به آگاهی دوستان گرامی می رسانیم که سخنرانی سرور محسن پزشکپور در مجلس شورای ملی به سال ۱۳۴۹ در مخالفت با جدایی بحرین و استیضاح دولت بصورت شش فایل دیداری و شنیداری در چارچوب 3gp برای دانلودآماده شده است که میتوان به سادگی آنها را در گوشی تلفن همراه به نمایش درآورد. برای پخش پرونده ها در رایانه، برنامه Quick Time Player را دریافت کنید. به دلیل گنجایش بالا و سرعت پایین اینترنت در بیشتر ایران این سخنرانی را به شش قسمت کوتاه در گنجایش کم تقسیم کرده ایم تا دوستان به آسانی آنان را دریافت کنند.

همچنین یارانی که مایل به دریافت ویدیو سی دی این سخنرانی تاریخی و یک سخنرانی دیگر هستند رایانامه ای به همراه نشانی خودشان برایمان بفرستند تا سی دی به شکل رایگان برایشان فرستاده شود.

دانلود سخنرانی سرور محسن پزشکپور در مجلس شورای ملی:

بخش یک: 2307 کیلوبایت

بخش دو: 2120 کلوبایت

بخش سه: 2438 کیلوبایت

بخش چهار: 2326 کیلوبایت

بخش پنج: 2407 کیلوبایت

بخش شش: 1516 کیلوبایت

سخنرانی را به شکل کامل در یک فایل  شنیداری wma  از اینجا دریافت کنید

پاینده ایران

نوشته ی زیر سرمقاله 18 تیرماه 1386 روزنامه کیهان به قلم سردبیر، حسین شریعتمداری(باید گفت سرور حسین شریعتمداری!!!) است که در آن با ادبیاتی کاملا پان ایرانیستی از تعلق جزایر سه گانه تنب کوچک، بزرگ، ابوموسا و نیزبحرین به خاک ایران، سخن به میان آورده است!!!!. سخنانی که از زمان جدایی بحرین در دهه 40 همواره از دهان پان ایرانیست ها شنیده می شد و اینک به کوشش یاران  نهضت پان ایرانیسم به ادبیات دیگران راه یافت. سرآغاز این نواها سخنان فراموش نشدنی سرور محسن پزشکپور (پندار) رهبر حزب پان ایرانیست در مجلس شورای ملی به هنگام  مخالفت گروه پارلمانی پان ایرانیست با طرح جدایی بحرین بود. آقای شریعتمداری ، این سخنان را به فال نیک می گیریم.

*****************************************************************

آواز کوچه باغی!

"آواز کوچه باغی" اصطلاحی است شناخته شده در فرهنگ قدیم تهران ودر مواردی به صورت ضرب المثل درآمده است.به گفته قدیمی ترها –که امروز تعداشان زیاد نیست-

در آن سال های نه چندان دور که تهران شهر خلوتی بود وپاسی از شب گذشته،سکوت همه جا را فرا می گرفت.افرادی که بهر علت ناچار بودند در ساعات پایانی شب از کوچه های تاریک و خلوت عبور کنندو احیاناً از تاریکی و خلوتی می ترسیدند برای غلبه بر ترس با صدای بلند زیر آوز می زدند. این آوازها به آواز کوچه باغی معروف بود- یا یکی از انواع آوازهای کوچه باغی بود-وهنگامی که صدای عابری با این آواز بلند می شد و چهچهه ی پایانی آن با کلماتی مانند حبیب من...عزیزمن...امان امان و..می پیچید،برخی از اهالی محل که دل ودماغ بیشتری داشتندو انگیزه رهگذر آوازه خوان را می شناختند،سر از پنجره بیرون آورده و با جملاتی نظیر دمت گرم!...دارمت!و...با او همراهی می کردند،یعنی این که نترس! خوف نکن! ما بیداریم...

 5 شنبه هفته گذشته وزرای خارجه دفاع و امنیتی کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس در پایان اجلاس سه روزه خود در ریاض،بار دیگر(وبه روال چند ساله اخیر) با صدور بیانیه ای از ادعای مالکیت امارات متحده عربی بر جزایر سه گانه تنب بزرگ و کوچک و ابوموسی حمات کردند و از جمهوری اسلامی خواستند از طریق مذاکره به اختلاف موجود درباره ی مالکیت این سه جزیره پایان دهد!

کشورهای عضوشورای همکاری خلیج فارس(عربستان، عمان، کویت، امارات متحده عربی و قطر) که سابقه ی تشکیل هیچ یک به 100 سال نمی رسد،به خوبی از حاکمیت قطعی ایران بر جزایر سه گانه و اسناد این حاکمیت بلامنازع باخبرند و حتی در دورترین افق های ذهن خویش هم نمی توانند تصور روزی راداشته باشند که این حاکمیت کمترین خدشه ای پیدا کند،بنابر این انگیزه ی آنها از تکرار این اعای واهی و بی اساس هرچه باشد ،احتمال خروج این سه جزیره از حاکمیت ایران نیست،پس ماجرا چیست؟

برای پاسخ به این سئوال ابتدا باید به اسنادی که حاکمیت قطعی ایران بر جزایر سه گانه را نشان می دهد اشاره کرد؛

1. علاوه بر نقشه های متعددی که از دوران یونان باستان (قبل از میلاد مسیح) برجای مانده و در آنها از تمامی جزایر خلیج فارس با عنوان بخشی از سرزمین ایران یادشده است،در سده های اخیر نیز تمامی نقشه های رسمی که از سوی کشورهایی نظیر انگلستان،فرانسه، روسیه، پرتغال، اسپانیا و... تهیه شده و به عنوان اسناد رسمی نگهداری می شوند،جزایر خلیج فارس از جمله سه جزیره تنب بزرگ و کوچک و ابوموسا را بخشی از خاک ایران دانسته اند.از جمله دولت انگلیس که بیش از دو سده در منطقه حضور داشته و درمواردی نیز با دولت های وقت ایران درگیر بوده است،در مجموع23 نقشه ی رسمی از منطقه تهیه کرده است که در تمامی آنها بدون استثناء جزایر سه گانه متعلق به ایران است.

2. در سال 1830 کاپیتان جی.بی.بروکس G.B.BRUCKS از سوی کمپانی هند شرقی وابسته به دولت استعماری انگلیس نقشه ای رنگی از خلیج فارس تهیه می کند. در این نقشه رنگی که نسخه هایی از آن در وزارت خارجه انگلیس ومخزن اسناد سازمان ملل متحد نگهداری می شود،3 جزیره تنب یزرگ و کوچک وابوموسا به رنگ خاک ایران ترسیم شده است. کاپیتان بروکس نزدیک به 12 سال برای تهیه ی این نقشه در خلیج فارس بود.

3.در سال 1835"ساموئل هنل" از سوی دولت نگلیس مامور تعیین حدود کشورها در خلیج فارس می شود.هنل در نقشه ی خود یک خط فرضی در آبهای خلیج فارس ترسیم میکند که جزایر سه گانه در قسمت فوقانی (شمالی) این خط فرضی قرار داشته و متعلق به ایران دانشته شده است.

4. در ژانویه سال بعد(1836) سرگرد "موریسن" جانشین ساموئل هنل،ماموریت او را پی میگیرد و پس از مذاکره با شیوخ خلیج فارس نقشه ای که به تایید آنها رسیده بود را تهیه می کند.در این نقشه ،جزایر سه گانه در عمق بیشتری از خاک ایران قرار گرفته است.

5.در سال 1881 نیروی دریایی انگلیس بار دیگر نقشه ای از منطقه خلیج فارس تهیه می کند که در آن جزایرسه گانه و خاک ایران رنگ مشترکی دارند.

6.در سال 1886 دایره اطلاعات دولت انگلیس نقشه ایران را با رنگ یکسان جزایر وخاک ایران تهیه کرده و در12ژوئن همان سال این نقشه از سوی وزیرمختار انگلیس در تهران به ناصرالدین شاه تحویل داده می شود.

7.در سال 1908،دولت ایران امتیاز استخراج خاک سرخ (سنگ آهن ) رابه ونگهاوس آلمانی می دهد که دولت انگلیس به دلیل تیرگی روابط خود با آلمان، به ایران اعتراض می کند، دولت انگلیس در اعتراض خود خواهان کسب امتیاز استخراج خاک سرخ برای شرکت های انگلیسی است یعنی تایید بر حاکمیت ایران... و از ده ها سند دیگر،از جمله احکامی که دولت های وقت ایران برای انتصاب حکام-استانداران- خود در بندر لنگه که سه جزیره یاد شده بخشی از آن بوده است،صرف نظر می کنیم.

8.اصلی ترین و تنهاترین سندی که امارات برای اثبات ادعای خود ارائه می کند نامه ای است که شیخ یوسف فرماندار ایرانی بندر لنگه در سال 1882 به شیخ حمیدالقاسمی حاکم راس الخیمه می نویسد و در آن به عنوان تعارف و ابراز ادب -که آن هنگام بسیار متداول بوده و در بسیاری نامه های مشابه دیده می شود- نوشته بود؛ابوموسا از آن شماست(یعنی در خدمت شما هستیم!)

نکته در خورتوجه این که شیخ یوسف در ادامه همین نامه خطاب به حاکم راس الخیمه می نویسد «بَلَدَ لِنجِه بَلَدِکُِم» یعنی شهر بندر لنگه هم شهر شماست وعجیب آن که اماراتی ها وقتی به این نامه استناد می کنند جمله ی اخیر را که به وضوح نشان می دهد جمله قبلی فقط یک تعارف بوده را حذف می کنند!

9. در حقوق بین الملل و قوانین مربوط به مرزها و سرزمین ها،حاکمیت یک کشور بر یک منطقه از چند راه به اثبات می رسد. ازجمله«مالکیت تاریخی»،حاکمیت موثر یعنی برافراشته بودن پرچم،نصب حکام،حضور نیروی نظامی و... که تمامی این ملاک ها و معیارهای حقوقی از حاکمیت قطعی ایران برجزایر سه گانه حکایت دارد.

10.در میان کشورهای عضور شورای همکاری خلیج فارس،همراهی بحرین با سایر کشورهای عضو حساب جداگانه ای دارد،زیرا بحرین یخشی از خاک ایران بوده که در جریان یک زدوبند غیرقانونی میان شاه و دولت های آمریکا و نگلیس از ایران جدا شده است و امروزه اصلی ترین خواسته ی مردم بحرین بازگشت این استان جداشده از ایران به سرزمین اصلی و مادری آن، یعنی ایران اسلامی است و بدیهی است که این حق مسلم ایران و مردم استان جداشده آن نباید و نمی تواند نادیده گرفته شود.

11.واکنون با توجه به اسناد یاد شده که از حاکمیت قطعی و بلامنازع ایران بر جزایر سه گانه حکایت می کند، باید به این پرسش بازگشت که انگیزه اصلی کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس از ادعای واهی حاکمیت امارات بر جزایر سه گانه چیست؟ و آیا این ادعا می تواند غیر از وحشت آنان از زلزله ای که انقلاب اسلامی بر حکومت های قرون وسطایی و غیر قانونی آنها انداخته است علت دیگری داشته باشد.تمامی دولت های یاد شده با دخالت مستقیم قدرت های استکباری شکل گرفته اند و مردم کمترین دخالتی در تعیین دولت ،سیاست گزاری ها وتصمیم گیری های آن نداشته و ندارند.از سوی دیگر تمامی دولت های عضو این شورا در میان مردم خود به همکاری با رژیم صهیونستی و دستکم بی تفاوتی در مقابل جنایات این رژیم علیه مردم فلسطین متهم هستند.حاکمان دولت های یادشده به خوبی می دانند که در عصر بیداری اسلامی با الگوی انقلاب اسلامی حاکمیت یک خانواده برسرنوشت مردم و غارت ذخایر ملی، امکان پذیر نیست و از آنجا که لرزه ی منجر به فروپاشی رژیم های غیرقانونی خود را ناشی از الگوی جمهوری اسلامی ایران می دانند و دراین مورد حق دارند! دشمنی با ایران اسلامی را به عنوان یکی از اهداف استراتژیک خود برگزیده اند...و چه گزینش خطرناکی،نه برای ایران،که برای ادامه حاکمیت خودشان.                                                    

حسین شریعتمداری 18 تیرماه 1386

دریافت سخنان سرور محسن پزشکپور پیرامون جدایی بحرین در مجلس شورای ملی

چارچوب پرونده: wma
گنجایش: ۱.۳۴ مگابایت
 زمان پخش: ۲۶ دقیقه

روشنگری:هرچند ما پان ایرانیست ها با این حکومت مخالف هستیم اما آنجا که سخن از منافع ملی و مسئله ی تمامیت ارضی ایران به میان می آید در یک جبهه قرار خواهیم گرفت واین بار طرح مسئله ی بسیار مهم بحرین و جزایر سه گانه واقعا باعث خوشنودی ما شد که بالاخره تلاش های ما باعث شد که از یک تریبون نزدیک به حاکمیت (اگر نگوییم حکومتی) این مسئله به میان آورده شود،آن هم با چنین ادبیاتی. طبق اخبار شنیده شده مفتی های بحرین(معادل آخوندهای ما) حکم قتل حسین شریعتمداری را صادر کرده اند.

** نکته ی دیگر که یادآوری آن بی مورد نیست آنکه امسال اداره ارشاد اسلامی اهواز برای اولین در تاریخ 28 ساله خود جشن تیرگان را در اهواز برگزار کرد!!!! دلیل این رویکرد آن بود که ما از سال های گذشته تا به امروز جشن های باستانی و ملی را با شکوه برگزار کردیم (به عنوان نمونه جشن چهارشنبه سوری در اهواز بود که توسط پان ایرانیست ها با شکوه فراوان و استقبال گسترده ی مردمی در فضای باز برگزار شد).و این بار آقایان خود را از قافله عقب دیدند سعی در جبران  کردند اما ما باز هم یک قدم به جلوتر خواهیم گذاشت.بهر روی خرسندیم که آقایان تکانی به خود دادند. بالاخره حاکمیت باید از خواب غفلت برخیزد و گام در راه ملت ایران بگذارد.

