اهانت بیشرمانه یک نماینده ی بی شرم بحرینی علیه ایرانیان : شیعیان حرامزاده اند!

گستاخی و بی شرمی برخی از مقامات کشورهای امیرنشین منطقه خلیج فارس علیه ملت و کشور ایران همچنان ادامه داردو در تازه ترین موج این اقدامات اهانت آمیز و بی شرمانه یکی از نمایندگان مجلس بحرین (استان سابق چهاردهم ایران) با وارد کردن نسبت ناروایی که یقیناً شایسته خود او و همفکرانش است به جامعه شیعیان توهینی سخیف روا داشته است.

"محمد خالد" نماینده فراکسیون «اخوان المسلمین» بحرین طی اظهاراتی وقیحانه و بیشرمانه شیعیان را فرزندان ازدواج موقت و حرامزاده نامید!

به گزارش شیعه انلاین، محمد خالد که از نمایندگان بسیار نزدیک به دولت و خاندان حاکمیت در بحرین است در وب سیات خود در واکنش به درگیریهای اخیر شیعیان با نیروهای امنیتی بحرینی در روستای «دراز» در شمال بحرین با اهانت وقیحانه به شیعیان افزود:آشوبگران که به دنبال از بین بردن این وطن هستند فرزندان ازوداج موقت و حرام زاده هستند و باید هر چه سریعتر در دادگاه محاکمه شوند.

محمد خالد گفت : اگر آنان حلال زاده بودندپدران و مادرانشان حتی یک لحظه هم به آنان اجازه نمی دادند که چنین آشوبی به پا کنند و دست به خرابکاری در خیابان های بحرین بزنند.لعنت خدا برآنان باد!(که انشاءالله بر خودش باد)

خبر بالا به همان شکل از صفحه نخست روزنامه کارون  چاپ استان خوزستان به تاریخ 8 اسفند87 برداشت شده است.

*****

پی نویس: نمی دانم ناراحتی و خشم خود را از چنین سخنانی چگونه بیان کنم؟ شرم بر ما و بر دولت ما که این چنین خارو ذلیل و بدخت و توسری خورده شده ایم که یک عرب پاپتی بی پدر و مادر در مجلس سرزمین که از آن ِ خودماست این چنین همه ما را حرامزاده بنامد. زهی غیرت و شرف در میان مسئولان ما که اگر برخوردی نداشته باشند نشان داده اند که سخن این مردک نماینده درست است و هر آنچه گفته است راست است که از قدیم گفته اند سکوت علامت رضاست.یک مشت مفت خور بی عرضه بر اکثریت شیعه بحرین حکومت می کنند و به همان شیعیان این چنین گستاخی می کنند

آقای ناطق نوری چند وقت پیش سخنی بر پایه یک واقعیت تاریخی را بیان کرد و دیدیم که چگونه پاسخ دید و مسئولان بی عرضه و خوار شده ما چگونه به دست و پای امیر بحرین و وزیر امور خارجه آن افتادند که آقا اشتباه شده؛ این چه دوران سیاه و نکبت باری است که هر تازه بدوران رسیده ای در سایه اربابان قدرتمند اجازه برخوردی اینگونه با ایرانی گردن فراز و پرغیرت به خود می دهد. ای برادری که سینه چاک این نظام هستی خبر بالا را دوباره بخوان و در پی واکنش مسئولان ام القرای اسلامی باش...!!؟...کو مردانگی و شرف شما؟؟ کو حیثیت و آبروی شیعه؟ کجایند سینه چاکان؟ از آن سو دختر شیعه ایرانی از فقر تن خود را در کشورهای عربی به حراج می گزارند و از این سو زباله های انسانی این گونه با من و تو ایرانی برخورد می کنند...لعنت بر من و ما اگر خونمان از این سخنان به جوش نیاید و بی تفاوت باشیم. به خدا قسم نمی دانم چه بگویم تنها به مسئولان می گویم ای کاش ذره ای آبرو برای ما باقی می گذاشتید که امروز هر بی سر و پایی من و شما را حرامزده ننامد. ای کاش شیعیان بحرین چنان درسی به این نماینده دهند که دیگر جرات فحاشی به ما و وابستگان نژادی و فرهنگی ما نداشته باشد...ننگ برآنان که سکوت می کنند...ننگ بر آنان که خواری و زبونی را پذیرا شده اند...ننگ بر فرومایگان...

