ایرانیان هیچ گاه در هیچ‌کاری از یونانیان تقلید نمی‌کرده‌اند. بلکه آنان را دشمنان سرسخت خود می‌دانستند. هیچ‌گاه ارتش و سپاه ایران از اسیران جنگی به عنوان برده استفاده نمی‌کردند و ایرانیان هیچ‌گاه به غارت اموال و دارایی دیگر مردمان نمی‌پرداختند. در ایران باستان زن جایگاه بسیار ارجمندی داشته و در بسیاری از پایه‌های زندگی با مرد همکاری می‌کرده است. در اوستا سرودهایی یافت می‌شود که به یکسان بودن ارزش زن و مرد اشاره می‌کند:
«همت، قدرت، توانایی و پیروزمندی را می‌ستاییم، اهورامزدای رایومند و فرهمند را می‌ستاییم. از بین مردان و زنان کسی که برابر آیین راستی ستایشش بهتر است، مزدا اهورا از آن آگاه می‌باشد. این گونه مردان و زنان را می‌ستاییم.»

دوشیزگان در ایران باستان نه تنها با کارهای خانوادگی آشنا می‌شدند بلکه ریشه‌های اخلاقی و دستورهای دینی را نیز فرا می‌گرفتند و در اجتماع و زندگی فردی از آزادی کنش برخوردار بودند. بنا به گفته‌ی هرودوت: «در زمان هخامنشیان دولت به مردم کمک مالی می‌داد تا بتوانند همسر برگزینند.» مانند آنچه که امروز کمک‌هایی از سوی دولت به نام وام‌های ازدواج و خوداشتغالی به جوانان میهن‌مان داده می‌شود.

جناب موسی سیادت بدانید که در ایران باستان زن شخصیت حقوقی داشت و می‌توانست دارای دارایی باشد و آنها می‌توانستند در سرودن اوستا و انجام مراسم دینی با مردان همکاری نموده و یا خود به تنهایی آنها را انجام دهند. بنا بر نوشته‌ی کتاب «ماتیکان هزار دادستان»(هزار ماده قانون) زنان ایرانی می‌توانستند به کار وکالت بپردازند و حتا با بروز شایستگی بر اورنگ داوری بنشینند.

آنگونه که جنابعالی بی‌شرمانه نوشته‌آید زنان کشاورزان ایرانی جزء حیوانات بشمار می‌رفتند، دروغی شاخدار است و توهینی بسیار بزرگ و نابخشودنی. که شاید برخی از اعراب بدوی پیش از ظهور اسلام این چنین بوده باشند که با پیدایش پیامبر گرامی اسلام به این گونه رسوم جاهلی اعراب و همچون زنده‌ به گور کردن دختران توسط قبایل عرب مهر پایان زده شد.

تهمت بزرگ دیگر جناب موسی سیادت به مردم ایران، نسبت دادن ازدواج با محارم در آیین زرتشت است. این که جناب‌عالی نوشته‌ در آیین زرتشت تعدد زوجات و اختیار کردن همخوابگان و کنیزان مجاز شمرده می‌شد، دروغی بسیار بزرگ است. چرا که نخست باید بدانئ که در دین زرتشت یک مرد اجازه ندارد بیش از یک همسر اختیار کند تا چه رسد به تعدد زوجات!(درست چیزی که در آیین اسلام مجاز است و مانع شرعی ندارد). بنابراین دین زرتشت در این باره از اسلام هم سخت‌گیرانه‌تر عمل می‌کند.