 پاینده ایران

مزدک

نوشتار زیر جوابیه ای است از دکتر منوچهر یزدی، پیرامون گفتگوی دوستانه ی بنی طرف و ابراهیم یزدی که در همین تارنگار درج شد. دوستان گرامی برای آگاهی از آنچه در این گپ دوستانه گذشت می توانند پُست(نوشتار) پیشین را بخوانند. با سپاس فراوان از سرور دکتر منوچهر یزدی که نکات بسیار مهمی را در اینجا یادآور شدند 

منوچهر یزي، به سال 1318 در شهرستان قوچان به دنيا آمد، ديپلم را در مشهد گرفت و براي ادامه ي تحصيل رهسپار تهران شد تا در «دانشسراي عالي تهران» تاريخ بخواند. پس از پايان دانشسراي عالي به سال 1342 به خدمت آموزش و پرورش يزد در مي آيد و در کنار کارهاي فرهنگي و آموزشِ فرزندان ايران در دبيرستان ها، به کارهاي اجتماعي و سياسي نيز روي مي آورد و به اموري چون؛ سردبيري روزنامه ي طوفان، سرپرستي و مربي پيش آهنگي، معاونت انجمن حمايت از زندانيان، رياست فدراسيون دو ميداني، رياست انجمن دبيران علوم اجتماعي، رياست اداره تربيت معلم يزد و دبير مسئول حزب پان ايرانيست در استان يزد و نگارش کتاب هايي چون «نام هاي مرواريد کوير»، «اين جا يزد است»، «آب وسازمان آب در يزد» و ... مي پردازد. استاد منوچهر يزدي در انتخابات دوره ي بيست و چهارم مجلس شوراي ملي به نمايندگي مردم اردکان يزد به مجلس راه مي يابد و در کميسيون برنامه و بودجه به همراه ساير پان ايرانيست ها، فراکسيون اقليت را در مجلس شوراي ملي ايجاد مي کنند.
پس از انقلاب 57، کميسيون پاک سازي در وزارت آموزش و پرورش برخلاف تصميم شوراي انقلاب، منوچهر يزدي را به خاطر خدمات ارزنده ي اجتماعي و سياسي ايشان به کشور، مشمول ادامه خدمت مي داند و با ارائه حکم، ايشان را بازنشسته مي کند.از آن زمان تاکنون منوچهر يزدي با آموزش، پژوهش و نوشتن در امور اجتماعي و تاريخي روزگار سپري مي کند. ایشان در حال حاضر از اعضای شورای عالی رهبری حزب پان ایرانیست می باشد.**
*******************************************
عقده هاي نظري

* روياهاي دست نيافتني درباره خوزستان و خليج فارس
* توطئه هايي كه هزينه اش را بيگانگان ميپردازند
* نگاه گزينشي به تاريخ از سوي جدايي خواهان

به لطف سرور مزدك ايران پرست عزيز مصاحبه يوسف عزيزي بني طرف و ابراهيم يزدي را خواندم و از مطالب آن دچار شگفتي نشدم زيرا از سالهاي دور بيگانگان براي به مسلخ بردن وحدت ملي و فروپاشي اقتدار ملت ايران دست بكار بوده اند اما در دوران قبل از انقلاب اين نطفه ها در رحم خفه ميشدند همچنانكه شيخ خزعل فرزند نامشروع و تحميلي بريتانيا در زمان رضاشاه بزرگ و پيشه وري در دوران محمد رضا شاه از دامان ملت ايران زدوده شدند و هر دو پادشاه به همين گناه مورد خشم و بي مهري دولتهاي استعمارگر قرار گرفتند .
اينك مي توان پس از فروپاشي اقتدار ايران دكتر يزدي باني و مسبب آن آشفتگي و عزيزي بني طرف ميوه ان رويداد را كنار يكديگر مشاهده كرد و به نجواهايشان گوش فراداد ... !!
عزيزي بني طرف در آغاز گفتگو ميگويد : ( ... يكي از مشكلات كنوني جامعه ايران كه هم مشگل تاريخي و هم مشگل امروز ماست – معضل قوميت هاي غير فارس در ايران است )
بيان مشکل تاريخي قوميتها و معضل غير فارس اشاره به حذف نوكران خارجي در زمان رضاشاه و محمدرضا شاه است عقده هايي كه اينك ميتواند در كنار ابراهيم يزدي ها سربازكند واز قوم غيرفارس آنهم به عنوان يك معضل ياد شود و بر زبانها جاري گردد ...! !
اما واقعيت تاريخي اينست كه اين معضل تاريخي از زماني براي ملت ايران پديد آمد كه انگليسها بسال 1616 ميلادي برابر 1025 هجري موفق شدند فرماني از شاه عباس مبني بر افتتاح تجارت بين ايران و كمپاني هند شرقي بگيرندو به موجب اين فرمان در شهرهاي جاسك و اصفهان و شيراز تجارتخانه داير كنند و كشتي حامل كالاهاي خود را بنام جيمز وارد آبهاي خليج فارس نمايند .
استقرار انگليسها در بصره آغاز فتنه گريها و اعمال ديپلماسي خون و آتش در اين منطقه از جهان بود و طرح تئوري ستم بر قوميتها از آن زمان مطرح گرديد .
بنابر اين اشاره غمگنانه عزيزي بني طرف به معضل تاريخي و دغدغه خاطر روشنفكران ملت ستيز ريشه در آن حضور دارد وادامه اين پريشان احوالي از آن روي است كه انگليسها در دوران پهلويها موفق نشدند در كنار شيخ نشينهاي قطر و كويت شيخ نشين ديگري بنام شيخ محمره بر پا سازند و عده اي ديگر از دزدان دريايي رابه حكومت و سلطنت و قدرت برسانند ...!!
اشاره آقاي بني طرف به مشکل تاريخي كردها در كردستان و تركها در آذر بايجان نيز بر ميگردد به گناه محمدرضا شاه كه توطئه جدايي كردستان و آذر بايجان را خنثي كرد ولي اينك با فروپاشي آن اقتدار فرصت مناسب براي دشمنان وحدت ايران فراهم آمده است تا عقده دل بگشايند و بلند گوي سياستهاي استعماري غرب باشند.
بني طرف در اين مصاحبه بر روي حقوق قوميتها قبل از حقوق عمومي تكيه ميكند و آقاي يزدي براي رد اين ادعا بر حقوق انسانها تاكيد ميورزد ... اما در اين مباحثه آنچه كه به حساب نمي آيد حقوق ملت ايران است و بس .
در ادامه آقاي يزدي ميگويد..: ... انقلاب بهمن 57 كه ادامه انقلاب مشروطيت بود براي بدست آوردن آزادي هاي اساسي ملت بود يعني حاكميت مردم ، آزادي مطبوعات، آزادي احزاب ، آزادي اجتماعات و ديگر آزاديها ..."
بايد از آقاي يزدي سوال شود شما كه پس از فروپاشي نظام قبلي بر كرسي هاي قدرت و حكومت نشستيد چه برنامه اي براي تامين اين آزادي ها داشتيد؟ آيا پافشاري شما براي اعدام وحذف فرماندهان ارتش و متلاشي كردن نظامات اداري و سياسي و اقتصادي كشور براي رسيدن به آزاديهاي انساني مورد ادعا بود...؟ آيا پاكسازي هاي اداري غير انساني و برپا ساختن دادگاههاي تفتيش عقايد و كشتن آدمهاي بيگناه و محاكمه مردان وزناني كه فرصت دفاع از خود نداشتند در جهت تامين آزاديهاي انساني بود؟
درست است كه نسل دوم وسوم انقلاب خاطره اي از روز هاي شوم دولت موقت بازرگان ندارند ولي نسل اولي ها هنوز زنده اند و مي فهمند حرفهاي شما تا چه اندازه لاف وگزاف است. شما دم از ادامه انقلاب مشروطيت مي زنيد درحاليكه قانون اساسي ابداعي شما كه هم اينك بدان پاي بند هستيد ،گامي استوار ومحكم به دوران قبل از مشروطيت است . فريب كاري هاي روشنفكران ملي و مذهبي در قسمت ديگري از حرفهاي بني طرف آشكار ميگردد آنجا كه ميگويد : ..." در قضيه تجاوز اسرائيل به لبنان ، ما در جهان عرب و جهان اسلام و حتي در بسياري از مناطق عالم از آرژانتين تا اندونزي شاهد تحرك وسيعي در محكوميت اين تجاوز و حمايت از ملت هاي فلسطين و لبنان بوديم ولي در ايران بنوعي شاهد كم تحركي توده ها بوديم ...
آقاي يزدي براي دلداري به اين ايراني شيفته جهان عرب و كاستن از اندوه ايشان ميگويد : ... علايق بسيار عميق عاطفي، مذهبي و انساني ميان مردم ايران با مساله ظلم وستمي كه به مردم فلسطين ميشود وجود دارد و در ذهنيت بسياري از مردم ايران ، اسرائيل يك دولت متجاوز است كه حاضر نيست هيچيك از قطعنامه هاي سازمان ملل را به اجرا بگذارد ....
آقاي يزدي كه در جواني ميان عرب هاي قاهره و لبنان و فلسطين و عراق در رفت و آمد بوده و به فراگيري فنون آدمكشي و تخريب و اعمال تروريستي مشغول بوده دلبستگي عاطفي و عقيدتي ويژه به ياسرعرفات و عبدالناصر داشت، خوب مي فهمد كه بني طرف چه ميگويد و هر دو درد مشترك دارند، هر دو درد جامعه عربي و اسلامي دارند، هر دو از دردهاي درون جامعه ايران فاصله دارند اما شايد لازم باشد براي اصلاح آگاهي شان ياد آوري كنم ، ملت ايران از آن روي به اين جنگهاي حيدري و نعمتي بي اعتنا است كه مي داند مصالح و منافع ايران در هيچ جاي اين جنگ هاي تاريخي و سنتي و قبيله اي قرار ندارد .
ملت ايران ماهيت اين جنگها را مي شناسدو دست قدرت هاي جهان را در براه اندازي اين تراژدیِ نژادیِ خونين مي بيند و خوب ميداند كه حكومتها و دولتهاي موجود درخاورميانه حق ندارند لحظه اي از بحراني تر كردن منطقه و به خون كشيدن انسانها و تخريب آرمانهاي ملي و خنثي سازي جنبش هاي آزاديخواهانه ملت ها دست بر دارند و يا عقب نشيني كنند وگرنه لحظه اي دوام نخواهند داشت ...!!
وانگهي ملت ايران چگونه ميتواند حضور جدي فلسطينيها و ساير دولت هاي عربي رادر تجاوز صدام به ايران فراموش كند ؟
ملت ايران پيام هاي مرگ ونيستي كه از سوي كشورهاي عربي و كانون هاي تربيت تروريست و بلند گوهاي رسانه اي در قبل و بعد از انقلاب به كشور ما سرازير بود از ياد نمي برد .
ملت ايران صداهاي اخلال گرانه تلويزيون الجزيره را در قطر ميشنود و مي داند كه گروهك تجزيه طلب "جبهه آزادي خلق عرب "در لندن استقرار دارد و روشنفكراني از نوع بني طرف آ ن را محكوم نكرده اند.
روشنفكران ملي و مذهبي حتما اطلاع دارند كه در امارات متحده عربي با چاپ نقشه اي در دفاتر دانش آموزان ، استان هاي خوزستان و هرمزگان و بو شهر و حتي استان فارس و درياي عمان رابا عنوان عربستان از ايران جدا كردند و نه تنها شما اعتراضي نكرديد بلكه دولت جمهوري اسلامي نيز با ذلت و خواري از كنار آن عبور كرد و همچنان سيل دلارها وحمايت هايش را به سوي سرزمينهاي عربي در جنگ عليه صهيونيسم گسيل مي دارد ..!
روشنفكراني كه در دامان جريانهاي عربي و ضد ايراني آموزش ديده اند قادر به درك و فهم اين تراژدي تاريخي نيستند و گمان مي كنند بقول ابراهيم يزدي علايق عميق عاطفي و مذهبي و انساني بين ايران و جنگهاي نژادي برقرار است... زهي خيا ل باطل ...
ملت ايران هنوز زمزمه هاي خليج عربي يا بقول بني طرف خليج ايران و عرب !! را از آن سوي آبهاي خليج فارس مي شنود و هيچيك از دولتهاي عربي تا بحا ل به پوشالي بودن اين توطئه اذعان و اعتراف نداشته اند و بنظر ميرسد اين دولت هاي آبكي را هرگونه كه قدرتهاي استعماري بخواهند ميتوانند به بازي بگيرند و جيب شان را از دلارهاي نفتي پركنند ، و درراه تربيت روشنفكران چپ وراست و ايدئولوگ هاي عربي و اسلامي و براه اندازي جنگهاي فرقه اي و ديني و بر انگيختن احساسات عربي ... هزينه كنند .
بنابر اين مصالح و منافع ملي ما در كف زدن براي جنگهاي از پيش طراحي شده قرار ندارد زيرا كشته ها مالِ منطقه ی ما و پولها از آن جنگ افروزان خواهد بود پس بر شماست كه ازشعور اين ملت بياموزيد واگر قادرنيستيد با اين خيمه شب بازيهاي هولناك مبارزه كنيد لا اقل دم فروبنديد و از ملت ايران انتظار نداشته باشيد به كاروان رنج و درد ملت ها بپيوندد .
عزيزي بني طرف درادامه بحث ميگويد : ...به بهانه نام خليج فارس ما شاهد موج اهانتها به عربها بوديم ..."
موج اهانتهايي كه اين روشنفكر عرب زبان از آن ياد ميكند و آن را به مجموعه عربها تسري ميدهد اعتراضاتي است كه بنام حفظ ارزشهاي عربي و يا پاسداري از حقوق عربها ، ارزش هاي تاريخي و حقوق ملت ايران را زير سوآل برده و آتش نفاق و پراكندگي قومي را دامن ميزنند و نا جوانمردانه ناسيوناليسم ايران را هدف قرار ميدهند و با طرح مفاهيم اختراعي از قبيل " مليت ها " و " ستم مضاعف قوم ها " و " حكومت فدرال " به همه اقوام و تيره هاي ايراني كه در يك سرزمين مقدس قرنها كنار يكديگر زيسته اند و فرهنگ و تمدن درخشاني راپديد آورده اند ظلم ميكنند و حركت ملت ايران را بسوي " حاكميت ملت " به چالش مي كشند .
بني طرف همچون كسيكه تاريخ و جغرافياي ايران را نخوانده و نميشناسد براي جا انداختن باورهاي نادرست خود قرنها حيات ملت ايران را رها كرده و از عهد قاجار ببعد ناله سرميدهد كه طبق اسناد تاريخي ، خوزستان ، " عربستان " بوده و محمره ، خرمشهر شده – عبادان ، آبادان و سوسنگرد ، خفاجيه بوده و شادگان ، فلاحيه ...
اين قبيل حرفها نه تنها مستندات تاريخي نيستند و فقط براي عوام الناس كه بتاريخ آشنايي ندارند شايد جاذبه داشته باشد و بتواند تنور عوام فريبي ها را داغ نگهدارد امابراي آشنايي كساني كه درد ستم مضاعف ندارند اشاراتي بتاريخ و جغرافياي مناطق مورد ادعاي بني طرف ها لازم بنظر ميرسد:
سر زميني كه از عهد ساسانيان تا به امروز خوزستان ناميده ميشود بنا بر سنگ نوشته هاي داريوش بزرگ خوجيا نام داشت .
خوزستان محل زندگي و استقرار قوم خوزي بود كه زبان و فرهنگ خاص خودشان را داشتند وتا قرنها پس از سقوط دولت ساساني زبان شا ن را حفظ كردند و بر اساس نوشته هاي ابن جوزي در كتاب " المنتظم " و بلاذري در كتاب" انساب الاشراف " خوزي هايي كه درحمله اعراب به ايران اسير شده و به بصره اعزام شده بودتد به زبان خوزي تكلم ميكردند.
ابن حوقل كه در تحقيقات جغرافيايي اش خود از خوزستان ديدن كرده است مينويسد : خوزي ها از بقاياي قومي بودند كه در هزاره سوم قبل از ميلاد دولت خوزي ها را تشكيل دادند و در زمان هخامنشيي تحصيل كردگان خوزي مناصب بالاي اداري پيدا كردند و زبان شان به عنوان دومين زبان رسمي پذيرفته شد .خوزي ها در عهد هخامنشيان و پارتيان داراي دين نيا پرستي بودند كه ويرانه هاي معبد آنان در چغازنبيل قرار دارند. خوزيها در عهد ساساني بدليل گسترش آییين هاي ماني و مسيحي به اين دو دين روي آوردند كه پس از سركوب مانويها ، آئين مسحيت در بين خوزيها گسترش يافت .
بنا بنوشته بلاذري يكي از معروف ترين خوزي ها كه به حجاز رفت و بعدها به سلمان فارسي موسوم گشت اهل يكي از روستاهاي رامهرمز بود .
در سال 17 هجري كه تجاوز اعراب به خوزستان صورت گرفت جماعت زيادي از مردم آنجا به اسارت در آمدند.معروف ترين خانواده دشت ميشان كه به اسارت و بردگي اعراب در آمدند خانواده مردي بنام فيروز بود كه فرزندانش بويژه حسن بصري بعدها در بصره از نامداران فقه و حديث و تفسير گرديد و مكتبي را در اسلام بنا نهاد كه از آن مكتب آزاد انديش معتزله پديد آمد .
عربها در سال 19 هجري پس از تصرف كامل خوزستان زمينهاي كشاورزي آن منطقه را به چراگاه شتران تبديل كردند كه سبب نابودي كشاورزي و مهاجرت روستائيان از روستاها بشهرها گرديد .
لازم بياد آوري است كه شهر هرمزاردشير كه در منطقه خوزي نشين واقع شده بود توسط عربها " اخواز " جمع خوزي ناميده شد و بعدها بصورت " اهواز "در امد .
جهت آگاهي روشنفكران قوم گرا اضافه ميكنم كه شهر بندري " بهمن اردشير " كه در محل آبادان كنوني واقع بود بكلي ويران شد و پادگاني بر روي ويرانه هاي آن بنا گرديد و نخستين فرمانده آن پادگان مردي بنام عبادبن حصين حبطي بود و شهر كوچكي كه در كنار اين پادگان بنا گرديد بنام اين فرمانده عبادان نام گرفت و بعد شد آبادان ولي نام بهمن اردشير بر جاي ماند و بهمنشير تلفظ گرديد. خوزستان در سال 200 خورشيدي كه در حيطه اختيار طاهر ذواليمينين قرار گرفت از حوزه متصرفات اعراب خارج گشت. در عهد صفاريان حاكم خوزستان توسط حاكم فارس تعيين ميگرديد .
در اين تجاوز آنچه كه ايرانيها به اعراب دادند آداب زندگي و مدنيت و فرهنگ و تمدن بود و آنچه كه آنان بما ارزاني داشتند مرگ و ويراني و اسارت و بردگي بود. ما به اعراب نه تنها شهر نشيني را آموختيم بلكه زبان فارسي رانيز به آنان ياد داديم. در خوزستان مردم دوزباني بودند و زبان فارسي بين اعراب سخت رايج بود، تنها منطقه دور افتاده و باتلاقهاي غرب خوزستان كه " بطيحه " ناميده ميشد زبان عربي رايج بود و اينجا همان سرزميني است كه در تقسيم بندي جغرافيائي زمان زنديه بخشي از بصره پنداشته ميشد و همراه بصره و باتلاق هايش نام " عربستان " به آن اتلاق ميگرديد . نام عربستان تا پايان دوره قاجاريه بر اين منطقه ماند و برخي از خاندان عرب مثل بني كعب با گرفتن فرمان هايي از شاهان قاجار مامور گردآوري ماليات ازآن منطقه بودند و بعد ها شيخ مزعل و شيخ خزعل از آن منطقه برخاستند و به تحريك انگليسها دست به نافرماني زدند و عليه ولي نعمت شان ياغي شدند. به اين مختصر بايد اضافه كنم كه خوزيها هيچ پيوند نژادي با قوم سامي و حتي آرامي ها نداشته اند و تلاش قلم بدستان عرب براي پيوند دادن خوزيها به قوم سامي يك اقدام سياسي در جهت تامين نيات شوم اربابان استعمارگرشان است .
و اما در مورد وجه تسميه عربي خرمشهر به محمره كه سخت مورد ادعاي برخي از روشنفكران عرب زبان است بايد اشاره كنم كه در تمامي گزارشهاي تاريخي ، صفت محمره براي خرم دينان پيرو بابك به كار رفته است كه لباس و پرچم شان سرخ بوده و درزبان فارسي سرخ جامگان و در زبان عربي محمره ناميده ميشدند. در واژه ی خرمشهر، لفظ خرم كه صفت خرم ديني از آن گرفته شده حكايت از آن دارد كه جماعتي از خرمدينان تحت فشارهاي زمان خود به اين ناحيه آمده ياتبعيد شده اند و محل سكونت آنها به عربي محمره و به فارسي خرمشهر اطلاق گرديده است و آنچه كه بدون ترديد ميتوان بيان كرد اينست كه نام محمره هيچگونه ارتباطي با هيچيك از قبايل مهاجر عرب در هيچ زماني ندارد .
نكته قابل توجه اينكه بر اساس مدارك و اسناد موجود ، جماعت عرب در زمان ساساني مطلقاً در خوزستان وجود نداشته است زيرا بين خوزستان و عربستان زمينهاي جنوب عراق قرار گرفته كه به فارسي " ميان رودان " ناميده ميشده است و بنا بر قول " مسعودي " در كتاب " التنبيه والاشراف اين ناحيه بعدها " سواد " ناميده ميشد . بين سواد و خوزستان زمينهاي باطلاقي و صعب العبوري بنام " بطايح " وجود داشت كه همواره در معرض بالا آمدن آبهاي دجله و فرات بوده و ديوار طبيعي بين زمينهاي شرق و غرب يعني غرب خوزستان و عربستان قرار داشت.
در تاريخ طبري آمده است كه عربها به هنگام حمله به ايران آن چنان از خوزستان بي خبر بودند كه اراضي شرق اروند رود را " ارض الهند " ميناميدند و در نامه عمر به سعدبن ابي وقاص از دهانه ی اروند رود بعنوان " فرج الهند " يعني بيخ هندوستان نام برده مي شده .
براي آگاهي آن دسته از روشنفكران "عرب زده " كه گمان مي كنند درنام شهرهاي خوزستان دخل وتصرفي بوسيله حكومت پهلوي شده ياد آور ميشوم كه قديمي ترين كتاب جغرافيائي زبان فارسي " حدود العالم من المشرق الي المغرب " تاليف بسال 372 هجري قمري ، حدود خوزستان را به اين شرح ياد كرده است : نا حيتي است كه مشرق آن پارس است و حدود سپاهان و جنوب آن درياست و بعضي از حد عراق و مغرب آن بعضي از حدود عراق و سواد بغداد و واسط و شمال وي شهرهاي ناحيت جبال است .
مولف اين كتاب نام شهر هاي خوزستان را اين گونه ياد ميكند : اهواز ، اسك ، رامهرمز ، رام اورمزد ، شوش ، وندوشاور ( محل گور يعقوب ليث صفاري )
در پايان تاكيد ميكنم كه بايد عاشق ايران بود و به اين ملت و فرهنگ پر بارش مهر داشت تا براي وحدت اقوام اش و استقلا ل كشورش و پاسداري از تماميت ارضي اش گامي برداشت و گرنه با ارائه بحث هاي نظري و التقاطي و نگاه به بيرون از مرزهاي ايران و دل خوش داشتن به وعده هاي بيگانگان ، نميتوان ادعاي ميهن پرستي داشت .