چو آوازه ي گنج اين بوم و بر

به گيتي پراكنده شد سر به سر

بر آن شد ز كين دشمن نابكار

يكي چاره سازد كه بي كارزار

به چنگ آورد گنج اين بوم و بر

زند تيشه بر ريشه خشك و تر

نهادند پا اندر اين مرز و بوم

به گفتار نقض و به كردار شوم

تني چند از ايرانيان را به زر

خريدند و شد تيرشان كارگر

از اين ميوه ي تلخ اهريمني

پراكنده شد تخمه ي دشمني

چو رفت از كسي هوش و شرم و خرد

به گفتار و كردار خود ننگرد

به چشمش بد و نيك يكسان شود

به پندار، چون طفل نادان شود

خردمند را دانش ايزديست

كه بي دانشي خود ز نابخرديست

به بازي چو نقد خرد باختند

به ناچار با دشمنان ساختند

نگر تا چه كردند ايرانيان

چو پاداش و كيفر برفت از ميان

چو شيرازه كشور از هم گسيخت

ز اينان همه شرم و آزرم ريخت

چو از مردي و مردمي كاستند

همه چون ددان چهره آراستند

گرفتند فرمان دشمن به جان !!!!

نشستند بر جاي آزادگان !!!!

كسي را كه پاك است گفتار و كار

به يزدان كه يزدان مر اوراست يار

چرا آتش مهر ما سرد شد

كزان گونه ي سرخ ما زرد شد ؟

كه نامردمي را به ما ياد داد؟

بر و بوم ما را كه بر باد داد؟

كه كَند اين درخت كهن را ز جاي؟

كه برد از كف ما دل و دين و راي؟

كه چشم جهان بين ما كور كرد؟

كه ما را ز راه خرد دور كرد؟!

بيا تا بجوييم ياري ز هم

بكوبيم پا بر سر رنج و غم

برانيم دشمن از اين بوم و بر

هنر را پديد آوريم از گهر

مگو بست دست مرا روزگار

نيايد ز دست فروبسته كار

بيا تا بكوشيم و جنگ آوريم!

برون سر از اين بار ننگ آوريم!

رهانيم از دست اهريمنش

چو پروانه گرديم دور و برش

 بایگانی جستاری : دسیسه های ضد ایرانی

پاینده ایران

شنبه شب 10 اسفندماه 1387 برنامه دو روز اول تلویزیون صدای آمریکا با مجری گری بیژن فرهودی درباره "تلاطم در روابط ایران و بحرین" و سخنان اخیر ناطق نوری درباره اینکه : بحرین زمانی استان چهاردهم ایران بود، برای چندمین بار در یک سال و نیم گذشته با آقای رضا قاسمی یکی از دست اندرکاران دولت وقت در هنگام دسیسه جدایی بحرین به عنوان موافق و همچنین دکتر ابراهیم میرانی حقوقدان و عضو شورای عالی رهبری حزب پان ایرانیست و مسئول تشکیلات در خوزستان به عنوان مخالف و همچنین ابوالفضل عابدینی روزنامه نگار در اهواز گفتگویی انجام داده است که فایل ویدیویی آنرا می توانید دریافت کنید.

دریافت بخش نخست - ۲۶ دقیقه - ۷.۸۲مگابایت

دریافت بخش دوم - ۲۸ دقیقه - ۸.۴۲ مگابایت

آموزش تصویری دریافت فایل از فضای مدیافایر

در چند روز آینده فایل ویدیویی کامل و با کیفیت سخنرانی سرور پندار رهبر حزب پان ایرانیست در مخالفت با جدایی بحرین را روی تارنما خواهم گذاشت.