 ایشان باید بداند که ایرانیان باستان به پنج گونه آیین ازدواج داشته‌اند:
1ـ‌ پادشاه زنی: پادشاه زن دختری بود که با خوشنودی پدر و مادر برای نخستین بار ازدواج می‌کرد. 
2ـ چاکرزنی: چاکر زن بیوه‌ای بود که پس از درگذشت شوهر با مرد دیگری ازدواج می‌کرد و یا اگر پادشاه زن نازا بود، شوهر می‌توانست زن دیگری به نام چاکر زن اختیار کند.
3ـ خودسرزن: دختری است که با مردی بدون خوشنودی پدر و مادرش ازدواج کند. در این صورت پدر و مادر میتوانستند آن دختر را از ارث محروم کنند.
4ـ ایوک زنی: در این ازدواج مردی که دارای فرزند پسر نبود، اگر او تنها یک دختر داشت، زناشویی این دختر با نام ایوک‌زن ثبت می‌شد و نخستین پسری که از این زناشویی به وجود می‌آمد به فرزندی جد مادری خود درمی‌آمد. در این نوع زناشویی، چنین می‌پندارند که پدر با دختر خود زناشویی نموده و از او صاحب فرزند شده است. در صورتی که این گونه نیست و این کار در واقع به گونه‌ای زنده نگه داشتن نام جد دختر است.
5ـ سترزنی: زمانی که پسری برومند یا مردی بدون زن و فرزند درمی‌گذشت بستگان او از دارایی‌اش دختری را به زناشویی پسری درمی‌آوردند. تنها شرط این زناشویی این بود که این زن و شوهر پیمان می‌بستند که یکی از فرزندان خود را به فرزند خواندگی شخص درگذشته درآورند. گاهی فرد درگذشته خواهر جوان و دم‌بخت داشت و نزدیکان او همین خواهر را با گواه سترزنی به زناشویی جوان دیگری در‌می‌آوردند و فرزندی که به دنیا می‌آمد را فرزند‌خوانده برادر خود می‌خواند که این موضوع نیز به اشتباه نشانه‌ي زناشویی برادر با خواهر جای انداخته شده است.

حال جناب موسی سیادت، چنین جامعه‌ی پیشرفته‌ای سزاواری این‌همه یاوه‌ها و دشنام‌گویی‌ها را دارد؟ نیک بنگرید که داوری با خوانندگان خواهد بود.

داریوش
17 تیرماه 1386

یاری‌نامه‌:
شاهنامه‌ فردوسی
قرآن کریم
ماتیکان هزار دادستان
کورش کبیر نوشته مولانا ابوالکلام آزاد ترجمه محمد ابراهیم باستانی پاریزی
آیین زناشویی زرتشتیان نوشته اردشیر آذرگشسب
اخلاق ایران باستان نوشته دینشاه ایرانی

---------------------------------------------------------------

پیوست: به روابط روزنامه عصر کارون فرستاده شد.
asre_karoon@yahoo.com

جایگاه زن در ایران باستان

نشانی رایانامه روزنامه عصر کارون(استان خوزستان) که به توهین و ناسزاگویی به زنان ایرانی پیش از اسلام پرداخته و روابط عمومی آن روزنامه هم با گستاخی آن را درست می‌انگارد:

Asre_Karoon@yahoo.com

۱ـ اتاغ فاطمه با شش پوست بز که به هم دوخته شده بود فرش شده بود و سقف اتاغ‌ها با چوب تنه‌ی درخت خرما پوشیده بود. سنجش کنید با فر و شکوه در زندگی ایرانیان، با پوراندخت و آذرمیدخت و آتوسا و پارمیدا.

۲ـ روز مادر و روز زن ایرانی برابر است با ۲۹ بهمن و جشن اسپندگان.

۳ـ مردم ایران هر چه نسبت به رویدادهای دینی خودشان متعصب باشند لیک حاضر نیستند به خاطر خودشیرینی خودشان را به بیگانه بفروشند و  به گذشتگان و نیاکان خردمندشان توهین کنند.

۴ـ ایرانیان و هواداران حزب پان ایرانیست در برابر هیچ اندیشه بیگانه پروری که رویاروی فرهنگ ایران بایستد را بر نمی تابند و کوبنده پاسخ خواهند گفت.

نگاهی به زن در فرهنگ ایران پیش از اسلام