                                   منوچهر یزدی 20 تیرماه 1386

یزدی: آنگاه که حقوق یک ملت نادیده گرفته می شود و ما می گوییم که برای حاکمیت ملت و حقوق ملل مبارزه می کنیم این از نظر ما هر ایرانی، عرب باشد، کردباشد، بلوچ باشد، ایرانی است. بنابراین ما خودمان را موظف به دفاع از حقوق همه ایرانیان می دانیم، اما شما می دانید که این فشارهایی که هست منحصراً برروی عربها یا کردها یا ترکها نیست. آقای اکبر محمدی نه کرد بود نه ترک بود نه عرب بود، ولی بالاخره در زندان بوده و به دلیل وضع نا مساعد زندان اعتصاب غذا کرد و اینها بی توجهی کردند واین فرد در زندان از بین رفت. یا خانم زهرا کاظمی، او شیرازی بود. سخن من این است، وقتی که فشارهای سیاسی بالا می گیرد طبیعی است که مردم اعتراض می کنند، اعتراض مردم در نهاد های گروهی آنان ظاهر می شود، آنهایی که کارگرند اشتراکات فکری و ذهنی بیشتری دارند به شکل جمعی اعتراض می کنند آنهایی که در دانشگاه هستند به دلیل حرفه دانشجویی و فضای جغرافیایی و ذهنی که وجود دارد به شکل جمعی به عنوان دانشجو اعتراض می کنند. طبیعی است که قومیتها در اینجا نقش پیدا می کنند. عربها به دلیل اینکه در یک فرهنگ ویژه مناسبی قرار دارند، آنها به شکل یک قوم عرب می خواهند اعتراض کنند یا کردها یا ترکها، اما این به این معنا نیست که یک ظلم بخصوصی روی عربها هست که روی فارسها نیست، متاسفانه اینجا ظلم همه گیر است، همه دچار ظلم سرتاسری هستیم.

                                                               ****

به گزارش سرويس بين‌الملل «بازتاب»، اين روزنامه چاپ رياض، روز دوشنبه در يادداشتي با ژست ضداستعماري و ضدانگليسي، با اشاره به اين ادعا نوشت: آيا نيروهاي استعمارگر حق دارند دولت ديگري را اشغال كرده و جزئي از زمين‌هاي دولت تحت استعمار خود را به دولت ديگري بفروشند؟نويسنده مي‌افزايد: قانون به هيچ نيرويي اجازه نمي‌دهد كه زميني را اشغال كرده يا به استعمار خويش درآورد و يا دولت ديگري وضع آن زمين را تغيير دهد. طبق قانون، تمام اقدامات استعمارگران و حاميان آنها كه باعث مي‌شود نيروهايي امور منطقه‌اي را اداره ‌كنند يا دولت‌ها را تغيير دهند، موقتي است و پس از استعمار، اقدامات باطل استعمارگران پايدار نمي‌ماند. همان گونه كه بسياري از نيروهاي سلطه‌جو بر زمين‌هايي تنها با اشغال و نيروي نظامي يا تباني و خريد سيطره پيدا كردند و آنها را جدا كردند. وي براي نمونه به سه جزيره ايران اشاره مي‌کند و مي‌گويد: جزاير سه گانه امارات عربي: تنب بزرگ و تنب كوچك و ابوموسي كه به گفته محمدعلي حسيني، سخنگوي وزارت خارجه ايران، در سال 1970، هنگامي كه انگليس ساحل خليج عربي! را همانند پادشاهي عمان و دولت امارات عربي و قطر و بحرين به استعمار گرفته بود، شاه ايران، رضا پهلوي، آنها را از انگليس خريد!!!!!!! نويسنده آنچنان ناشيانه جملاتي را به سخنگوي وزارت خارجه ايران نسبت مي‌دهد كه حتي نام شاه سابق ايران در سال ۱۹۷۰ را غلط عنوان مي‌كند.