 تارنمای جدید و بدون فیلتر همزمان بروز می گردد. http://paniran2.blogfa.com/

به امید ایرانی آباد و آزاد در سایه حاکمیت ملی

پاینده ایران

پاینده ایران

دوستان و یاران گرامی از روز گذشته بار دیگر تارنمای تریبون آزاد پان ایرانیست در خوزستان فیلتر شد.نوشتار مهم زیر را با دقت بخوانید.

نشانی بدون فیلتر تارنمای تریبون آزاد پان ایرانیست در خوزستان

http://paniran2.blogfa.com/

از اردی بهشت امسال که تارنماهای پان ایرانیست به یکباره فیلتر شد دوستان حزبی به نشانی های جدید منتقل شدند و ما نیز در تریبون آزاد پان ایرانیست در خوزستان2 ادامه راه دادیم پس از چندی توانستیم با ترفندی به همان تارنمای پیشین برگردیم به این شکل که با دوبار وارد کردن بلاگفا دیگر نیازی به فیلتر شکن نبود و تارنما باز می شد.اما از دیروز با دوبار وارد کردن بلاگفا با عبارت "  Page Not Found!  صفحه ای با این آدرس پیدا نشد! " روبرو می شویم!شوربختانه فشار به تارنما نویسان زیاد شده و تنها راه نفس کشیدن را نیز برما می بنند. عجب آزادی در حکومت جمهوری اسلامی فراوان شده. آقایان شما که این همه به رژیم دیکتاتور و خونخوار شاه حمله می کردید روی آن رژیم را سفید کردید!ما در این تارنما چه نوشتیم جز از ایران و چه نشان دادیم جز حقایق تاریخی که از بیشتر مردم ایران پنهان نمودید!بدون ناسزا و تهمت به دیگران.رژیم حاکمیت فرقه ای نه مشرعیت شرعی و نه قانونی دارد و ما با آن مخالفیم اما با این همه یک بار به سردمداران رژیم و بنیانگذاران ناسزا نگفتیم و هر چه گفتیم حقیقت یا دیدگاه ما بود ...

به هر روی به همه آقایان دست اندرکار فیلترینگ می گوییم اگر صدبار فیلتر کنید باز فرد دیگری تارنمایی دیگر راه اندازی خواهد کرد و فریاد آزادی خواهی را از زندان ایران زمین به گوش آزادگان برساند.نکته مهم اینکه اگر در آینده تارنمای شماره ۲ هم فیلتر شد در تارنمای شماره۳ ادامه خواهیم داد، اما کماکان تارنمای اصلی و اولیه هم بروز خواهد شد.

پاینده ایران بدون سانسور و خفقان !

اظهارات اخیری که سبب بر آشفتگی حاکمیت فرقه ای بحرین شده است صرفا بیان واقعه ای تاریخی بوده و قابل حذف از حافظه ی تاریخی ملت ایران نمی باشد.دولتمردان بحرین باید بدانند که نمی توانند خفقان استعمار زاده ی حاکم بر بحرین را بر حافظه ی تاریخی ملت ایران , بیان و قلم آنها حاکم کند.

طبیعی است که ما حقوق مردم منطقه را به رسمیت شناخته و برخورداری از حکومتهایی متناسب با بافت تاریخی – فرهنگی را حق مسلم آنها می دانیم.

به دولتمردان و اهل قلم و نظر ایرانی نیز توضیه می کنیم مسائل بنیادی را صرفا در ساختار تاکتیکهای زودگذر و سیاسی ننگریسته و مباحث را متناسب با ژرفایی شان طرح و پیگیری کنند و از مکانیسم توانها و نیتها ,ابزار و اهداف غافل نشوند.

  سازمان جوانان حزب پان ایرانیست                   

4/12/1387 خورشیدی                        

بايگاني جستاري:بیانیه هاي حزب پان ايرانيست 

زنده یاد نوربخش رحیم زاده

 سال ها باید که بیند باز این دیر کهن... 

*استاد می گفت فرزندم هیچ گاه به جنگ با تاریکی نرو چرا که در سیاهی هیچ چیزی نیست...

*همیشه می خواستم از او بپرسم این اشک ها از کجا می آید استاد؟

*می گفت من صدای حقیقت را شنیدم: عدالت در نابرابری است.