وي سپس مي‌افزايد: البته اين ادعا كه انگليس اين سه جزيره را به شاه ايران فروخته، پذيرفته نيست. چون انگليس حق ندارد جزئي از وطن و اراضي را كه حق تصرف در آن را ندارد، بفروشد و بنابراين ورثه شاه ايران و حكام ايراني نمي‌خواهند موضوع بازگشت جزاير سه‌گانه امارات را به محاكم جهاني ارجاع دهند، حال آن‌كه دولت امارات عربي چنين خواسته‌اي دارد و حكم قانون هم در اين زمينه روشن است. اين نويسنده در ادامه مي‌گويد: سرپيچي حكومت ايران و عدم موافقت آن براي تحكيم دولت‌ها، به خاطر ترس از سر باز كردن قضيه سيطره دولت ايران در عهد شاهنشاهي بر مناطق عربي ديگر مانند امارت «احواز»! است كه آن را هم انگليسي‌ها به شاه ايران فروختند و امير آنها «شيخ خزعل» پس از يك مهماني‌ كه در كشتي جنگي انگليسي برگزار شد، آن را تسليم كرد و تاريخ اين ماجرا دور نيست، همان زماني كه قبايل عربي مثل بني كعب پس از نيرنگ انگليسي‌ها به اميرشان، خود را به ايران ضميمه كردند. نويسنده خيال‌پرداز در پايان نتيجه‌ مي‌گيرد كه: پس آيا ايرانيان از اين‌كه قضيه جزاير سه گانه امارات در محاكم جهاني گشوده شود و نتيجه آن همانند قضيه عروبت بحرين به سود دولت امارات عربي رقم خورد، مي‌ترسند؟ يا مي‌ترسند قضيه سلطه بر شهر عربي «احواز»! باز شود و براي همين، ايران سرپيچي مي‌كند و به هر كسي كه براي اعاده حق خود همانند مطالبات دائمي كشورهاي عضو شوراي همكاري خليج عربي! تلاش كند، تهاجم مي‌كند؟در حال حاضر انگيزه هاي سياسي سعودي ها، آنچنان آنان را از واقعيات دور كرده است كه حتي فرصت آن كه سري به تواريخ عمومي خودشان هم بزنند، ندارند. همه مي دانند كه وقتي حضرت محمد (ص) مبعوث شدند، نه تنها سواحل جنوبي خليج فارس زير سلطه ساساني ها بود، بلكه يمن هم زير سلطه ايرانيان بود. آن زمان عربها هيچ دولتي نداشتند. بعدها هم هميشه سواحل جنوبي خليج فارس و از جمله جزائر سه‌گانه زير نظر دولتي بود كه در ايران حكومت مي كرد.مثلا زمان آل بويه تمام منطقه سواحل از بصره تا بحرين و عمان زير نظر دولت آل بويه بود. در دوره‌هاي بعد هم سلجوقي ها و دولتهاي محلي ايراني در شيراز و بهبهان بر آن ناحيه حكومت مي كردند. دولت مشعشعي هم كه دولتي ايراني و مستقر در شوشتر و دزفول بود، بر اين مناطق تا بصره تسلط داشت. زمان شاه اسماعيل دولت مشعشعي به دولت صفوي پيوست. جالب است بدانيم كه قرنها عربها حتي يك دولت محلي هم نداشتند و زير سلطه ايراني ها يا عثماني ها بودند.زماني كه عثماني ها به عراق آمدند، هيچ مرز مشخصي نبود. آنان با زور تلاش كردند اين منطقه را از تسلط ايران خارج كنند. قبل از عثماني ها، قراقويونلوها و آق قويونلوها كه در تبريز دولت داشتند، حتي بغداد را هم زير نظر خود داشتند. در دوره ايلخانان هم بغداد پايتخت زمستاني آنها بود. زماني هم كه دولت عثماني مستقر شد، مرز ايران و عثماني كاملا معين بوده و هيچ گاه در هيچ زماني خوزستان از ايران جدا نبوده است.از ابتداي صفويه به اين سوي تقريبا مرزها مشخص شد. شيخ خزعل هم يك ايراني بود و خودش در خرمشهر بود. او رهبر يك قبيله محلي بود و زماني كه انگليسي ها آمدند و مثل حالا كه دولت‌هاي عربي را بازي مي دهند، روساي عشاير را هم بازي مي دانند هر يك از روساي قبايل ايراني در خوزستان تلاش مي كرد با آنها كنار بيايد. زماني انگليسي ها به اين نتيجه رسيدند كه رضاشاه را سر كار بياورند و بساط عشايري را برچينند. (مدیرتارنگار: عجب! حتماً انگلیسها دلشان برای این خاک سوخته بود که مردکی مانند شیخ خزئل را به دست رضا شاه از میان بردارند!؟ این هم متاسفانه از بزرگ ترین دروغ های مسخره ی کتاب های درسی رژیم جمهوری اسلامی است که رضا شاه را دست نشانده انگلیس می دانند،درحالی که همگان به این نکته خستو (معترف) هستند ،این فرد میهن پرست و پدر ایران نوین شخصیتی ضد انگلیسی داشت وحتا دریکی از روزها رضاشاه بزرگ نماینده دولت انگلیس را با لگد از اتاق خود بیرون می کند! و به جرم میهن پرستی مورد خشم دولت استعمارگر انگلیس قرار گرفت و در آخر دوران سلطنت به جزیره موریس تبعید گردید.) همين امر سبب شد تا آنها نه تنها خزعل را بلكه روساي بختياري و ديگران هم از ميدان بيرون كنند و همه چيز را به دست دولت مركزي دادند .معناي اين كار اين نبود كه مثلا اهواز به رضا شاه فروخته شده است. نويسنده نادان آن مقاله اصلا تاريخ نمي داند. حالا كه اينها در پرتو دولت امريكا و انگليس به نان و نوايي رسيده‌اند فكر مي كنند مي‌توان هر لاطائلي را به زبان جاري كرد. داستان اين حرفها مثل همان دروغ بزرگ خليج عربي است كه تا سه دهه قبل هرچه خودشان نقشه چاپ مي كردند خليج فارسي مي نوشتند، اما يك مرتبه شروع به تحريف كردند.(مانند روز روشن است که بی لیاقتی حکومت ایران و ضعف دیپلماسی و منزوی شدن ایران پس از روز واقعه 22 بهمن باعث این گستاخی شیخک های حوزه خلیج فارس گردید.وقتی اقتدار ملت ایران و ارتش شاهنشاهی در بهمن 57 هم شکسته شد راه برای این بیاببان گردها جهت دست درازی به تمامیت ارضی ایران هموار گردید.) آنها تنها بايد بدانند كه اگر همين آمريكا و بوش پدر به كمكشان نيامده بودند، صدام همه را بلعيده بود و فرصت اين اظهار نظرها را پيدا نمي‌كردند.

البته به نظر مي‌رسد وهابيون نژادپرست دلشان براي اعراب هم نمي‌سوزد.والا چرا بايد روحاني محبوب عرب اهوازي را مقابل خانه‌اش به قتل مي‌رساندند؟(خبر آن چند روز  پیش در همین تارنگار درج شد)

نظرات کاربران هم خواندنی است:

    نويسنده درست مي گويد. از قديم هم گفته اند كه اگر به مرده رو بديد كفنشو خيس ميكنه.. اين شيخ نشين هاي عرب هم كه به واسطه نگهباني از چاههاي نفت انگليس و آمريكا در سرزمين حجاز شكمشان سير شده براي خوش خدمتي بيشتر به اربابان خود براي ايران شاخ و شانه ميكشند.بخصوص در مواقعي كه بدليل بي كفايتي و بي سياستي برخي مسئولين سياسي كشور ايران در جهان متمدن منزوي ميشود. ايكاش مسئولين سياسي كشور كمي درايت ميداشتند و بجاي مجيز گفتن آن شيوخ و عربها با اندكي تلاش و رو راستي و دوري از باند بازي حمايت و اعتماد مردم كشور را بدست ميآوردند تا نيازي به كج كردن گردن جلوي برخي شيوخ بي فرهنگ و بي هويت نمي داشتند.

    گذشته را رها کنید. آنچه در حال جریان است واقعا زمزمه های خطرناکی است. از این طرف جزایر سه گانه را داریم که عده ای در کمین آن هستند از سوی دیگر کردستان که در رویای یکپارچگی و پیوستن به خودمختاری کنار آن و تازه عده ای در آذربایجان جریانات پان ترکیستی به راه انداخته اند. اینها یعنی چه؟ یعنی اگر جنگی راه بیافتد دیگر تنها نیروگاه هسته ای نیست که در معرض خطر است بلکه تمامیت کشور دیرپای ایران در معرض تهاجم خواهد بود...خواهش دارم مقامات اندکی جامع تر بنگرند ...

    وقتی روزنامه کیهان بحرین را مطرح میکند باید کشور منتظر عواقب آن باشد.(ما نفهمیدیم جریان چه بود،اگر کسی از دوستان خبر دارد به ما هم بگوید. «مدیرتارنگار»)

    ادعاي اينكه بحرين و ... جز ايران است مي تواند باعث پا پس كشيدن اعراب شود چرا كه ترسوترين قوم روي زمين اند. از مسئولين محترم هم ميخواهيم به عقايدشون كمي چاشني ملي اضافه كنند.
فريبرز سپنتا

    نویسنده محترم بهتر بود به پایتختی شوش و تیسفون هم اشاره می کردید ، هویت خوزستان هویتی استوار در پیش از اسلام برای ایران و هویت فارس بزرگ دارد . عربستانی های باید پاسخ دهند که چرا آتشکده های شرق شبه جزیره عربی که تا دو ، سه دهه پیش پا برجا بود ویران کردند؟ عربستانی ها گویا نمی دانند بسیاری از مناطق جنوب خلیج فارس تا کنون هم نامهای غیر عربی دارد. در هر حال، گمان می کنم اگر روند توسعه سیاسی و اعطای قدرت بیستری به مدیریت مناطق کشور داده شود دیگر ازاین لاطائلات سعودی ها، نشنویم .
بزرگان کشورمان در مناطق مختلف می دانند که اگر روزی بخواهد تغییرات جغرافیایی رخ دهد این سایر مناطق از دست رفته امپراتوری بزرگ ایران است که باید به استان آنان بازگردد و نه این که پاره ای از این سرزمین عزیزمان جدا شود . البته ، دستیابی به آن نیازمند کاستن از مدیریت هرمی دارد و می توان قطبهای اقتصادی و بانکی و کشاوزی و... را از تهران فاصله انداخت و به استانها واگذاشت تا رونق آینده آن حسرت جدا ماندن از وطن را بر دل فرزندان به اصطلاح کشورهای جدا مانده از وطن دراطراف ایران گذارد .
موفق باشید

برگرفته از تارنمای بازتاب

پاینده ایران

مزدک

به نام خداوند جان و خرد

در پاسخ دروغهای روزنامه عصر کارون به نویسندگی موسی سیادت

 به قلم یک ایرانی

حکیم فردوسی سراینده‌ی پرآوازه و نامدار ایرانی در کتاب شاهنامه درباره‌ی انگیزه‌ی تباهی و تیرگی آداب و اخلاق ایرانیان می‌نویسد:
از آن روز دشمن به ما چیره گشت
                             که ما را روان و خرد تیره گشت
از آن روز این خانه ویرانه شد
                             که نان آورش مرد بیگانه شد
بسوزد در آتش گرت جان و تن
                             به از بندگی کردن و زیستن
اگر مایه‌ی زندگی بندگی‌ست
                            دو سد بار مردن به از زندگی‌ست

آری به راستی چنین است آن هنگام که نویسندگان بیگانه برای تاریخ سرزمین ما نسخه بپیچند و ما به مانند بندگان ایشان سر خم آوریم، این خانه جز ویران‌سرایی نخواهد بود. تاریخ نشان داده است که هرگاه بیگانه به این سرزمین اهورایی نظری افکنده جز فساد و تباهی بهره‌ای برای ما نداشته است. آیا مایه‌ی ننگ نیست سرزمینی که بیش از هفت‌هزار سال پیشینه‌ي تمدن و شهرنشینی دارد، یک نویسنده‌ی آمریکایی(به گفته‌ي امام خمینی از سرزمین شیطان بزرگ) که پیشینه‌ی تمدنش به دویست سال هم نمی‌رسد برای ما ایرانیان تاریخ‌نگاری کند؟!!

جناب موسی سیادت!!، افتخار ما ایرانی‌ها اینست که از جهت تمدن و آداب اجتماعی، دین و خداپرستی و اخلاق همواره پیشرو و جزء نخستین‌ها در جهان بودیم.
جناب سیادت! اگر زیاد علاقه دارند تا از نویسندگانی چون هرودوت سخن به میان آرند، اشکالی در این کار نیست ولی به روشنی روح خشم و تنفر از ایرانی بودن و غرض‌ورزی همراه با نادانی و نا‌آگاهی در نوشتار ایشان هویداست. به گفته‌ی همان هرودوت «مجسمه ساختن و معبد و مهراب برپاکردن نزد ایرانیان مرسوم نیست و کسانی که به چنین اعمالی می‌پردازند به نظر آنان به کار نادرستی می‌پردازند برای آن که آنان(ایرانی‌ها) مانند یونانی‌ها به پروردگاران آدمی شکل اعتقاد ندارند!

دشمنی شما با ایران و ایرانی آنجا بیشتر نمایان می‌شود که از حرمسرای پادشاهی بزرگ به نام کورش یادکرده‌اید!! و مردم ماد و پارس را بی‌رحم خطاب کرده‌اید. شما چگونه در کشوری زندگی‌ میکنید که بیشترین باشندگانش از لر و کرد و بلوچ و آذری که از بازماندگان قوم ماد و پارسیان  هستند و این چنین بی‌شرمانه به نیاکان ایرانیان ناسزا می‌گویید؟!! جای شگفتی فراوان است که این همه وارونه‌‌نمایی را از کجا آورده‌اید؟ از کدام منبع تاریخی اسکندر خونریز و گجسته‌ را ذوالقرنین نامیده‌اید؟!! سخنان پوچ و پوشالی شما بی حرمتی به قرآن مجید و مردم هوشیار و خردمند ایران‌زمین است.

امروز بر شخص بینا پنهان نیست که ذوالقرنین در قرآن مجید اسکندر یونانی نیست، چون صفات آن کاملا نقطه‌ی مقابل همدیگر است. طبری ذوالقرنین را مسلمان یعنی خداپرست می‌داند و می‌گوید:
«چنین گویند که هرگز ملک این جهان،‌ یک سر، کس را نبود مگر چهار تن را: دو کافر بودند و دو مسلمان. و آن دو که مسلمان بودند یکی سلیمان بود و یکی ذوالقرنین، و آن دو که کافر بودند یکی نمرود بود و دیگری بخت نصر...».

درباره‌ی کورش در قرآن آمده:
انا مکنا له‌ فی الارض و آتیناه من کل شیء سببا. یعنی به او قدرت و توانایی اداره‌ی کشور را بخشیدیم و همه گونه راه‌هایی را که برای بنیاد نهادن حکومت و پیروزی‌های خود لازم داشت برایش فراهم ساختیم.

از سبک و اسلوب خاص کلام خدا در قرآن یکی اینست که وقتی فتح یا موفقیت‌های بزرگی را که از سوی کسی صورت می‌گیرد مستقیما به خدا نسبت می‌دهد، چنان که در این آیه آمده می‌خواهد  تاکید کند که امری بزرگ و خارق‌العاده و بر خلاف موازین طبیعی صورت گرفته و تنها موهبت و عنایت خداوندی بوده که چنین کاری انجام پذیرفته است.

حال به بررسی و شرح واژه‌ی ذوالقرنین می‌پردازیم:
جاء فی سوره الکهف ذَکَرَ مِن التاریخ القدیم:
«و یَسئَلونَکَ عَن ذی‌القرنین، قُل سَاتلوا عَلَیکُم مِنهُ ذکرا". انا مکَنا لَهُ فی الارض و آتَیناهُ مِن کُلِ شَیء سببا فاتَبَعَ سببا. حتی اذا بلغَ مَغرِبَ الشمس وجدَها تَغرُب فی عَین حَمِئه و وَجَدَ عندها قوما. قُلنا یا ذی‌القرنین اما ان تُعَذب و اما ان تتخذ فیهم حُسنا...» (آیات 18 تا 82 سوره کهف)

ترجمه‌ی این آیات چنین است:
«از تو درباره‌ی ذوالقرنین می‌پرسند، بگو اکنون درباره‌ی او با شما سخن خواهم گفت: او را در زمین پادشاهی دادیم و همه‌ي وسایل فرمانروایی را برایش فراهم کردیم، بدین وسیله تا آنجا راند که محل غروب خورشید است و چنان می‌نماید که خورشید در چشمه‌ای که آب تیره‌رنگ دارد فرو می‌رود، در آنجا قومی یافت. به او گفتیم اکنون می‌توانی درباره‌ی آنها به عذاب و ستم رفتار کنی و یا اینکه به رفتار نیکو گرایی. گفت: کسی که بیداد کرد زود خواهد بود که عذاب بیند و پس از آنکه بسوی خدا رفت باز عذابی شدید دامنگیر اوست، اما کسی که ایمان آورد و رفتار نیکو کرد، سزای او نیک است و از طرف خدای نیز در کار او گشایشی حاصل می‌شود. سپس راهی پیش پای او گذاشتیم و او تا بدان جا رفت که خورشید بر‌می‌آید(طلوع می‌کند) و قومی در آنجا یافت که میان ایشان و آفتاب حجابی و پوششی نبود. بدین طریق بدانچه لازم بود از او آگاه شدیم. باز همچنان رفت تا رسید به جایی که میان دو دیوار عظیم بود و در آنجا قومی یافت که زبان نمی‌فهمیدند، آن قوم گفتند یا ذوالقرنین، یاجوج و ماجوج در این سرزمین دست بر فساد و خرابکاری زده‌اند، پول و مال لازم در اختیار تو می‌نهیم تا میان ما و ایشان سدی بنا کنی. گفت: خدای آنقدر به من توانایی داده که از مال شما بی‌نیازم، فقط به نیروی بازو مرا یاری کنید تا بین شما و آنها دیواری بپای کنیم. تخته‌های آهن بیاورید آنقدر که بتوان با آن دو کوه را بهم آورد، پس گفت آنقدر در آن دمیدند تا همچو آتش گردید و سپس به کمک آب آن را به شکل دلخواه درآورده، سد را ساختند، که آن قوم(یاجوج و ماجوج) نمی‌توانستند از آن بگذرند یا در آن رخنه ایجاد کنند. ذوالقرنین گفت: این خواست و رحمت خداوند بود و چون خواست خدای فرا رسد، آن دیوار را ویران خواهد ساخت. خواست و وعده‌ی خدا حق است...» (قرآن ـ آیات 18 تا 82 سوره‌ی کهف)

شان نزول آیات:
از حضرت رسول(ص) درباره‌ی ذوالقرنین پرسشی شده و این آیات در پاسخ پرسش به حضرت نازل آمده است. قِربطی چنین نقل می‌کند: یهود به حضرت گفتند: درباره‌ی پیغمبری که خداوند جز یک بار در تورات از او نام نیاورده است به ما خبری بازگوی.
حضرت گفت: کدام پیغمبر
گفتند: ذوالقرنین

مشخصاتی که در قرآن برای ذوالقرنین آمده:
1ـ کسی که درباره‌ی او از حضرت رسول پرسش‌هایی شده است، پیشتر به ذوالقرنین نامدار بوده، یعنی این لقب یا نام را قرآن به او نداده، کسانی که پرسیده‌آند خود این نام یا لقب را بر او نهاده‌آند. از اینجاست که در قرآن می‌آید:
«و یسئلونک عن ذی القرنین»
یعنی از تو درباره‌ی ذوالقرنین می‌پرسند.
2ـ خداوند کشوری را به کف کفایت او سپرده و وسایل حکمرانی و شهریاری را برایش فراهم ساخته است.
3ـ کارهای بزرگ او عبارت است از سه جنگ بزرگ: اول در غرب تا آنجا که به کرانه‌ي مغرب رسیده است و آنجا را هم که خورشید غروب می‌کند به چشم دیده است. دوم در جنگ مشرق تا آنجا رسیده است که دیگر جز صحرایی خشک و بدون آبادی ندیده است و باشندگان آن نیز بدوی بودند. کار سوم که شاهکار اوست رسیدن به تنگه‌ و دره‌ای صعب‌العبور بوده که از ورای آن تنگه، گروهی پی‌درپی به باشندگان این منطقه یورش می‌آوردند و آنان را غارت می‌کردند. ساکنان این منطقه قوم نامبرده را «یاجوج و ماجوج» نامیده بودند، این قوم بسیار وحشی و بدون تربیت و فرهنگ بودند.
4ـ شهریار(ذوالقرنین) در برابر هجوم این قوم سدی بنا کرده است.
5ـ سد نامبرده نه تنها از سنگ و آجر بوده بلکه آهن و پولاد نیز در آن بکار رفته است و چنان بزرگ و پهناور بود که از هجوم غارت‌کنندگان جلوگیری می‌نمود.
6ـ پادشاه(ذوالقرنین) دادگر و رعیت‌نواز بود و از خونریزی جلوگیری کرده و قوم مغلوب را کشتار نمی‌نموده است. وقتی که به قوم مغرب چیرگی یافت، شکست‌خوردگان گمان کردند که مانند سایر فاتحین مورد شکنجه و بیداد قرار خواهند گرفت اما ذوالقرنین چنین نکرد و گفت که نیکوکاران از آسیب محفوظ خواهند بود و او کوشش خواهد کرد که به داد و دهش، دل‌های آنان را به سوی خود بکشاند.
7ـ به مال و اندوخته‌ی دنیایی نیاز ندارد و آزمند نیست و حتا مغلوبین خواستند برای بنای سد پولی فراهم کنند، از گرفتن آن پول خودداری کرد و گفت خداوند مرا از مال و اندوخته‌ي شما بی‌نیاز ساخته است، تنها به یاری بازوی خویش مرا همراهی کنید تا سدی آهنین در برابر دشمن بنا کنم.

نخستین اقدام کورش و فتح لیدی:
کورش پس از آنکه بر تخت نشست با پادشاه لیدی که کرزوس نام داشت روبرو گردید. حکومت لیدی دست‌نشانده‌ی یونان بود، کورش در این جنگ پیروز شد و از کرزوس خواست که از بت‌پرستی دست بردارد. سپس او را بخشید و کرزوس با کمال آسایش و احترام در حمایت کورش زندگی را به پایان برد. مردم جهان، از این جنگ دانستند که کورش نه تنها یک فاتح نیرومند تازه است، بلکه یک معلم اخلاق نیز به شمار می‌رود و بر خلاف روش پادشاهان گذشته اداره‌ی امپراتوری بزرگ ایران را بر پایه‌ی سیاست اخلاقی قرار داده است.

حمله‌ي دوم به مشرق:
قبایل وحشی و عقب‌افتاده‌ی «گیدروسیا» و «باکتریا» که در نواحی مشرق سکونت داشتند، سر به شورش برداشتند. گیدروسیا شامل سرزمینی است که بین ایران جنوبی و سند واقع شده و امروز به مکران و بلوچستان موسوم است و باکتریا همان بلخ است.

فتح بابل و آزادی یهودیان:
درباره‌ی فتح بابل و آزادی یهودیان از اسارت «بیل شازار» و صدور فرمان جهانی حقوق‌بشر کورش که ذکر آن به تفصیل از نویسندگان و آیات کتاب مقدس تورات درباره‌ی بزرگ‌منشی‌های کورش رفته است، بازگویی آن مجالی بسیار گسترده‌تر می‌جوید که در اینجا نیازی بر بازشکافی آن نمی‌بینم.

گام سوم در شمال فلات ایران و بنای سد یاجوج و ماجوج:
اقدام دیگر کورش حمله به منطقه‌ی کوهستانی شمال و جلوگیری از خرابکاری قومی به نام یاجوج و ماجوج و بنای سد آهنین است. این اقدام در حدود دریای خزر آغاز می‌شود و به کوه‌های قفقاز می‌رسد. در آنجا بین دو کوه دره‌ای است که سد در آنجا بنا می‌شود. قرآن در این باره می‌گوید:
«حتی اذا بلغ بین السدین وجد من دونهما قوما لا یکادون یفقهون قولا» یعنی قومی کوهستانی و وحشی بودند که از مدنیت و فهم و سخن‌گویی بهره‌ای نداشتند. مقصود از دو سد در اینجا دو دیواره‌ای است که به شکل کوه بلند در قفقاز قرار دارد. در شرق قفقاز، دریای خزر راه عبور به شمال را سد می‌کند. در مغرب نیز دریای سیاه مانع از عبور به طرف شمال است. در میانه‌ي این دو دریا نیز رشته‌کوه بسیار بلندی است که در حکم یک دیوار طبیعی بین جنوب و شمال محسوب می‌شود. قبایل شمال برای هجوم به نواحی جنوب هیچ راهی نداشتند جز تنگه‌ای که در میان این رشته‌کوه‌ها وجود دارد، وحشی‌ها از این تنگه به نواحی جنوبی هجوم برده و به کشتار می‌پرداختند. کورش در این تنگه سدی آهنین بنا کرد و بدین وسیله جلوی تازشگران را گرفت. نه تنها مردم قفقاز با ساختن این سد از یورش قبایل شمالی آسوده شدند بلکه همه‌ي نواحی آسیای غربی و شمال مصر نیز از آسیب آنان در امان ماند.

موقعیت اجتماعی ایرانیان و جایگاه زن در ایران باستان:
در تمدن ایران قدیم زن از ارزش حقوقی برخوردار بوده و زنان همه‌ي طبقاب اجتماع از حقوق برابر با مردان برخوردار بودند. به هیچ روی برده‌داری و کارهای زشتی چون لواط که موسی سیادت نوشته در ایران باستان نبوده و ایرانیان هیچ گاه در هیچ‌کاری از یونانیان تقلید نمی‌کرده‌اند. بلکه آنان را دشمنان سرسخت خود می‌دانستند. هیچ‌گاه ارتش و سپاه ایران از اسیران جنگی به عنوان برده استفاده نمی‌کردند و ایرانیان هیچ‌گاه به غارت اموال و دارایی دیگر مردمان نمی‌پرداختند. در ایران باستان زن جایگاه بسیار ارجمندی داشته و در بسیاری از پایه‌های زندگی با مرد همکاری می‌کرده است. در اوستا سرودهایی یافت می‌شود که به یکسان بودن ارزش زن و مرد اشاره می‌کند:
«همت، قدرت، توانایی و پیروزمندی را می‌ستاییم، اهورامزدای رایومند و فرهمند را می‌ستاییم. از بین مردان و زنان کسی که برابر آیین راستی ستایشش بهتر است، مزدا اهورا از آن آگاه می‌باشد. این گونه مردان و زنان را می‌ستاییم.»