*در بستر فریاد می زد بلی زنده باد جنگ. 

گوید که تو از خاکی

                    ماخاک توایم اینک

                                   گامی دو سه بر ما نه

                                                       اشکی دو سه هم بفشان

برگوی در برابر چه ایستاده ای و به کجا می نگری؟

ـ من بر آن افق دور دستی می نگرم که در آن پیکری جانبخش و پرتوان با هزاران پیوند پولادین مرا بخود می کشاند.آنجاست آرزوهای من،آنجاست آرمان من، آرمان و آرزوهای من چون درخت پولادینی است که ریشه هایش در تن وجان من است و هم در تن وجان بسیاری که بدانان پیوند دارم.

*****

نوشتن از کسی که دیر زمانی را با او سپری کرده ای و از آموزه هایش بهره های فروانی گرفته ای رنج آور و غم انگیز است آن هم از آن جهت که دیگر گفتارها یش را نمی شنوی سخنانش را در نمی یابی و نوشتارهایش را دیگر برای چاپ به مطبوعه ای نمی فرستی، از اینکه دیگر نگاهی نافذ و چشمان پرفروغش به تو نگاه نمی کند تا به عمق ژرفای اندیشه هایش پی ببری، دشوار می نماید،احساسات و روزهای از دسته رفته وآشوب یادها چنان درونت را فرا می گیرد که می ترسی جمله ای و کلمه ای را ننویسی و یا به درستی ادای دین نکرده باشی، آن هم برای مردی چون سرورم نوربخش.

آری سخن از نوربخش رحیم زاده مبارزه آرمان خواه، نویسنده، داستانسرا، مورخ و محقق ارزشمند ایران زمین است که از بازی و تقدیر روزگار در شهر رامهرمز زاده شد و جوانی را در آن گذراند، با طریقت و اندیشه وطن پرستانه ی پان ایرانیسم آشنا شد و رهرو و مبارزی جان برکف برای گسترش فرهنگ واندیشه ی ایرانی بود و در روزهای بلوا و آشوبی که از سوی وطن فروشان توده ای بر پا شده بود، همچون سربازی فداکار دین خود را به سرزمین مادری ادا کرد و تاروز آخر از مبارزه در راه پیروزی نهضت مقاومت ملت ایران (پان ایرانیسم) برای دستیابی به شکوه و عظمت از دست رفته ذره ای عقب نشینی نکرد و ناامیدی به دل راه نداد.

آشنایی نگارنده با استاد سرور نوربخش به سال 1379 بر می گردد در آن روزها به همت گروهی از دوستان و همشهریان وطن پرست که شعله ی عشق به ایران زمین و باورهای ملی در دورنشان فروزان و در ذره ذره وجودشان هویدا گشته بود، نشست های شاهنامه خوانی  و آشنایی با خردنامه ی فردوسی به صورت هفته ای یک مرتبه برگزار می گردید در یکی ازاین نشست ها بود که در منزل یکی از سروران از نوربخش رحیم زاده هم دعوت به عمل آمده که درآن محفل به یاد ماندنی و ارزشمند به ایراد سخنرانی بپردازد، من و تمامی کسان در آن نشست به جز یکی دو نفر برای اولین بار بود که ایشان را می دیدیم ،از گفتارها و سخنان تازه و نویی که از ایشان می شنیدم سخت هیجان زده شده بودم. سخن های استاد نوربخش در آن روز چنان تکان دهنده و روشنگرانه برای آن جمع وبویژه من بود که تصمیم گرفتم از آن پس مطالعات تاریخی و فرهنگی ام را چندین برابر کنم و تازه چه خوب که رهنما و آموزگاری را یافته بودم که می توانستم پرسش هایم را با او درمیان بگذارم و بر تردیدهایم در بعضی از رویداد های تاریخی چیره گردم، راستی نوربخش در آن نشست چه جرقه و شعله ای را در من روشن کرد که تا کنون این شعله نه تنها خاموش نگردیده بلکه روز به روز فروزان تر گشته و اکنون چنین می پندارم که به آتشی جان پرور در روح و روانم بدل گشته است؟