دوشیزگان در ایران باستان نه تنها با کارهای خانوادگی آشنا می‌شدند بلکه ریشه‌های اخلاقی و دستورهای دینی را نیز فرا می‌گرفتند و در اجتماع و زندگی فردی از آزادی کنش برخوردار بودند. بنا به گفته‌ی هرودوت: «در زمان هخامنشیان دولت به مردم کمک مالی می‌داد تا بتوانند همسر برگزینند.» مانند آنچه که امروز کمک‌هایی از سوی دولت به نام وام‌های ازدواج و خوداشتغالی به جوانان میهن‌مان داده می‌شود.

جناب موسی سیادت بدانید که در ایران باستان زن شخصیت حقوقی داشت و می‌توانست دارای دارایی باشد و آنها می‌توانستند در سرودن اوستا و انجام مراسم دینی با مردان همکاری نموده و یا خود به تنهایی آنها را انجام دهند. بنا بر نوشته‌ی کتاب «ماتیکان هزار دادستان»(هزار ماده قانون) زنان ایرانی می‌توانستند به کار وکالت بپردازند و حتا با بروز شایستگی بر اورنگ داوری بنشینند.

آنگونه که جنابعالی بی‌شرمانه نوشته‌آید زنان کشاورزان ایرانی جزء حیوانات بشمار می‌رفتند، دروغی شاخدار است و توهینی بسیار بزرگ و نابخشودنی. که شاید برخی از اعراب بدوی پیش از ظهور اسلام این چنین بوده باشند که با پیدایش پیامبر گرامی اسلام به این گونه رسوم جاهلی اعراب و همچون زنده‌ به گور کردن دختران توسط قبایل عرب مهر پایان زده شد.

تهمت بزرگ دیگر جناب موسی سیادت به مردم ایران، نسبت دادن ازدواج با محارم در آیین زرتشت است. این که جناب‌عالی نوشته‌ در آیین زرتشت تعدد زوجات و اختیار کردن همخوابگان و کنیزان مجاز شمرده می‌شد، دروغی بسیار بزرگ است. چرا که نخست باید بدانئ که در دین زرتشت یک مرد اجازه ندارد بیش از یک همسر اختیار کند تا چه رسد به تعدد زوجات!(درست چیزی که در آیین اسلام مجاز است و مانع شرعی ندارد). بنابراین دین زرتشت در این باره از اسلام هم سخت‌گیرانه‌تر عمل می‌کند.

 ایشان باید بداند که ایرانیان باستان به پنج گونه آیین ازدواج داشته‌اند:
1ـ‌ پادشاه زنی: پادشاه زن دختری بود که با خوشنودی پدر و مادر برای نخستین بار ازدواج می‌کرد. 
2ـ چاکرزنی: چاکر زن بیوه‌ای بود که پس از درگذشت شوهر با مرد دیگری ازدواج می‌کرد و یا اگر پادشاه زن نازا بود، شوهر می‌توانست زن دیگری به نام چاکر زن اختیار کند.
3ـ خودسرزن: دختری است که با مردی بدون خوشنودی پدر و مادرش ازدواج کند. در این صورت پدر و مادر میتوانستند آن دختر را از ارث محروم کنند.
4ـ ایوک زنی: در این ازدواج مردی که دارای فرزند پسر نبود، اگر او تنها یک دختر داشت، زناشویی این دختر با نام ایوک‌زن ثبت می‌شد و نخستین پسری که از این زناشویی به وجود می‌آمد به فرزندی جد مادری خود درمی‌آمد. در این نوع زناشویی، چنین می‌پندارند که پدر با دختر خود زناشویی نموده و از او صاحب فرزند شده است. در صورتی که این گونه نیست و این کار در واقع به گونه‌ای زنده نگه داشتن نام جد دختر است.
5ـ سترزنی: زمانی که پسری برومند یا مردی بدون زن و فرزند درمی‌گذشت بستگان او از دارایی‌اش دختری را به زناشویی پسری درمی‌آوردند. تنها شرط این زناشویی این بود که این زن و شوهر پیمان می‌بستند که یکی از فرزندان خود را به فرزند خواندگی شخص درگذشته درآورند. گاهی فرد درگذشته خواهر جوان و دم‌بخت داشت و نزدیکان او همین خواهر را با گواه سترزنی به زناشویی جوان دیگری در‌می‌آوردند و فرزندی که به دنیا می‌آمد را فرزند‌خوانده برادر خود می‌خواند که این موضوع نیز به اشتباه نشانه‌ي زناشویی برادر با خواهر جای انداخته شده است.

حال جناب موسی سیادت، چنین جامعه‌ی پیشرفته‌ای سزاواری این‌همه یاوه‌ها و دشنام‌گویی‌ها را دارد؟ نیک بنگرید که داوری با خوانندگان خواهد بود.

داریوش
17 تیرماه 1386

یاری‌نامه‌:
شاهنامه‌ فردوسی
قرآن کریم
ماتیکان هزار دادستان
کورش کبیر نوشته مولانا ابوالکلام آزاد ترجمه محمد ابراهیم باستانی پاریزی
آیین زناشویی زرتشتیان نوشته اردشیر آذرگشسب
اخلاق ایران باستان نوشته دینشاه ایرانی

---------------------------------------------------------------

پیوست: به روابط روزنامه عصر کارون فرستاده شد.
asre_karoon@yahoo.com

جایگاه زن در ایران باستان

پاینده ایران

چندی است که تازش به فرهنگ ایرانی از سوی خود فروختگان زیاد گردیده است دراین راستا نوشته ای سراسر توهین به ایران و ایرانی را در زیر می آوریم به قلم موسی سیادت در روزنامه صبح کارون خوزستان.دوستان خود قضاوت کنند.

***************************************************************

روزنامه عصر کارون (خوزستان) دوشنبه 4 تیر1386 صفحه ی 8 بخش فرهنگ

زن دراجتماع ایران باستان و معاصر  

موسی سیادت

ویل دورانت مورخ بزرگ آمریکایی در کتاب "تاریخ تمدن" ج 423 :424-1 تا 433 در مورد ویژگی های خاص آداب و اخلاق پارسیان باستان می نویسد....آنچه مایه مایه شگفتی می شود . این است که مردم ماد وپارس با وجود آن دینی که داشتند تا چه حد بی رحم بودند،بزرگترین شاه ایشان داریوش اول درکتیبه ی بیستون چنین می گوید:"فرورتیش دستگیر شدو او را نزد من آوردند؛گوش ها و بینی و زبان او را بریدم و چشم های او را درآوردم. او را در دربارمن به غل و زنجیر کردن تا همه ی مردم او را ببینند. بعد او ار به اکباتان(همدان امروزی) بردم و به دارآویختم و اهورامزدا یاری خود ار به من عطا کرد.

به اراده اهورامزدا قشون من بر قشونی که از من برگشته بود پیروزشد و "چیتر تخم"را گرفته نزد من آوردند،من گوش هاو بینی او را بریدم وچشم های اورا برکندم.اورا در در دربار غل و زنجیر داشتندو تمام مردم او را دیدند.بعد به امر من در "اربل"اورا مصلوب کردند.داستانهای که "پلوتارک" مورخ یونانی در سرگذشت "اردشیر دوم"وحوادث اعدامی که به فرمان وی صورت گرفته نقل می کند نمونه های خونینی را از اخلاق و خوی شاهان پارس را در دوران باستان نشان می دهد.برکسانی که خیانت می ورزیدند هیچ گونه رحم و مروتی روا نمی داشتند.این گونه اشخاص و پیشوایان آنها را به دار می آویختند،پیروانشان را چون بنده می فروختندو شهرهایشان را غارت و چپاول می کردندو پسرانشان را اخته می ساختندو دخترانشان را به اسیری می بردندو می فروختند.در این اواخر نیز پادشاهانی چون "نادر شاه افشار" و "آغا محمد خان قاجار" اسیران خود را مثله می کردندو سپس فرمان قتل عام صادر می نمودندو در صورت مقاومت اهالی شهرها در برابر حمله ددمنشانه آنها فرمان انتقام جویانه ای از مردم صادر می کردند. چنانچه "نادرشاه مستبد و خونخوار درتعدادی از شهرهای مهم ایران به سپاهیان خود اجازه داد تا به مدت سه روز با توسل به عنف به دختران و زنان آن شهرها تجاور کنند و بدین ترتیب مردم مقاوم را به تسلیم وا می داشت".[1]

شریعت زرتشت چنان نبود که بی شوهر ماندن دوشیزگان و زن نگرفتن پسران مجرد را تشویق کند.ولی تعددزوجات واختیار کردن همخوابگان و کنیزکان مجاز شمرده  می شد و این از آن جهت بود که در یک اجتماع که اساس آن بر سپاهی گری و نیروی نظامی قرار دارد احتیاج به آن است که هر چه ممکن است تعداد فرزندان پسر بیشتر شود...اوستا در این باره چنین می گوید:مردی که زن دارد بر آن که چنین نیست فضیلت دارد ومردی که خانواده ای را سرپرستی می کند بر آنکه خانواده ندارد فضیلت دارد و مردی که پسران زیاد دارد بر آن که چنین نیست برتری داردو ثروتمند برتر از مردی است که ثروت ندارد.اینها همه مقیاس هایی است که مقام اجتماعی متعارف میان ملت های مختلف را تعیین می کند.

خانواده در نظرآنان مقدس ترین سازمان اجتماع به شمار می رفت.زرتشت از اهورا(خدا)پرسیده بود که ای مقدس دادار گیتی جسمانی،آیا دوم خوشترین جای زمین کجاست؟پس اهورا مزداگفت:"هر آیینه جایی که مرد مقدس خانه ای بسازدکه دارای آتش و گاو گوسفند و زن و فرزند و آغل بسیار باشد.پس از آن ،گاو و گوسفند بسیار و آرد بسیار وعلف بسیار و سگ بسیار و بچه های بسیار و اسباب زندگی خوب بسیار باشد".در آیین زرتشت چون فرزندان به سن رشد می رسیدند. پدرانشان اسباب کار و زناشویی ایشان را فراهم می کردند.دامنه ی انتخاب همسر وسیع بود.زیرا چنانکه روایت شده ازدواج میان خواهرو برادر ،پدر و دختر،مادر و پسر معمول بوده است.کنیزک و همخوابه گرفتن عنوان تجملی داشت که تنها مخصوص ثروتمندان بود.اعیان واشراف چون برای جنگ وکشور گشایی براه می افتادند،پیوسته دسته ای از این همخوابگان رابا خودهمراه می بردند(حرمسرای متحرک). شماره ی کنیزکان حرم شاهنشاهی را در دوره ی متاخر شاهتشاهی میان 329 و360 گفته اند! چه در آن زمان عادت بر این جاری شده بود که جز در مورد زنان بسیار زیبا هیچ زنی از زنان حرم، دوبار همخوابه شاهنشاه نمی شد.ظاهراً زنان وابسته به طبقات متوسط ومحروم برای امرار معاش و تامین زندگی دوشادوش مردان در کارهای کشاورزی ودیگر امور اقتصادی شرکت موثر داشته اندو جز زنان وابسته به طبقات ممتاز دیگر زنان اسیر حجاب و پرده پوشی نبودند.هرودوت می گوید:ایرانیان از مللی هستند که به زودی و با میل از ملل دیگر تقلید میکنند. فی المثل:آنها امرد بازی(لواط و همجنس بازی مردانه) را از یونانیان آموختند.آنها با داشتن چندین زن قانونی می توانندچندین زن زن غیر عقدی خریداری کنند. کنث کورث،مورخ دیگر یونان ضمن توصیف جهانگشایی اسکندر مقدونی(ذوالقرنین) می گوید:اسکندر مقدونی به هنگام یورش به کشورهای شرق از جمله ایران در دوره ی زمامداری "داریوش سوم هخامنشی" از کلاه نظامی شاخدار استفاده می کرد. ازاین جهت اعراب ایشان را به نام "اسکندر ذوالقرنین"نامیدند.

از حرم کوروش یادمیکند و می نویسد:در دنبال قشون شاه تمام زنان قصرملکه با اسب و زنان غیرعقدی شاه که به 365 نفر(به تعداد روزهای سال کشور بابل)بالغ می شدند با پای پیاده به دنبال ملکه درحرکت بودند.[2]

موقعیت زن در ایران باستان: "در تمدن ایران قدیم زن جزو اموال پدروشوهر محسوب می شدو او حق انتخاب شوهر نداشت و از ارث محروم بود وچون اساس عقایدآنها بر حفظ میراث واصالت خانواده بود زن را که در خانه با ازدواج بیرون میرفت ارث نمی دادندتا ثروت خانواده پراکنده نشود.در ایران باستان نیز مادها عقایدی راجع به زنان به شرح زیر داشتندکه قبل از زرتشت(یادآوری می شودکه در طول تاریخ ایران باستان چندیدن زرتشت ظهور کردند،که اولین آنها در عهد حجر(نئوسنگی) میزیست و آخرین آنها در دوره ی ساسانی.مشهورترین آنها "سپیتمان زرتشت" است) [3] و خاصه در عصر ساسانیان که صبقات چهارگانه :روحانیون، جنگجویان، نجبا، صنعتگران و کشاورزان پدید آمدند. در نزد کشاورزان زنان از بهایم(حیوانات)کمتر ارزش داشتند.

پروفسور کریستین بارتِلُمِه ضمن تحقیقاتی که در باب زنان ساسانی نموده می گوید:"درامپراتوری ساسانی بنا برقوانین متداول از قدیم، زن دارای شخصیت حقوقی نبودو در شمار اشیاءمحسوب می شد و تحت قیومت رئیس خانواده که"کدخدا"نامیده می شد قرار داشت و کدخدا حق داشت که کودکان و زنان خود را بفروشد.وی در کتاب خود می نویسد:"وضع زناشویی در آن زمان خیلی بد عمل می شد و از جمله ازدواج های آنان را زوجیت شرم آور استقراضی وزناشویی خواهران با برادران و پسرها با زن پدرها می شماردو طبق اسنادی که ارائه می دهدانکار یا تاویل برخی از زرتشتیان را درباب ازدواج خواهر و برادر بی مورد می داند و می گوید:تعداد زوجات بی "شمار بود که هر مردی می توانست صدزن بگیرد".[4]

در زمان ساسانیان ازدواج خواهرو یا زن پدر رایج بوده است.ایرانیان ازدواج با خواهر را برای حفظ و نهداری خون خودبا ارزش می دانستند".[5]

"در زناشویی رضایت پدر شرط بود.دختری که به خانه ی شوی می رفت از پدریا کفیل خودارث نمی بردو در انتخاب شوهر هیچ گونه حق برای او قائل نبودند".[6]

پی نوشت:

1_جامعه شناسی نخبه کشی- علی رضاقلی- صفحه 57

2_تاریخ اجتماعی ایران- مرتضی راوندی – ص 622و623

3_روزنامه شرق شماره«601» شنبه 23 مهرماه 1384-ص 19-امید عطایی

4_ بهداشت ازدواج ازنظراسلام- صفدرصانعی– انتشارات قائم اصفهان 1346- ص194

 و فقط زنها بخوانند- سیداحسان ناصری- 1384-ص 39

5_حقوق زن درتاریخ ملت ها و اسلام- خیراله مردانی-چاپ تهران 14 هجری- ص12

و  فقط زنها بخوانند- سید احسان ناصری- ص39

6_نظام حقوق زن در اسلام- مرتضی مطهری- انتشارات حوزه علمیه قم- ص 249

و  فقط زنها بخوانند- سید احسان ناصری- ص40

و  آنچه یک زن باید بداند- اسداله محمدی نیا-  دفتر تبلیغات اسلامی قم 1371-ص12-

*******************************************************************************

دوست میهن پرست و هم اندیشان گرامی خرسند خواهیم شد اگر دیدگاه های خود را در مورد ناسزاهای موسی سیادت بنویسید. نیز اگر خواستید جواب های خود را به رایانامه ی* paniran_blogfa@yahoo.com *بفرستید تا با نام خودتان در تارنگار درج شود.

روابط عمومی عصر کارون :06113336711و یا3336712 0611و 3336713 0611

 رایانامه عصر کارون    asre_karoon@yahoo.com  

نبایدبگزاریم زبان درازی وگستاخی های بی شرمانه ایشان به ایران ایرانی، بی پاسخ بماند. اینجا سکوت کردن خیانت به خود و پذیرش این سخنان و بی حرمتی هاست.

مزدک

نشانی رایانامه روزنامه عصر کارون(استان خوزستان) که به توهین و ناسزاگویی به زنان ایرانی پیش از اسلام پرداخته و روابط عمومی آن روزنامه هم با گستاخی آن را درست می‌انگارد:

Asre_Karoon@yahoo.com

۱ـ اتاغ فاطمه با شش پوست بز که به هم دوخته شده بود فرش شده بود و سقف اتاغ‌ها با چوب تنه‌ی درخت خرما پوشیده بود. سنجش کنید با فر و شکوه در زندگی ایرانیان، با پوراندخت و آذرمیدخت و آتوسا و پارمیدا.

۲ـ روز مادر و روز زن ایرانی برابر است با ۲۹ بهمن و جشن اسپندگان.

۳ـ مردم ایران هر چه نسبت به رویدادهای دینی خودشان متعصب باشند لیک حاضر نیستند به خاطر خودشیرینی خودشان را به بیگانه بفروشند و  به گذشتگان و نیاکان خردمندشان توهین کنند.

۴ـ ایرانیان و هواداران حزب پان ایرانیست در برابر هیچ اندیشه بیگانه پروری که رویاروی فرهنگ ایران بایستد را بر نمی تابند و کوبنده پاسخ خواهند گفت.

نگاهی به زن در فرهنگ ایران پیش از اسلام

پاینده ایران

چند روز پیش یک مصاحبه ی سرار توهین آمیز نسبت حزب پان ایرانیست در نشریه همدلی استان خوزستان چاپ گردید. در این مصاحبه آقای رامین ناصح عضو سابق جبهه خیانت ملی که در حال حاضر از این حزب اخراج گردیده است ، ناسزاهای فراوانی  به ناسیونالیسم و پان ایرانیست ها گفته است.

این موضوع  شدیداً مورد اعتراض اعضای حزب پان ایرانیست درخوزستان قرار گرفت و قرار است فردا یک گردهمایی اعتراضی نسبت به چاپ این مصاحبه روبروی دفتر نشریه همدلی در اهواز برگزار گردد که گزارش کامل این گردهمایی را فردا در همین تارنگار خواهید خواند.

                                               پاینده ایران

                                                              مزدک

«از آقای ... پرسش می‌کنیم که هرکس از کشور خود به سرزمین دیگری مهاجرت می‌کند احساس غریبگی می‌کند. آیا شما نیز چنین احساسی دارید؟

ـ خیر. ایران کشوری است مثل سرزمین خودم، هیچ تاجیکی در ایران احساس غریبی نمی‌کند. همانطور که نباید هیچ ایرانی در تاجیکستان چنین احساسی داشته باشد. چون ما تاجیکان روزی جزء ماورانی و خراسان بزرگ بودیم و همگی از یک نژادیم.

ـ آیا از نظر فرهنگی میان ما و شما تفاوتی وجود دارد؟

ـ خیر. بیشتر یکی است. در اسکلت‌بندی فرهنگی میان ما هیچ اختلاف فرهنگی وجود ندارد. آنچه است یکی بودن فرهنگمان و ریشه‌های مشترک زبان فارسی است.

ـ از جناب دکتر ... می‌پرسیم که آیا شما در اینجا احساس غربت می‌کنید؟ وی با لهجه‌ی شیرین فارسی می‌گوید: زمانی که ما در میهن فردوسی و سعدی و حافظ هستیم هیچ احساس غربت نمی‌توان کرد، مگر می‌توان در سرزمینی که در آن تخت جمشید است بنایی که تمام اقوام آریایی در ساخت آن شرکت داشتند، احساس غربت کرد؟

ـ از جناب دکتر ... نیز همین پرسش را می‌کنیم. ایشان نیز می‌گویند:

ـ خیر به خاطر هم‌زبان بودن ما با شما، من 13 سال در ایران(هستم و) احساس غربت نمی‌کنم. به خاطر زبان و محیط فرهنگی مشترک میان ما...

ـ از ... به عنوان محقق ایرانی پرسش می‌کنیم که شما چه احساسی نسبت به تاجیکستان دارید؟

- خیلی تاجیکستان را دوست دارم برای آنکه آنها نیز فارسی صحبت می‌کنند و همگی ما از یک نژادیم...»

این گونه نوشتارها پند زنده‌یاد ابراهیم پورداوود را به یاد می‌آورد که می‌گوید:

اگر از خاک سرخسیم و اگر از اهواز            گر ز گیلان و اراکیم و اگر از شیراز
اگر از حد بلوچیم و اگر از قفقاز                  جمله هستیم در این خاک شریک و انباز
همه را بهر یکی باشد در سود و زیان         گر مسلمان و گر از زرتشتیم
لیک از یک پدر و یک نسب و یک پشتیم      بر کف کشور پنداری پنج انگشتیم
تا که جمعیم به دندان اجانب                     ور پراکنده و فردیم شکار آنان
مرغ دل‌باختگانیم وطن لانه‌ی ماست           آهوی یک چمن و ایران کاشا‌نه‌ی ماست
پور یک مام، وطن مادر فرزانه‌ی ماست        همه فرزند یکی باب، وطن خانه‌ی ماست

شیخ هاشم السمیری، امام جماعت مسجد فاطمه زهرا (س)، شهر اهواز، یكشنبه شب از سوی عوامل وهابی به ترور شد.
به گزارش سايت تحليلي-خبري دانشجويان مستقل، این روحانی اهوازی در حالی هدف گلوله عوامل وابسته به بیگانه وهابی قرار گرفت كه فعالیتهای گسترده دینی را در محله علوی اهواز سامان داده و جوانان زیادی از نزدیك با وی در ارتباط بوده اند.بنابراین گزارش، با وجودی كه تاكنون مقامات امنیتی استان از اظهارنظر رسمی درباره این ترور خودداری كرده اند اما جلسه شورای تأمین استان به منظور بررسی ابعاد این ماجرا تشكیل شده است. همچنین پارچه نوشته هایی در محله علوی و مسجد فاطمه زهرا (س) در محكومیت این ترور و انتساب آن به عوامل وهابی به چشم می خورد.
نمایندگی ولی فقیه در استان خوزستان نیز با انتشار بیانیه ای پیرو این حادثه، از شیخ سمیری به عنوان شهید یاد كرده و تروركنندگان وی را "عامل شیطان" خواند.گفتنی است با وجود نامگذاری سال جاری به نام "اتحاد ملی و انسجام اسلامی" از سوی رهبر انقلاب، تحركات مرموزی از سوی بیگانگان و برخی فریب خوردگان برای تحریك و تهییج پیروان فرقه های گوناگون اسلامی علیه یكدیگر صورت گرفته است. همچنین، وهابیت مستقر در حرفین شریفین مكه و مدینه نیز بر سخت گیریها علیه شیعیان نسبت به سالهای اخیر افزوده و روند هتاكانه نسبت به عقاید شیعه را شدت بخشیده اند.
در چند سال گذشته وهابی ها تحرکات گسترده ای را در مناطق مختلف خوزستان انجام می دهند،پول های زیادی خرج می کنند ،در روستاها مدرسه می سازندواعراب منطقه را به سمت وهابی شدن می کشانند تا رشته ی ارتباط ایرانیان و اعراب خوزستان که مذهب شیعه می باشد را بگسلانند.این هم از توطئه های استعمار انگلیس برای ایجاد تفرقه در خوزستان است.


                                                               پاینده ایران
                                                                  مزدک

ولی‌الله خلیلی پشت انبوهی از كتاب‌های خطی در كتابخانه مجلس نشسته، 53 سال است كه در كتابخانه مجلس كار می‌كند و سال‌ها رئیس كتابخانه بوده. مردی است با ریش و سبیل سفید بلند، قدی خم شده كه همه او را استاد صدا می‌كنند.
بریده، بریده و آرام حرف می زند؟

خواهش كردیم و آنها هم مجسمه را به همان حال رها كردند.حتی یك مجسمه فرشته هم در وسط حیاط است كه ماری به دست دارد فكر می‌كردم آن را هم خراب می‌كنند اما خوشبختانه آسیبی به آن وارد نشد و بعد‌ها هم مجسمه رنگ زده شد و مورد لطف قرار گرفت. اما هیچ وقت دیگر به مجسمه‌های شیروخورشید توجه نشد. مجسمه‌های رها شده شیر و خورشید در كنار سردر بعد از چندی به اداره اموال مجلس منتقل شدند.

حائری می‌گوید:

اما مجسمه‌های رها شده بار دیگر پنج سال پیش و همزمان با بازسازی ساختمان مشروطه مجلس بهارستان برای ساختمان تشریفات از اداره اموال بیرون آمد و توسط كارشناسانی كه در ساختمان كار می‌كردند مرمت شد.

 كارشناس كتابخانه و مركز اسناد مجلس است می‌گوید:

او این روزها به فكر پیدا كردن خورشیدهایی است كه پیش از این بر دوش مجسمه‌های شیر وصل بوده است. شیرهایی كه امروز بر پشت خود خورشید ندارند اما هر روز چند ساعتی زیر نور خورشید آفتاب می‌خورند. شیرهایی كه با دو شمشیر در دست پشت به میدان بهارستان روی زمین و بریك پایه فلزی در حیاط مجلس نشسته‌اند.از كنار خیابان نمی‌توان آنها را دید. باید از كنار نرده‌های مجلس و ورودی عبور كرد تا متوجه آنها شد.

این مجسمه‌ها 99 سال پیش به نشانه قدرت و نگهبانی در بالای سردرجای گرفتند و نمایندگان هر روز بعد از عبور از زیر آنها وارد مجلس می‌شدند. مجسمه‌هایی كه در سال‌های ورودی مجلس وقایع مختلفی را دیده‌اند و در به توپ‌بستن مجلس آسیبی ندیدند و لیاخوف روسی نتوانست به آنها آسیبی بزند.

مجسمه‌های شیروخورشید مجلس امروز 28 سال و سه ماه و10 روز است كه در انتظار زمانی هستند تا بار دیگر بر سردر ورودی مجلس بهارستان جای گیرند.رئیس مجلس شورای اسلامی گفته اگر مردم بخواهند، بار دیگر مجسمه‌ها در جای خود قرار می‌گیرند.

او گفته قرار شد رسانه‌‏ها در این خصوص كمك كنند و نظرسنجی انجام دهند كه آیا بالارفتن شیرها بر سردر مجلس از نظر افكار عمومی جامعه نوعی احیای شعار سال‌‏های قبل از انقلاب محسوب نمی‌‏شود. اگر این تلقی ایجاد نمی‌‏شود، ما نیز مشكلی نداریم.

تلقی‌ای كه رئیس مجلس از آن صحبت می‌كند مربوط به ارتباط این شیرها با سلطنت است. حداد بعد از پایین آمدن مجسمه‌های شیروخورشید تاكنون رسمی‌ترین مقام كشور است كه در مورد برگرداندن شیروخورشید به سردر مجلس صحبت كرده اما پیش از این هم تلاش‌هایی برای بالا بردن مجسمه‌ها صورت گرفته بود.
در زمان مجلس ششم به پیشنهاد سازمان اداری مجلس تحقیقی در مورد پیشینه شیر و خورشید انجام و گزارشی هم تهیه شد؛ گزارشی كه نتیجه آن این بود:

داستان زایش انسان و نقش شیر‌
در اسطوره های میترایی داستانی برای شیر و بوجود آمدن آن وجود دارد. قبل از تولد و زایش انسان گاو نر پرخوری روی زمین وجود داشته است كه تمام مراتع را می‌خورده و طبیعت را نابود می‌كرده است.
با وجود این حیوان متجاوز، امكان زایش انسان وجود نداشته است.پس میترا در نشان و نقش یك شیر به زمین می آید و به گاونر حمله می كند و در جنگ گاونر را از بین می برد.
بعد ازاین كه شیر گاونر را شكست می دهد انسان زاییده می شود.پس ازا ین اتفاق، انسان جشنی برپا می‌كند و برای نخستین بار تندیس شیر بكار گرفته می شود!!!