نوربخش به من و به همه ما گفت فرزندانم تاریخ میهنتان را برای شما نگفته اند، نیاکانت را برایت معرفی نکرده اند، سرزمین واقعی تو اینجا نیست فرزند دلبندم ، تو لایق و سزوار چنین روزهای پر محنت و دردآوری نیستی، تو شایسته ی بنده بودن و به بند حقارت و اسیر گشته ی بیگانه شدن نیستی،  او به من می گفت فرزندم فراموش نکن که تا هستی به پاست ایرانی سرور بوده و به جهان بشری نور دانش پراکنده، پس چگونه است که امروز خودت را بنده و حقیر دریافته ای، او برای ما شرح داد که ایران کجاست وایرانی کیست، سخن از دلاوری های جانباختگان راه میهن می زد و هرگاه داستان به بند کشیدن دختران بابک، مازیار و افشین توسط خلیفه ی ستمگر تازی و چگونگی تجاوز به آن ها را شرح می داد چنان اشک از چشمانش جاری می شد و چنان با رنج و درد این رویداد غم انگیز تاریخی را شرح می داد که باید بود و می دید همیشه می خواستم از او بپرسم این اشک ها از کجا می آید استاد ولی شرم و حیا نمی گذاشت... هرگز تا کنون و پس از آن که در زندگی خویش مسیر مبارزاتی خود را شناختم و فرا گرفتم که چگونه وبه چه ترتیبی می توان آزاد زندگی کرد و از زندگی همراه با بندگی و زبونی دوری جست، هرگز و هرگز کسی را به اندازه رحیم زاده در عشق و شیدایی به میهن درنیافتم.  

بازی روزگارو زندگی مرا روانه تهران کرد، در پایتخت زندگی را البته به دشواری و سختی هرچه تمام تر میگذراندم در تهران این شهر پر غوغا و پر از هیابانگ که یادآور روزهای فترت و شکست و درهم پاشیدگی اقتدار ملی و ایرانشهر است، تنها جایی را که ایمن یافتم و احساس آسودگی و رهایی از درد ورنج های زمانه می کردم، خانه استاد و نشست هایی بود که به همراه استاد می رفتم، تقریبا هفته ای دوبار شاید هم بیشتر؛ روز به روز بر اما و اگرهایم وپرسش هایم از تاریخ و زندگانی نژادایرانی افزوده می گشت و استاد با بردباری هرچه تمام تر به پرسش هایم پاسخ می گفت،من گاه با گستاخی در حالی که مشتانم را گره کرده و سیمایم از خشم بر افروخته شده بود، می پرسیدم، استاد چرا ما به این روز افتادیم؟ چه کسانی برای ما چنین روزهای تیره و تاری را تدارک دیدند، چرا نسل شما در برابر این بیدادگری ها و ستم ها ی ملی ایستادگی نکرد؟ راز سرگشتگی و عقب ماندگی ایرانیان در کجاست؟ آنان مگر چند نفربودند،مگرما آیین نداشتیم،مگر ما به آنان رسم راه زندگی کردن را نیاموخته بودیم؟ مگر آنان مهمان ما نبودند کدام میهمان را سراغ دارید که به میزبان خود این گونه خیانت و ستم کند؟ مگر آیین آن ها نمی گفت برابری و برادری ؟ مگر میزان برتری هر کس در سنجش تقوا و پرهیزگاری نبود؟ اسیر کشی در آیین جنگ آوران نبود؟ چرا زنان ما و دخترانمان به بردگی رفتند، ما که تاریخ و شکوه و عظمت داشتیم این ما بودیم که نخستین منشور حقوق بشر را برای هستی به ارمغان آوردیم، ما بودیم که تمدن وفرهنگ را روانه ی جهان بشری کردیم، نخستین دانشگاه ها بزرگ دنیا در ایران زمین بنیان گذارده شد،قانون ها و هنجارهای زیست، اشا و راستی را برای زندگانی بشری ما ایرانیان آزاده مدون و تدوین کردیم پس چگونه است که آن ها به ما لقب گنگ ونادان وعجم می دانند و خود را مولا و ما را بنده می گفتند؟ چرا یک ایرانی برابر یک یورش گر نمی توانست به زبان مادری خود سخن بگوید، سوار بر اسب بنشیند و یا با او دریک صف قرار بگیرد آیا این درآیین بود؟ به استاد می گفتم هیچ کس برای ما این موضوعات را شرح نداد و این پرسش ها را پاسخ نگفت،تاریخ نگاران گویی از بیان این واقعیت ها همگی درهراسند چرا آن ها حقیقت را برای جامعه ایرانی بیان نکردند؟ مگر رسالت هر نویسنده و مورخ و محقق تاریخ جز این است که تاریخ را بدون حب وبغض بنویسند؟... و استاد به من می نگریست و برای من می گفت، شرح می داد، ازخیانت ها،از زبونی ها و بی صفتی ها،ازترس و روحیه تقدیر گرای ما و از این که بیگانه نمی جنگید که پیروز شود بلکه شمشیر می زد که دست درازی کند به مال وناموس ما به همه آن چیزها یی که در طول زندگی ننگ آورش  و در خواب ، آرزوی آن ها را داشت از تجاوز بیگانه و خیانت خودی می گفت و داستان شب ها و روزهای تیره و تاری که همگی بوی خون و خیانت را می دادند ... او می گفت و به من می نگریست شاید به خامیم و به گستاخیم و من می نوشتم، ظبط می کردم، گفته ها ی او را به کارگاه خرد خویش می بردم، داستان ها و روایت هایی را که تا آن وقت هیچ کس برای من بازگو نکرده بود از زبان استاد می شنیدم.