از :روزنامه هم میهن

شیرو خورشید نشان ملی ایرانیان(نوشتاری از مسعود لقمان در همین باره)

دوستان و یاران گرامی اگر خواهان بازگشت شیرو خورشید این نشان کهن ایرانیان هستید در نظر سنجی مجلس شرکت کرده و به شماره 30007171 اس ام اس بزنید و موافقت خود را اعلام کنید. بر همه  ماست که تمام دوستان و آشنایان را از راه اینترنت و اس ام اس خبردار کنیم تا در این نظر سنجی شرکت کنند. دوستان تارنگار نویس هم این نوشتار را در تارنگارهای خود به نمایش گذارند.

                                                                    پاینده ایران

                                                                      مزدک

پاینده ایران

مطابق اصل 67 قانون اساسي كشورمان، كساني كه به عنوان نمايندة مجلس انتخاب مي‏شوند، ابتدا اينگونه سوگند مي‏خورند:

« بسم الله الرحمن الرحيم،من در برابر قرآن مجيد، به خداي قادر متعال سوگند ياد مي‏كنم و با تكيه بر شرف انساني خويش تعهد مي‏نمايم كه پاسدار حريم اسلام و نگاهبان دستاوردهاي انقلاب اسلامي ملت ايران و مباني جمهوري اسلامي باشم، وديعه‏اي را كه ملت به ما سپرده، به عنوان اميني عادل پاسداري كنم و در انجام وظايف وكالت، امانت و تقوا را رعايت نمايم و همواره به استقلال و اعتلاي كشور و حفظ حقوق ملت و خدمات به مردم پايبند باشم، از قانون اساسي دفاع كنم و در گفته‏ها و نوشته‏ها و اظهارنظر‏ها، استقلال كشور و آزادي مردم و تأمين مصالح آنها را مدنظر داشته باشم»

«نگاهباني از دستاوردهاي انقلاب اسلامي، رعايت امانت و تقوا در انجام وظايف نمايندگي، پايبند بودن به استقلال و اعتلاي كشور و حفظ حقوق ملت، مدّ نظر قرار دادن استقلال كشور و آزادي  و مصالح مردم در گفته‏ها و نوشته‏ها و اظهارنظر‏ها» از بديهي‏ترين وظايف نمايندگان محترم مجلس شوراي اسلامي است كه براي انجام اين وظايف، در برابر قرآن مجيد و با تكيه بر «شرف انساني» ، به خداي قادر متعال سوگند ياد مي‏كنند. متأسفانه برخي از نمايندگان، گويي سوگند خويش و وظايف نمايندگي را فراموش مي‏كنند ... طي سالهاي اخير ، چنانكه مسوولان كشور، بخصوص مقام معظم رهبري و نيز مسوولان دولت سابق و دولت كنوني بارها گفته‏اند، دشمنان براي ايجاد اختلافات قومي و مذهبي ، و ايجاد بي‏ثباتي درايران تلاش گسترده‏اي را سامان داده‏اند. بركسي پوشيده نيست كه رمز پيروزي ملت ايران ـ چه در انقلاب اسلامي و چه در جنگ تحميلي و چه بعد از آن ـ وحدت ملي يا به تعبير امام راحل، «وحدت كلمه» بوده است. براي تضعيف وحدت ملي و درهم شكستن وحدت كلمه‏ي ملت ايران، ايجاد اختلافات قومي، خط‏كشي و مرزبندي قومي ميان ملت واحد ايران و ترويج و تحريك احساسات قومي، و ايجاد شكاف و اختلاف ميان اقوام ايراني، از راهبردهاي شناخته شده‏ي دشمن است. طي سالهاي اخير، دشمنان ملت ايران، در اين زمينه فعاليت گسترده‏اي را سامان داده و تشكلها و محافل و مطبوعاتي را به صورت آشكار و پنهان و در پوشش «دفاع از قوميت!» در داخل و خارج از كشور تشكيل داده‏اند...

جريان بيگانه‏گرا و ضد وحدت ملي در آذربايجان كه در نزد عموم به جريان پان تركيسم معروف است و عملكرد آن طي سالهاي گذشته، نشان مي‏دهد كه يك جريان ضد ملت و تجزيه طلب است، براي فريب افكار عمومي و اشخاص ساده‏لوح ، ماسك «دفاع از آذربايجان!» را بر چهره زده است. اين جريان كه ماهيت ضد ايراني آن بر هوشياران پوشيده نبود، در خرداد 1385 ، ماسك خود را از چهره برانداخت و با حمايت كشورهاي خارجي، با ورود به فاز آشوب و اغتشاش و آتش زدن اماكن و اموال عمومي و برهم زدن امنيت مردم ، چهرة كريه خود را آشكار و عريان كرد. امروز ديگر براي مردم آذربايجان و بخصوص دستگاههاي دولتي و حكومتي، وابستگي اين جريان به بيگانگان و ارتباط گردانندگان آن با خارج از مرزها ، اثبات شده است.

جريان ضد ميهني ياد شده، طي سالهاي اخير براي رخنه‏ در درون دستگاههاي نظام تلاش كرده كه البته ناموفق بوده است. با اين همه، افرادي از اين سازمان بيگانه‏گرا، همواره براي ارتباط با برخي نمايندگان آذربايجان در مجلس مأموريت داشته و كوشيده‏اند تا آنها را تحت تأثير قرار دهند، افراد سازمان بيگانه‏گرا، در ملاقات با برخي نمايندگان، به شيوه‏اي منافقانه، ضمن نفي ماهيت تجزيه‏طلبانه خود، تلاش كرده‏اند تا اگر چه در سطحي نازل، حمايت آنان را جلب كرده و در درون حاكميت، براي فعاليت‏هاي تفرقه‏افكنانه و ضد ميهني خود چتر حمايتي بسازند...

اكبر اعلمي (نماينده مجلس) ، كه عملكرد وي در سالهاي نمايندگي براي مردم و «شوراي نگهبان قانون اساسي» شناخته شده است، با جرياني كه اغتشاشات خرداد 1385 را ايجاد كرد، پيوند يافته است. عملكرد وي طي چند سال اخير در ارتباط با جريان ضد وحدت ملي در آذربايجان به گونه‏اي بوده است كه جز حمايت سياسي از اين  جريان معنايي ندارد. بخصوص عملكرد و مواضع اكبر اعلمي دربارة‌ اغتشاش‏گران خرداد 1385 در آذربايجان و تداوم حمايت وي از دستگيرشدگان آشوبها قابل بررسي است. به عنوان نمونه؛ پس از دستگيري يكي از برهم زنندگان امنيت مردم اردبيل در خرداد 1385 ، كه شغل قصابي داشته و تاكنون زنداني است، اعلمي در گفتگو با خبرگزاري ايلنا، وي را «از دست‏اندركاران مطبوعاتي اردبيل!» معرفي كرده و براي آزادي وي تلاش مي‏كند.

پس از وقوع اغتشاشات اول خرداد 1385 در تبريز، اعلمي براي آزادي كساني كه امنيت عمومي را بر هم زده بودند، تلاش نموده و سپس طي ملاقات با عوامل آشوبگر در زندان، از آنان حمايت سياسي به عمل مي‏آورد.وي در مقام يك نمايندة‌ مجلس، به جاي تشكر و قدرداني از نيروي انتظامي و بسيجيان دلاور آذربايجان كه با عمل به وظايف قانوني، شرعي و ملي خويش، ماشين اغتشاش بيگانه‏گرايان را متوقف كرده و امنيت مردم را تأمين كردند، از بسيجيان به عنوان «نيروي خودسر» نام مي‏برد و آنها را «عامل هتك حرمت شهروندان» معرفي مي‏كند!؟

خرداد 1385 مي‏گذرد، اما باز هم اكبراعلمي در خرداد 1386 از كساني كه قصد بر هم زدن امنيت مردم آذربايجان را داشته‏اند، به شكلهاي مختلف و حتي با خرج كردن از پيشينة مردم آذربايجان دفاع مي‏كند، در حالي كه نيروي انتظامي و دستگاههاي امنيتي و دلاوران بسيجي، توطئه جريان بيگانه‏گرا را براي تكرار اغتشاشات خرداد 85 درنطفه خفه كرده‏اند و شايستة‌ تقديرها و سپاسگزاريها هستند، اعلمي طي نامه‏اي به رييس قوة قضائيه به توجيه فعاليت‏هاي ضد وحدت ملي بيگانه‏گرايان مي‏پردازد و مي‏نويسد : «ممكن است دستگير شدگان نوعاً به دليل عشق و علاقه وافر به زبان [!!] ... هويت قومي و يا جريحه‏دار شدن احساسات خويش [!!] ... و رفع برخي تبعيض‏هاي فرهنگي و اقتصادي ، احتمالاً [!؟] مكنونات قلبي ... خود را با  حضور در راهپيمايي و اجتماعات مسالمت‏آميز [!!] و ... بروز داده باشند... و چه بسا در ميان آنها كساني هم باشند كه علايق آنها در شكلي افراطي تظاهر يافته باشد، ... اين افراط را نيز بايد مولود عملكرد و گفتار كساني دانست كه ...»

و علاوه از سعي براي توجيه اعمال بيگانه‏گرايان و اختلاف افكنان براي رييس قوه قضائيه ، بازهم در 15 خرداد 86 به زندان تبريز مي‏رود تا با كساني كه سوابق فعاليت‏هاي اغلب آنها در اقدام عليه امنيت داخلي براي قوه قضائيه و نهادهاي امنيتي روشن است، ملاقات كند و سپس اخبار اين گونه اقدامات را براي حمايت از بيگانه گرايان و يا فريب افكار عمومي در اختيار برخي خبرگزاريها قرار دهد و اعلام كند كه : «با پيگيريهاي به عمل آمده از سوي اكبر اعلمي و با دستور مساعد آيت ا... شاهرودي، بيش از 100 نفر از بازداشت شدگان آزاد شده‏اند.»

آيا قوه قضائيه ، اقدام كنندگان عليه امنيت مردم را با پيگيري يك نماينده آزاد مي‏كند؟!

 چرا قوة‌ قضائيه و بخصوص دادگستري آذربايجان شرقي در قبال اين سخنان سكوت كرده است؟

در هر حال، موضع اعلمي روشن است: «وي از كساني كه امنيت مردم آذربايجان را برهم زده‏اند، حمايت ، و حتي اعمال كريه و زشت آنها را با مطرح كردن مسايل و علايق قومي توجيه مي‏كند. اما فرزندان قهرمان آذربايجان بخصوص بسيجيان را به عنوان عاملان هتك حرمت شهروندان معرفي مي‏نمايد.» ناگفته نماند كه مواضع اعلمي با استقبال جريان تجزيه‏طلب خارج‏نشين نيز روبرو شده و در سايتهاي گروهكهاي ضد ايراني با آب و تاب منتشر شده است.

در پايان انتظار مي‏رود، نمايندگان انقلابي و ميهن‏پرور آذربايجان در مجلس، در مقابل كساني كه از آشوبگران و برهم زنندگان امنيت مردم آذربايجان حمايت كرده و تأمين كنندگان امنيت مردم بخصوص بسيج را ـ كه امام راحل همواره مسوولان را به حمايت از آن توصيه كرده ـ تضعيف مي‏كنند، سكوت نكنند.

«شوراي نگهبان قانون اساسي» كه مطابق قانون، احراز صلاحيت نامزدهاي نمايندگي مجلس شوراي اسلامي را برعهده دارد، شايسته است، مواضع و عملكرد كساني را كه با شگردهاي مختلف، وحدت ملي را تضعيف ، و از تفرقه‏افكنان و تجزيه‏طلبان حمايت مي‏كنند، با حساسيت و جديّت دنبال كرده و اجازه ندهد چنين كساني به حريم مقدس «خانة ملت» وارد شوند...

مردم قهرمان آذربايجان، بارها و بارها در راهپيمايي‏ها و همايش‏هاي مختلف نشان داده‏اند كه نه تنها از دستگاههاي مسوول، نيروي انتظامي و بسيج در مقابله قاطع و قانوني با بيگانه‏گرايان و اغتشاش‏گران حمايت مي‏كنند، بلكه فراتر از آن، در فرصت مقتضي خود وارد ميدان شده و با برهم زنندگان امنيت مردم مقابله مي‏كنند. مشاركت گستردة بسيجيان در جنگ تحميلي، در نبرد با عوامل بيگانه در كردستان ونقاط مرزي از زمان جنگ تحميلي تاكنون، و سركوب اغتشاش گران و تجزيه‏طلبان در آذربايجان، معنايي جز همكاري مردم با نهادهاي مختف و نيروهاي مسلح در تأمين امنيت ملي ندارد، روشن است كه متهم كردن نيروهاي مسلح و بسيجيان به «هتك حرمت شهروندان» نيز چيزي جز همنوايي با جريانهاي ضدانقلاب و وارونه ديدن مسايل نيست. دهها هزار بسيجي، خون پاك خود را در راه حفظ نظام جمهوري اسلامي، تماميت ارضي ايران و امنيت ملي نثار كرده‏اند و امروز، تضعيف بسيج و زير سؤال بردن آن و توجيه عملكرد بر هم زنندگان امنيت مردم و حمايت سياسي و تبليغاتي از آنان به شكلهاي مختلف، آيا معنايي جز دچار انحراف شدن و همنوايي با دشمن دارد؟

                                                            پاینده ایران

                                                                مزدک