استاد می گفت فرزندم هیچ گاه به جنگ با تاریکی نرو چرا که در سیاهی هیچ چیزی نیست جز تباهی و پلیدی و ظلمت، تو تنها یک وظیفه و رسالت برعهده داری که شمع را روشن کنی آن گاه که نور آمد روشنایی به همراه می آورد، آنگاهست که اهریمن ناگریزانه از درون و پیرامونت فرار خواهد کرد. به استاد می گفتم راز ماندگاری و جاودانگی ایرانزمین و مردمانش  درچیست می گفت: کودکی من به دیروز بود و کودکی ازمن بفردا نشسته.

می گفتم استاد چرا برای ما اینقدر از صلح می گویند، صلح با چه کسی آن که می خواهد خون و نژادت را آلوده سازد صلح با آن چه معنایی می دهد چرا سخن از پایداری و سلحشوری و دفاع در برابریورش  بیگانه را برایمان خون ریزی و جنایت تعریف می کنند و بندگی را بر آزادگی بیشترمی پسندند، گویی روان ها همه زرد گون، چشم ها کم فروغ و ژن ها بیمارند،پاسخ می داد: نه سرور همه اینگونه نیستند بلکه پیروان طریقت ایزدی و اندامان نهضت مقاومت ملی (پان ایرانیسم) چنین نمی اندیشند، آنان جنگ را پذیره اند تا هستی هست زیرا که به جنگ هستی هست و او جنگ را آفرینش می دانست جنگی که همیشگی است و دایمی ،جنگی که کوشش توام با آزادگی و جاودانگی به همراه می آورد، پس انسان می زید چون به شکوه و هستی جاوید شدن و به دنبال ابردمرد گشتن، باور دارد و زندگی چنین برایم معنا یافت.از نوادر می گفت و توده ی مردم را مادر نوابغ می دانست می گفت: به توده داد باید داد، نه کرسی های فرمانفرمایی، توده مادر نوابغ است.

می گفت من صدای حقیقت را شنیدم: عدالت در نابرابری است.

در شبهای دراز زمستانی و درشهرک اکباتان و آن منزلی که جای جای آن بوی کتاب و نوشته میداد،برایم از رویدادها و حماسه ها و نبردهای جان باختگان راه ایران می گفت تا به من بیا آموزد که زندگی تنها زنده بودن نیست و زنده بودن زندگی می خواهد، از آریو برزن گفت که چگونه یکه وتنها در برابر صدها هزارتن ازسپاهیان دشمن مردانه ایستاد و جنگید، آریوبرزن هرگز نترسید نه از خود ونه ازمرگ ...از رشادت بابک برایم می گفت که چگونه آن گاه که دربرابرخلیفه عباسی یکی ازدستانش را جلاد قطع می کند با دست دیگر خون روان شده از تنش را به صورت می زند و در جواب پرسش خلیفه و راز آن کارمی گوید: تا دشمن گمان نبرد که چهره ام از ترس به زردی گراییده و تا خلیفه بداند که قهرمانان چگونه می میرند،ازدلاوری های رویگرزاده گستاخی به نام یعقوب و جوانمردی های او برایم داستان ها حکایت می کرد. همان که می گفت: یعقوب اگر نماند نمویم به ماتمش چرا که ایران و سیستان و رستم به جاست از کسی که در بستر هم مبارزه و رستاخیزرا از یاد نبرد بلکه : راه نجات ملت ایران را جنگ،جنگ و جنگ می دانست ودر بستر فریاد می زد بلی زنده باد جنگ.

و همچنان می گفت و من با هیجانی که خاص دوران جوانی بود به آن گفته ها دل می بستم و اکنون بعد از آن همه سال چقدر دلم برای آن گفته ها، آن لحن بیان،آن چشمانی که دو دو می زدند و تا ژرفای وجود آدمی را می کاویدند و تو از شرم و حیا می ترسیدی در آن ها زل بزنی ولی او چنان خیره به تو می نگریست که تو دیگر تاب نمی آوردی و سرپایین می آوردی ،سینه ی ستبر و چهارشانه و قدی بلند،دلم برای همه ی آن روزها ،آن دیدارهای بیادماندنی ،آن اشک های حسرت انگیز،گرفته.

استاد که گویی مرا آیینه ی جوانی خویش می دید با همه آن تب و تابی که خود از دوران جوانی و درگیری های فراوانی که با دشمنان و مزدواران و وطن فروشان به یاد داشت، داستان زندگی رابازگو می کرد، برای همه ی آن روزها، سخت دلم تنگ شده است.

واکنون که می نویسم تنها از روی یک احساس ناگزیر برای این که شاید کسانی که این گفتار را می خوانند با ویژگی های اندیشه های مردی آشنا شوند که می گفت:فرزندم من همچون غواصی هستم که ژرفای تاریخ و تمدن ایران زمین را تا عمق یکصد هزار سالگی پیموده ام،و هنوز به آخر آن نرسیده ام ،فرزندم غواص  پیرشده و چشمانش یارای بیشتر دیدن را به او نمی دهند، من توان شنا کردن را از دست داده ام ولی راهی را که در این مدت  و در این مسیر طوفانی طی کرده ام به شما شناسانده ام آن را ادامه بدهید من راه را به شما نشان دادم، جوان هستید و پرازانرژِی، نشاط و حرکت وآرمان  پس می توانید بسیار بیشتر از من ادامه دهید. شاید برای نوربخش باید گفت وسرود:

ناشناس آمد، ناشناس بزیست و ناشناس بمرد و فزون از آن چه دید بر چرخ فلک بارید که کوره ای از رنج بود که پخته شد وسوخت. روانش مینوی جاودان باد.

 

شاگرد انوشه روان نوربخش رحیم زاده

فنا در آرمان شاهین فراز دوست

۳۰ بهمن ماه ۸۷ کسرا علاسوند

واحد کارگری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران

پیوند نوشتار :مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران

گزارش دادگاه ابوالفضل عابدینی و کارگران هفت تپه در گفتگو با محمد اولیایی فر

چند روز پیش نوشتاری با نام بیمارستان و دانشگاه جندی شاپور به شما پیشکش شد که پوشه پی دی اف مناسب چاپ آنرا می توانید دریافت کنید. 

ويرانه هاي باستاني جندي شاپور در ۱۲ كيلومتري شهر دزفول در خوزستان

دریافت ۸ رویه ۱۱۷ کیلوبایت

به امید ایرانی آباد و آزاد در سایه حاکمیت ملی

پاینده ایران